Rodzaj techniki seksualnej odbywanej zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, polegającej na wprowadzaniu palców, całej dłoni a czasem także głębiej - przedramienia - poprzez odbyt. Technika fistingu wymaga bardzo drobiazgowego przygotowania, tj. płukaniu (lewatywa głęboka) i czyszczenia odbytu.

Fisting jest techniką seksualną preferowaną przez mężczyzn homoseksualnych, choć - jak wspomniano wcześniej - nie jedynie przez nich. Partnerzy decydujący się na fisting przygotowują zarówno siebie (patrz wyżej), jak i lateksowe rękawiczki (bezpieczeństwo!).

Technika ta przynosi satysfakcję seksualną osobom mającym wrażliwe okolice odbytu, pierwszego i drugiego zwieracza. Szczególną umiejętnością jest takie przygotowanie (wielogodzinne) odbytu, by mógł przyjąć pięść lub cała rękę z przedramieniem lub/i by mógł przyjmować ruchy przypominające “boksowanie”, polegające na szybkim wsuwaniu pięści w światło odbytu.

Zobacz też

• Biżuteria analna
• Fisting
• fingering
• masturbacja analna
• seks analny

Lista utworów

1. Mama Mia (Radio Edit French) 3:38
2. Mama Mia (Radio Edit English) 3:38
3. Mama Mia (Radio Edit Instrumental) 3:38
4. Mama Mia (Original French Extended) 5:16
5. Mama Mia (Original Extended Instrumental) 5:16
6. Mama Mia (Favretto Remix Radio Edit French) 6:05
7. Mama Mia (Favretto Remix Extended French) 8:43

Piramida finansowa ma pozornie identyczną strukturę co piramida sprzedaży. Zyski węzła nie pochodzą jednak ze sprzedaży towarów lub usług, a praktycznie w całości z wpłat wpisowego wnoszonego przez nowych członków struktury, pozyskanych przez węzeł i węzły potomne. Na piramidzie finansowej zyskują tylko osoby, które znajdują się u jej szczytu i wystarczająco wcześnie do niej dołączyły. Olbrzymia większość uczestników piramidy na niej traci.

W większości krajów świata udział w piramidzie finansowej jest przestępstwem przeciwko mieniu. W Polsce wiele szkód wyrządziły piramidy finansowe Skyline (nie mylić z amerykańską organizacją kościelną o tej samej nazwie), Tytan i ich pochodne.

Zobacz też

MMM

Linki zewnętrzne

• Galeria listów-łańcuszków - Atrapa.net
• Piramida finansowa w polskim Internecie - heise Online

Powstała w 1996 wskutek rozłamu w Socjalistycznej Partii Ukrainy. Inicjatorką rozłamu, a później przewodniczącą partii była Natalia Witrenko. W 2002 współtworzyła Blok Natalii Witrenko, ale nie przekroczyła wynoszącego 4% progu wyborczego. W 2006 weszła w skład Bloku Natalii Witrenko - Ludowa Opozycja, jednak znów nie znalazła się w ukraińskim parlamencie.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna witryna (en)

Zobacz też

• Partie polityczne Ukrainy

Mimo, iż chrześcijaństwo (w okresie gdy zyskało wystarczajace ku temu wpływy) zabraniało palenia ciał, to nic nie stawało na przeszkodzie uczcić zmarłego wyprawiając mu tryznę (zwaną też strawą) - stanowiącą kulminację ceremonii pogrzebowej. Stypa (tej nazwy zapożyczonej z łaciny średniowiecznej, używa się od XVI wieku zamiast rodzimej strawy) nie polegała wówczas tylko na posępnym spożywaniu jadła w intencji zmarłego, tak jak obecnie. Podobnie jak w starożytnym Rzymie, Słowianie na cześć zmarłego urządzali gonitwy, zapasy, igrzyska i tańce, po których następował poczęstunek.Aby zmarły nie powracał na ziemię i nie straszył po nocach, należało mu wyprawić godny pogrzeb i sutą stypę. Żałobników częstowano więc, czym chata bogata. W XVI wieku stypy polskiej szlachty stają się hucznymi biesiadami, obficie zakrapianymi wódką, na których często dochodziło do bijatyk.

Na naszych dawnych kresach wschodnich najbardziej popularną potrawą była kutia, dziś znana jako danie wigilijne. Gotowaną pszenicę z makiem, miodem i bakaliami stawiano na grobach, ofiarowując zmarłym, oraz częstowano nią dziady cmentarne w trakcie ceremonii zadusznych, zwanych na Białej Rusi i na Litwie chałturami.

Zobacz też

• Śmierć
• Pogrzeb
• Dziady
• Mitologia Słowian

Na malowidło składa seria mniejszych obrazów w formie okręgów: cztery małe ukazujące śmierć (na górze z lewej), sąd ostateczny (na górze z prawej), piekło (na dole z lewej), niebo (na dole z prawej) otaczają większy, na którym przedstawione są grzechy główne. W centrum dużego okręgu znajduje się mniejszy, symbolizujący oko Boga, na którym Bosch przedstawił zmartwychwstałego Chrystusa. Poniżej wizerunku Chrystusa znajduje się łacińska inskrypcja: Cave Cave Deus Videt (Strzeż się, strzeż się, Bóg widzi) przypominająca, że żaden grzech nie pozostaje niezauważony.

Grzechy główne

Grzechy główne przedstawione zostały w formie scenek rodzajowych. Każda ze scen posiada łacińską inskrypcję z nazwą grzechu. Kolejno ukazane są (od dołu, zgodnie z ruchem wskazówek zegara):

• ira (gniew) - bójka między sąsiadami
• invidia (zazdrość) - psy szczerzą na siebie kły, ze wzrokiem utkwionym w kość; jest to nawiązanie do flamandzkiego przysłowia: dwa psy przy jednej kości nie dojdą do zgody
• avaritia (chciwość) - sędzia (postać w czerwonej todze) przyjmuje łapówkę od postaci po prawej stronie
• gula (nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu) - scena uczty
• accidia (lenistwo) - kobieta w stroju zakonnicy, symbolizująca Kościół, budzi śpiącego mężczyznę
• luxuria (nieczystość) - dwie pary kochanków obejmują się w otwartym namiocie; przyglądający się błazen symbolizuje pustą rozrywkę, a porzucone instrumenty muzyczne oznaczają poniżenie ludzkiego ciała
• superbia (pycha) - dama przegląda się w lustrze trzymanym przez diabła; otwarta szkrzynia z biżuterią na podłodze symbolizuje próżność, zaś dzbany i naczynia symbolizują pychę domostwa

Cztery rzeczy ostateczne

Cztery zewnętrzne okręgi przedstawiają miejsca i zdarzenia związane ze śmiercią. Pierwszy z nich przedstawia samą śmierć - mężczyzna otrzymuje ostatnie sakramenty, podczas gdy diabeł i anioł już oczekują na to, kto weźmie jego duszę. W tym samym czasie, w sąsiednim pomieszczeniu, członkowie jego rodziny grają w karty. Kolejne sceny przedstawiają sąd ostateczny (Chrystus wskrzesza umarłych, którzy powstają z grobów) oraz piekło (ciemne, nieuporządkowane wypełnione cierpieniem i zniszczeniem; przy każdym z grzeszników znajduje się łacińska nazwa grzechu, za który cierpi) i niebo (św. Piotr wita i zaprasza zbawionych na uporządkowany, harmonijny dziedziniec oświetlony boskim blaskiem).

O dydaktycznym charakterze dzieła przypominają dwie filakterie zawierające łacińskie cytaty z Księgi Powtórzonego Prawa:

Gdyż są narodem niestałym, dziećmi, w których nie ma wierności Ptw 32, 20
Jako roztropni zdołaliby pojąć, zważaliby na swój koniec Pwt 32, 29 (górna)

Odwrócę od nich oblicze, zobaczę ich koniec Ptw 32, 20 (dolna)

Zaprojektowany przez Biuro Studiów Wojny Kosmicznej w Waszyngtonie Cm-2 Wm 4a sztuczny księżyc Ziemi został 23 marca 1982 roku skierowany do produkcji.
Głównym materiałem konstrukcyjnym jest plastik almeralit oraz sigumit, oba będące połączeniem kilku metali, głównie glinu i żelaza, oraz niemetali jak krzem i węgiel.

Początkowo Centrum Mobilizacyjne miało kształt pierścienia montowanego z elementów wynoszonych z Ziemi na orbitę geostacjonarną przez rakiety transportowe.
Później zabudowano wolną przestrzeń i Celestia ma kształt walca o średnicy 1000 metrów i wysokości ponad 600 metrów. Wewnątrz podzielona jest na 101 koncentrycznych kręgów, zwanych poziomami. Poziomy ponumerowane są począwszy od zewnętrznego, najdalszego od osi obrotu. Pomiędzy poziomami przemieszczać się można dzięki windom. Istnieje też centralna winda łącząca poziomy od 4 do 95. Dzięki ruchowi obrotowemu wokół osi walca (1 obrót na minutę) na poziomach Celestii panuje niezerowe ciążenie wywołane siłą odśrodkową. Liczba mieszkańców – pasażerów wynosi około 5000. Statek porusza się z prędkością 50km/s w stosunku do Słońca. Jego celem jest układ planetarny Alfy Centauri.

Struktura poziomów Celestii

• 1–3 – magazyny surowców chemicznych, dzielnica murzyńska (poziom 1)
• 4–6 – przemysł chemiczny
• 7-9 – posiadłość Greena, studia telewizyjne (poziom
• 10–15 – dzielnica bogaczy, na poziomie 10 plaża
• 16–18 – instytucje rządowe, siedziba prezydenta (poziom 18)
• 19–27 – poziomy centralne – handel i rozrywka; mieści się tu dyrekcja policji (poziom 22) oraz skwer Greena (poziom 26)
• 28–30 – mieszkania specjalistów
• 31–36 – ogrody, sady, przemysł spożywczy
• 37–42 – dzielnica robotnicza
• 43–60 – pola uprawne; na poziomach 57–59 ślepe magazyny
• 61–63 – pastwiska
• 64–66 – kartofliska
• 67–72 – przemysł
• 73–75 – dzielnica nędzy
• 76–81 – przemysł; na poziomie 78 – zakłady Morgana
• 82–84 – zbiorniki wody
• 85–96 – magazyny; na poziomie 95 – stacja końcowa windy centralnej
• 97–98 – siłownia
• 99-101 – reaktor jądrowy

Polega on na uciekaniu od rzeczywistych przykrych zdarzeń do przestrzeni abstrakcyjnej, dzięki czemu następuje ich odrealnienie.

Przykład 1: (tzw. gra w psychiatrię - autentyczne zdarzenie). Psycholog z radością nazywa po imieniu wszystkie swoje zaburzenia psychiczne i rozwodzi się nad nimi. Nic jednak nie robi, żeby z nimi walczyć.

Przykład 2: Tzw. knajpiany filozof, który z lubością rozwodzi się nad problemami świata, dzięki czemu nie musi myśleć o własnych, alkoholowych.

Specyficzną i niebezpieczną formą intelektualizacji jest dehumanizacja.
Innym jej rodzajem jest symbolizacja.

Jak u wszystkich kamieni szlachetnych, również w przypadku pereł istnieją rozmaite imitacje. Ich rozpoznawanie jest równie ważne, jak odróżnianie pereł naturalnych od hodowlanych, gdyż ich ceny zasadniczo się różnią.

Imitacje:

• Bardzo udaną imitacją jest tzw. perła z rybiego srebra. Składa się ona z kulki szklanej pełnej albo wydrążonej i napełnionej woskiem . Kulki są powleczone specjalnym preparatem sporządzonym z napęczniałych, miałko zmielonych łusek ryby słodkowodnej z rodzaju karpia. Na powłoce tej powstają zjawiska interferencji oraz załamania światła, które bardzo przypominają zjawiska w perłach naturalnych.
• Ten sam efekt uzyskuje się przez zastąpienie preparatu z łusek rybich roztworem żelatyny. Kulkę przeznaczoną na perłę zanurza się rytmicznie do roztworu żelatyny, warstewki żelatynowe nakładają się na siebie. Perły te produkowane są głównie we Francji tzw. „perły francuskie”
• Znane są również produkowane we Francji tzw. „perły antylskie”. Wyrabiane są one z pięknej masy perłowej skorupy ślimaków z rodzaju Turbo i Trochus żyjących w gorących morzach, z małżów (perły Takara z Japonii), lub zębów manata (perła Dugo).
• Do imitacji należy również hodowlana perła łuskowa z Australii (w handlu zwana często perłą japońską, lecz coraz częściej perłą Mabe). Składa się z cienkiej warstwy macicy perłowej nałożonej na części wykonane technicznie. Najpierw do wewnętrznej ścianki muszli małża przyczepia się jądro z gliny lub sztucznej żywicy, co sprawia, że małż pokrywa ją cienką warstwą macicy perłowej. Po zbiorze jądro ponownie się wycina i zastępuje półkulą z macicy perłowej.
• Perły różowe wyrabia się z różnych części muszli ślimaków lub z różowego korala.
• Czarne perły imitują lekko wypolerowane kulki hematytu.
• W handlu dostępne są również imitacje pereł z tworzyw sztucznych.

„Fałszowanie” pereł:

• Barwy pereł bywają niekiedy fałszowane .

Nadawanie różnych barw perłom nie jest trudne dzięki własnościom konichioliny, która łatwo wchłania różne barwniki chemiczne. Czarną barwę pereł można uzyskać przez działanie azotanem srebra (lapisem). Szarą, brunatną i inne barwy – środkami do farbowania włosów. Pstre barwy osiąga się przy użyciu barwników anilinowych. Wszystkie te barwniki nie wnikają w głąb substancji rogowej, lecz zatrzymują się na jej powierzchni, toteż można je usunąć przez wymycie.

• w celu rozjaśnienia ciemnych pereł stosuje się niekiedy wodę utlenioną.
• prymitywnym sposobem nadawania sztucznej barwy jest powlekanie perły cienką warstwą lakieru.
• połówkowe perły zwane „japońskimi” sklejano razem , imitując okrągłą perłę naturalną . Zawsze jednak widoczna jest linia łącząca połówki, a perły te po podgrzaniu lub zanurzeniu w spirytusie rozpadały się na dwie części.

Zobacz też:

• perła, perły słodkowodne, perły hodowlane, macica perłowa, Zastosowanie i ocena pereł, Pielęgnacja pereł, Odróżnianie pereł naturalnych od hodowlanych,imitacje kamieni.

Bibliografia:

• K. Maślankiewicz – Kamienie szlachetne – Wyd. Geologiczne - 1982r.
• N.Sobczak – Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych – Wyd. Alfa - 1986r.
• C.Hall – Klejnoty, Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. Wiedza i Życie - 1996r.
• W.Schuman – Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. „Alma –Press” - 2004r.

Na malowidło składa seria mniejszych obrazów w formie okręgów: cztery małe ukazujące śmierć (na górze z lewej), sąd ostateczny (na górze z prawej), piekło (na dole z lewej), niebo (na dole z prawej) otaczają większy, na którym przedstawione są grzechy główne. W centrum dużego okręgu znajduje się mniejszy, symbolizujący oko Boga, na którym Bosch przedstawił zmartwychwstałego Chrystusa. Poniżej wizerunku Chrystusa znajduje się łacińska inskrypcja: Cave Cave Deus Videt (Strzeż się, strzeż się, Bóg widzi) przypominająca, że żaden grzech nie pozostaje niezauważony.

Grzechy główne

Grzechy główne przedstawione zostały w formie scenek rodzajowych. Każda ze scen posiada łacińską inskrypcję z nazwą grzechu. Kolejno ukazane są (od dołu, zgodnie z ruchem wskazówek zegara):

• ira (gniew) - bójka między sąsiadami
• invidia (zazdrość) - psy szczerzą na siebie kły, ze wzrokiem utkwionym w kość; jest to nawiązanie do flamandzkiego przysłowia: dwa psy przy jednej kości nie dojdą do zgody
• avaritia (chciwość) - sędzia (postać w czerwonej todze) przyjmuje łapówkę od postaci po prawej stronie
• gula (nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu) - scena uczty
• accidia (lenistwo) - kobieta w stroju zakonnicy, symbolizująca Kościół, budzi śpiącego mężczyznę
• luxuria (nieczystość) - dwie pary kochanków obejmują się w otwartym namiocie; przyglądający się błazen symbolizuje pustą rozrywkę, a porzucone instrumenty muzyczne oznaczają poniżenie ludzkiego ciała
• superbia (pycha) - dama przegląda się w lustrze trzymanym przez diabła; otwarta szkrzynia z biżuterią na podłodze symbolizuje próżność, zaś dzbany i naczynia symbolizują pychę domostwa

Cztery rzeczy ostateczne

Cztery zewnętrzne okręgi przedstawiają miejsca i zdarzenia związane ze śmiercią. Pierwszy z nich przedstawia samą śmierć - mężczyzna otrzymuje ostatnie sakramenty, podczas gdy diabeł i anioł już oczekują na to, kto weźmie jego duszę. W tym samym czasie, w sąsiednim pomieszczeniu, członkowie jego rodziny grają w karty. Kolejne sceny przedstawiają sąd ostateczny (Chrystus wskrzesza umarłych, którzy powstają z grobów) oraz piekło (ciemne, nieuporządkowane wypełnione cierpieniem i zniszczeniem; przy każdym z grzeszników znajduje się łacińska nazwa grzechu, za który cierpi) i niebo (św. Piotr wita i zaprasza zbawionych na uporządkowany, harmonijny dziedziniec oświetlony boskim blaskiem).

O dydaktycznym charakterze dzieła przypominają dwie filakterie zawierające łacińskie cytaty z Księgi Powtórzonego Prawa:

Gdyż są narodem niestałym, dziećmi, w których nie ma wierności Ptw 32, 20
Jako roztropni zdołaliby pojąć, zważaliby na swój koniec Pwt 32, 29 (górna)

Odwrócę od nich oblicze, zobaczę ich koniec Ptw 32, 20 (dolna)

W IX wieku została sprzedana kupcowi Ali bin Al-Hasanowi i przez następne stulecia wyrosła na jedno z ważniejszych miast i centrów handlowych tej części wybrzeża. Handlowano głównie złotem i żelazem z Zimbabwe, kością słoniową i niewolnikami z Tanzanii oraz odzieżą, biżuterią, porcelaną i przyprawami z Azji.

W XIII wieku pod władzą rodziny Mahdali stała się najpotężniejszym miastem wschodniego wybrzeża Afryki, którego wpływy sięgały na południe aż po Mozambik. Abu Abdullah Ibn Battuta odwiedził miasto w 1330 i przychylnie odniósł się do pokory i religijności ówczesnego władcy, sułtana al-Hasan ibn Sulaimana. W tym właśnie okresie rozpoczęto budowę pałacu Husuni Kubwa oraz znaczną rozbudowę Wielkiego Meczetu w Kilwa.

Na początku XVI wieku wyspę penetrowali Portugalczycy, w tym Vasco da Gama i na krótko opanowali ją między 1505 a 1512, kiedy to została odbita przez Arabów. Miasto odzyskało część dawnej świetności, lecz w 1784 przeszło pod kontrolę omańskich władców Zanzibaru. Następnie Francuzi wybudowali i obsadzili fort na północnym krańcu wyspy, lecz samo miasto zostało opuszczone w latach 40. XIX wieku. Stało się później częścią Niemieckiej Afryki Wschodniej (1886-1918).

Poważne prace archeologiczne rozpoczęto w latach 50. XX wieku. W 1981 Kilwa Kisiwani wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO, uznając za cenne obiekty Wielki Meczet, Pałac Mkutini i inne znaczące ruiny.

W 2004 na liście UNESCO oznaczono ten obiekt jako zagrożony. Istnieje poważne zagrożenie zniszczenia tutejszych zabytków, spowodowane różnymi czynnikami, głównie erozją i wegetacją roślinną. Wschodnia część pałacu Husuni Kubwa sukcesywnie znika. Zniszczenia terenu powodują ulewne deszcze, sukcesywnie podmywana konstrukcja jest zagrożona osunięciem się z klifu i zawaleniem. Częściowo proces ten spowalniają bujnie tu rosnące przybrzeżne rośliny, z drugiej strony jednak także one stwarzają zagrożenie, gdyż ich wzrost powoduje zniszczenie konstrukcji murów zabytku.

Miasteczko administracyjnie należy do dystryktu Kilwa w regionie Lindi. Współrzędne geograficzne: .

Link zewnętrzny

• Kilwa Kisiwani na liście UNESCO

Po zapłonie gazu w neonówce prąd wzrasta, ale w typowych neonówkach nie przekracza maksymalnie kilku miliamperów. Jeśli w obwodzie neonówki jest włączony szeregowy rezystor, to napięcie na elektrodach lampy stabilizuje się na poziomie poniżej napięcia zapłonu.

Lampy tego rodzaju wykorzystywane są m.in. jako sygnalizatory obecności napięcia sieci energetycznej - zarówno jako klasyczne lampki sygnalizacyjne wkręcane w oprawki, jak i w próbnikach napięcia (tzw. “próbówkach”), np. w postaci śrubokręta, którego ostrze poprzez kilkumegaomowy opornik i miniaturową neonówkę połączone jest ze skuwką, której dotknięcie palcem przez człowieka powoduje uziemienie jednej z elektrod neonówki. Dotknięcie ostrzem takiego śrubokręta punktu, który jest pod napięciem względem ziemi powoduje zaświecenie się neonówki wewnątrz próbnika. Obwód zamykany jest przez ciało człowieka i opornik, ale wobec jego wysokiej rezystancji przepływ prądu jest nieodczuwalny (poniżej 30 μA) i nie zagraża zdrowiu. Wobec faktu, że gaz świeci tylko wokół katody można tą metodą zbadać polaryzację napięcia stałego lub stwierdzić obecność napięcia przemiennego.

Innego rodzaju wykorzystanie neonówek stosowano jeszcze do lat siedemdziesiątych, a nawet dłużej, kiedy konstruowano neonówki o jedenastu elektrodach, z których dziesięć (katod) miało kształt cyfr arabskich 0, 1, …, 9, a jedenasta była anodą. Przyłożenie napięcia stałego pomiędzy anodę a jedną z katod powodowało jarzenie gazu wokół tej katody i w efekcie - widoczny, świecący obraz cyfry. W niektórych rozwiązaniach lamp tego rodzaju używano jeszcze większej liczby katod po to, aby umożliwić wyświetlanie dodatkowych znaków (np. przecinka dziesiętnego, znaków “plus” i “minus” itp.) Lampy tego rodzaju nazywano nixie, czasem też digitron albo numicator. Rozwiązania te wyszły obecnie z użycia wobec znacznego zmniejszenia się ceny wyświetlaczy półprzewodnikowych i ciekłokrystalicznych.

Neonówki bywają również stosowane jako oszczędne źródła światła, przydatne np. w nocy; neonówka zainstalowana i lekko świecąca w pobliżu włącznika oświetlenia głównego ułatwia trafienie do tego wyłącznika w całkowitych ciemnościach.

Neonówki, podłączone do źródła napięcia przemiennego mogą służyć jako lampa stroboskopowa. Podłączone do sieci prądu przemiennego 50 Hz umożliwiają oszacowanie prędkości obracających się przedmiotów (metodę tę stosowano do regulacji prędkości obrotowej talerza klasycznego gramofonu na “czarne”, winylowe płyty). Metodę stroboskopową z neonówką stosuje się też w benzynowych silnikach spalinowych podczas regulacji momentu zapłonu iskry na świecy w stosunku do kąta obrotu wału korbowego.

Jeszcze inne zastosowanie lamp tego rodzaju przewidziano w obwodach zabezpieczającym przed przepięciami (np. przed pojawieniem się bardzo wysokich napięć pochodzących od wyładowań atmosferycznych). Zadaniem neonówek w tym przypadku było przejęcie na siebie większości prądu w takim obwodzie i zabezpieczenie pozostałych obwodów przed zniszczeniem.

Lampy wyładowcze z gazami szlachetnymi w środku, zbudowane w postaci szklanej cienkiej rurki, której kształt można prawie dowolnie uformować nazywane są po prostu neonami i służą do budowania świecących reklam wizualnych. Dobór odpowiedniego gazu wyznacza kolor świecenia, natomiast przy odpowiednio wysokim napięciu i ukształtowaniu elektrod uzyskuje się równomierną poświatę na całej długości rury. Kiedy elektron uderzy w atom gazu powstaje światło.Kolor zależy od użytego gazu(argon-zielony,neon-czerwony lub pomarańczowy,hel-żółty),dodaje się także inne pierwiastki(np.rtęć i hel-niebieski).Białe światło powstaje powstaje w świetlówkach wypełnionych parami rtęci.Podczas przepływu prądu zachodzi zjawisko fluorescencji(atomy pobierają energię i oddają ją w postaci światła),pary rtęci wydzielają światło nadfioletowe,które trafia na warstwę luminoforu,którym pokryta jest rurka od wewnątrz,i zamienia je na świtło widzialne.

Zobacz też

• Oświetlenie sztuczne
• Lampa plazmowa
• Neon (pierwiastek)
• Neon (reklama)

Bibliografia

• Jerzy Bąk, Technika oświetlania, wyd. WNT, Warszawa 1981,

Linki zewnętrzne

• Wortal Światło i oświetlenie

W 1980 r. ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Gdańsku, a doktorat ASP w 1997 roku. Wykorzystuje drewno, ceramikę, brąz, kamień, śnieg. Waldemar Cichoń mieszka i pracuje w Elblągu. Z powodu poważnej choroby wzroku artysta zmniejszył aktywność twórczą.

Waldemar Cichoń jest laureatem wielu nagród m. in.: Grand Prix na IV Biennale Sztuki Gdańskiej oraz II Nagrody Snow Sculpting Competition w Milwaukee, USA. Uczestnik i laureat Międzynarodowych Konkursów Rzeźby w Śniegu w tym Olimpijskiego Festiwalu Sztuki w 1988 r. w Callgary w Kanadzie. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych i w prywatnych kolekcjach w Polsce i na całym świecie.

Został szerzej znany w kwietniu 2006 kiedy jego praca “Kaczka dziwaczka” przedstawiająca szpitalną kaczkę w moherze nie została przyjęta na zbiorową wystawę “Altana i przyjaciele” w Krakowie. Była to praca z cyklu “biżuteria intymna”.

Linki zewnętrzne

Prace Waldemara Cichonia

• Wyszków
• Liw
• Węgrów
• Pruszyn
• Barchów
• Urle
• Zawiszyn
• Stara Wieś

Ujście Liwca do Bugu znajduje się w pobliżu Kamieńczyka (4 km od miasta Wyszkowa).

Pierwszy model “Vacanza 12″ debiutował podczas targów Busworld Kortrijk w Belgii w październiku 2001 roku, zaś polską premierę miał podczas Targów Tour Salon w Poznaniu (2001). Wszedł on do produkcji seryjnej wiosną 2002 roku. W autokarze stosowano m.in. silnik DAF XE 315CkW (Euro 3) oraz skrzynię biegów ZF 8S180. Od 2006 roku stosowane są silniki spełniające normę Euro 4. Nadwozie wykonywane jest ze stali nierdzewnej oraz paneli z laminatu wzmacnianego włóknem szklanym. “Solarisy Vacanza” są co 2-3 lata modernizowane. Obecnie produkowana jest druga wersja.

Graficznym symbolem autobusów z serii Vacanza jest kangur.

Na bazie I generacji “Solarisa Vacanza” powstał w 2002 roku ambulans do pobierania krwi (zwany “Vampirobusem”) dla Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach. Podobny pojazd powstał na bazie II generacji tego modelu w 2004 roku dla Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Bydgoszczy.

Wymiary:

• długość - 12 000 mm
• szerokość - 2 550 mm
• wysokość - 3 830 mm

Linki zewnętrzne

• Opis modelu Vacanza 12 w kategorii autobusy turystyczne w serwisie producenta
• Zdjęcia modelu Vacanza w serwisie producenta
• Opisy modeli Solaris Vacanza w Solaris Club
• Symbole modeli Solaris w serwisie Solaris Club

Potrzeba ozdabiania ciała biżuterią pojawiła się prawdopodobnie u zarania dziejów współczesnego człowieka – liczące około 100 000 lat znaleziska przedziurawionych muszli są pierwszą zachowaną biżuterią. Study reveals ‘oldest jewellery’ – informacja BBC (ang.)

przegląd

• agrafa, armilla
• bransoleta, bransoletka, brelok, brosza, broszka, bulla, buton
• diadem, dormezy,
• fibula,
• kamea, kanak, kaptorga, klips, kolczyk, kolia, korale,
• lunula,
• manela, medalion
• naramiennik, naszyjnik
• obrączka,
• pektorał, pierścień, pierścionek
• sygnet
• zausznica,

Referencje

Objawy cyklotymii pojawiają się zwykle we wczesnej młodości.

Halsztat to miejscowość w Alpach Salzburskich, w krainie Salzkammergut, w Górnej Austrii.W II poł. XIX wieku odkryto wielkie starożytne cmentarzysko. W latach 1846-1863 były prowadzone tam badania przez dwóch archeologów Johana Georga Ramsauera oraz Isidora Engela. Stanowisko datowane jest na początek epoki żelaza tj. roku 800 p.n.e. (HaC). Wyróżniamy dwie fazy użytkowania cmentarzyska:

• starszą - datowaną na lata 600-800 p.n.e, której charakterystyczną cechą jest występowanie w grobach tzw. długich mieczy.
• młodszą - datowaną na lata 600/500-450 p.n.e., której charakterystyczną cechą jest występowanie tzw. sztyletów antenowych.

Na cmentarzysku przeważały płaskie pochówki szkieletowe nad ciałopalnymi w stosunku 55% do 45%. Cechą charakterystyczną jest występowanie grobów z wannami glinianymi. Wyróżnia się ciałopalne pochówki wojowników (ok.26%) wyposażonych w broń.
Rozmieszczenie grobów nie było przypadkowe: groby arystokracji (z bronią) otaczały groby niższych warstw społecznych (bez broni) co w sposób symboliczny ukazuję rolę jaką pełnili za życia.
Kolejną charakterystyczną cechą jest występowanie naczyń brązowych, które wspólnie wraz z długimi mieczami i sztyleatmi antenowymi były wyznacznikiem prestiżu.W skład inwentarza grobowego wchodziła prócz broni i naczyń brązowych także biżuteria i części stroju w postaci paciorków, bransolet, szpil i zapinek.

Bibliografia

• Joachim Śliwa (red.), Wielka historia świata t. 2, Stary i nowy świat. Od “rewolucji” neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Kraków 2005.
• Wielka Historia Polski, tom I Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.),Piotr Kaczanowski, Janusz Krzysztof Kozłowski, wyd. Fogra Kraków 1998
• Encyklopedia historyczna świata tom I: Prehistoria, praca zbiorowe, opracowanie naukowe prof. Dr hab. Janusz K. Kozłowski, Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres , Kraków 1999

Impregnatem jest masa, na którą składają się: zagęszczony olej roślinny utwardzający się od tlenu atmosferycznego (pokost), oraz duża ilość mineralnego wypełniacza (np. kaolin).

Cerata jest materiałem tanim, a jednocześnie wytrzymałym mechanicznie oraz odpornym na wodę i większość produktów stosowanych w kuchni, gospodarstwie domowym, obejściu gospodarczym, czy na działce. Z powodu swojej gładkości jest bardzo dobrze zmywalna, a także odporna na typowe środki czyszczące. Jej ozdobną powłokę można jednak uszkodzić (zmyć) niektórymi rozpuszczalnikami organicznymi, jak aceton czy pochodne benzenu. Stosowana na serwety, obrusy, ubrania robocze, fartuchy, okrycia przeciwdeszczowe, materiał pokryciowy do obijania i oklejania blatów stołów, pulpitów, taboretów i innych sprzętów stosowanych wewnątrz pomieszczeń, jak i pod gołym niebem. Jej powłoce nie szkodzi nawet stały kontakt z wodą. Z powodu dużej gamy kolorowych i wzorzystych nadruków może być nawet wykorzystywana jako prosty materiał ozdobny, w tym imitujący wygląd powierzchni innego rodzaju.

Jego zwierzęciem była sowa (przelatująca nad ranem oznaczała że ktoś umarł) i kozioł. Dlatego przy wprowadzaniu chrześcijaństwa był często przez chrześcijan utożsamiany z diabłem. Niesłusznie, bo Słowianie nie znali piekła i nieba, była tylko kraina szczęśliwości Nawia. Ale dusze kłamców, złodziei i ogólnie złych ludzi nie mają do niej wstępu.

Każdy człowiek posiada duszę (nawię), która po śmierci wędruje do Nawii. Jest to kraj ukryty gdzieś głęboko pod ziemią, gdzie wszyscy dobrzy ludzie żyją w wiecznej szczęśliwości. Dusze mogły od czasu do czasu wracać na ziemię. W celu ich godnego przyjęcia urządzano różnego rodzaju zabiegi magiczne. Chodzono całymi rodzinami na cmentarze, gdzie spożywano posiłki oddając ich pewną część zmarłym przodkom. Palono ogniska w celu ogrzania wędrujących dusz. Dusze złych ludzi mogły wracać na ziemię w celu nękania ludzi. Człowiek po śmierci był traktowany z należytą czcią. Zmarłego ubierano w najlepsze szaty, ozdabiano biżuterią, nierzadko wyposażano w różnego rodzaju przedmioty codziennego użytki, czasem nawet w broń. Ciało zmarłego kładziono na stosie, gdzie płonęło w oczyszczającym ogniu. Prochy umieszczano w glinianych naczyniach (tzw. popielnicach) i zakopywano w grobach. Czasami były to płaskie, zwykłe groby, a czasami okazałe kurhany usypywane z ziemi.

Córką Welesa była Marzanna bogini śmierci i zimy (pory roku kiedy życie zamiera).

Źródła pisane (Powieść doroczna) mówią, że podczas zawierania traktatów przysięgała na niego “cała Ruś” (oprócz wojowników, którzy w tym czasie klęli się na Peruna). Karą za niedotrzymanie przysięgi miała być skrofuloderma (gruźlica skóry). Łączenie Wołosa/Velesa z Bojanem (Słowo o pułku Igorowym) - postacią o cechach szamańskich - wskazuje na związek z magią i poezją (wieszczym szałem poetyckim). Epitet “skotij bog”" (tłumaczony zwykle jako “bóg bydła” - Powieść doroczna) ma analogie starogreckie: skotios “ciemny, mroczny jak Hades” oraz skotioi (paides) - nieletni chłopcy żyjący w żeńskiej, ciemnej części domu kreteńskiego - to prawdopodobnie pozostałość dawnego domu - “babińca” - do którego mężczyźni (pędzący półkoczowniczy tryb życia) sprowadzali się na okres zimy schodząc z bydłem z letnich pastwisk (por. irański War).

Na obszarze Tatr znane jest prawdopodobnie smocze wcielenie Wołosa - Wołoszyn, a “tam gdzie padł (smok), wyrosła góra Wołoszyn”. Gromada otwarta Plejad zwana jest w mitologii słowiańskiej Wołosożarami, Vlašici (Wołoszycy, po serbsku “synowie Velesa”).

Partnerką Wołosa/Velesa mogła być postać o imieniu Velevitka, pojawiająca się w folklorze Kaszub (stąd rekonstruuje się lokalną formę etnonimu - *Velevit).

Późnymi wcieleniami Wołosa/Velesa byli prawdopodobnie: Trojan (ruski Bojan podczas poetyckiego transu podążał “w trop Trojanowy”) i Trygław. Być może Wołos miał swój ośrodek kultu w Wołogoszczy - obecnie Wolgast nad Zalewem Szczecińsim w Niemczech (Wolgast < *Vol(os)ъgost’ ?).

Po przyjęciu chrześcijaństwa, na Rusi Velesa zidentyfikowano ze św. Błażejem (Własem), na zachodzie zaś, z diabłem (czes. k velesu = k diasu “do diabła” - ślady władzy nad zaświatami), ale i św. Mikołajem oraz Michałem i Stanisławem - wszyscy oni byli, w wierzeniach ludowych, m.in. opiekunami bydła.

Zobacz także: Obrzędy pogrzebowe Słowian, Mitologia Słowian, Księga Welesa, Welnias (Welinas, Welns), Wels (Wielona), Wala, Waruna.

Pierwszym artystą tworzącym zarówno w okresie swobodnym jak i bogatym był Malarz z Eretrii. Zajmował się on przede wszystkim scenami ukazującymi życie kobiet. Z czasem zapoczątkował tym nowy trend, a kobiety stały się ulubionym tematem dekoracji. Postacie kobiet były pełne gracji i finezji, roztańczone, pełne wdzięku. Artysta z lubością ukazuje szaty, ich fałdy i draperię układające się w przeróżne formy. Styl bogaty wiąże się jednak przede wszystkim z działalnością trzech malarzy monumentalnych, którzy wyznaczali kierunki przenoszone na malarstwo wazowe. Do tej trójki należeli Apollondoros, Parrasjos, Zeukis. Oprócz malarstwa wazowego artyści ci dekorowali również naczynia, jednak przede wszystkim ustanawiali wzory, które kopiowali malarze waz. Malarze odeszli od wzorowania się na rzeźbie na rzecz malarstwa monumentalnego. Niestety w malarstwie ceramicznym przyniosło to dla kompozycji dość niefortunne efekty. Przeniesienie obrazu ze ściany na naczynie rozsadzało jego formy i powodowało niespójność z całością.

Parrasjos był nieco odmiennym malarzem niż koloryści Apollondoros i Zeuksis. Osiągnął on całą gamę efektów realistycznych przy pomocy rysunków wydobywających wszystkie walory linii. Artysta potrafił wydobyć uczucia poprzez mimikę twarzy, na przykład ukazując pomarszczone czoło, wystraszone spojrzenie. Doskonale oddawał nastrój lęku. Parrasjos umiał pokazać stan duszy, z tym też wiązała się dobierana przez artystę tematyka. Apollondoros i Zeuksis byli malarzami, którzy zajęli się problemami kształtowania przestrzeni, kolorystyką, oraz wprowadzeniem motywów psychologicznych. Zeuksis wprowadził własny kanon malarstwa. Przedstawiane przez niego postacie posiadały większą, nieproporcjonalną w stosunku do ciała głowę. Artysta chciał w ten sposób zwrócić uwagę widza na te część ciała wyrażającą wszystkie uczucia. Wymienieni trzej artyści mieli co prawda ogromny wpływ na malarstwo wazowe, nie było ono jednak ich główną specjalizacją, ponieważ zajmowali się przede wszystkim malarstwem monumentalnym.

Do typowych przedstawicieli malarzy waz należeli Malarz Azjona, Malarz Kadmosa i Mejdias. Malarz Azjona stosował konwencjonalny układ kompozycyjny przeniesiony z malarstwa ściennego. Artysta ukazywał postacie wojowników zwierających się ze sobą w śmiertelnym boju. Malarz Kadmosa korzystał w swojej tematyce dekoracji z przedstawień dawnych mistrzów, jednak w stylistyce i kompozycji stosował nowe wzorce. Jego postacie ukazywane są niemal w teatralnych i dramatycznych ruchach, rozstawione na różnych płaszczyznach. Ostatnim z tej trójki był Mejdias. Kontynuował on tradycje i wzory zapoczątkowane przez Malarza z Eretrii. Jego dekoracje były jednak dużo bogatsze we wzory, a kompozycje pełne wdzięku i lekkości. Malarz przedstawiał kobiety odziane w lekkie powiewne stroje, poruszające się dość zgrabnie, jakby płynąc po obrazie. Artysta dekorował swoje wazy girlandami i biżuterią malując je kolorem żółtym, białym, lub złotym. Był on chyba najlepszym przedstawicielem swojego okresu, choć podobnie jak inni miał problemy z kompozycją, a jego dekoracje były przeładowane bogactwem wzorów. Cały styl bogaty charakteryzowało ścisłe przenoszenie wzorów z kompozycji monumentalnych. Kompozycja dekoracji nie była podporządkowana założeniom malarstwa ceramiki, tylko rozbijała jego jednolitość. Dziś historycy dowiadują się z tych waz jak wyglądało greckie malarstwo monumentalne wielkich mistrzów.

Schyłek malarstwa wazowego (400-350 rok p.n.e)

IV wiek p.n.e. był czasem rozłamu pomiędzy dotąd ściśle ze sobą powiązanym malarstwem monumentalnym, a wazowym. Zapewne główną przyczyną była dalsza niemożność kopiowania coraz bardziej urozmaiconych dzieł monumentalnych. IV wiek był również czasem upadku ceramiki, zapoczątkowanym przez styl bogaty. Wyniszczające wojny, walki polityczne i prawie całkowity brak eksportu do Kampanii czy Italii doprowadziły do zaniku produkcji Attyckiej. Dodatkowym ciosem były nowo powstałe warsztaty w Italii. U schyłku główną tematyką wzorów były przedstawienia kobiet, sceny walk, motywy sportowe, sceny przy pracy. Wszystkie dekoracje podporządkowane były woli klienta. Ostatnim wzlotem malarstwa wazowego były naczynia tak zwanego stylu kerczeńskiego. Styl otrzymał swą nazwę od miejsca dokonanego odkrycia waz.

Historia herbu

Herb i pieczęcie miasta Bydgoszczy nie doczekały się jak dotychczas pełnego opracowania, chociaż istnieje już dość znaczna literatura na ten temat. Skrótowy opis dziejów bydgoskiego herbu dali dotychczas Jerzy Derenda i Józef Podgóreczny, ze strony niemieckiej dokonał tego Günther Meinhardt. Natomiast pieczęcie Bydgoszczy najobszerniej omówił Marian Gumowski. O tym, jak bardzo jest to temat aktualny i jednocześnie wzbudzający niemałe emocje, świadczy ostatni artykuł publicystyczny Jerzego Derendy.

Najstarszy zachowany herb

Najstarszy herb miasta Bydgoszczy zachował się na pieczęci wiszącej przy dokumencie dla koronowskich cystersów z dnia 27 marca 1362 roku, wystawionego w Byszewie (Byszewie Nowym, czyli dzisiejszym Koronowie) przez pochodzącego z krajeńskiego Wałdowa rycerza imieniem Walko (Waldo). Wśród wymienionych w testacji świadków omawianego dyplomu występuje dwóch bydgoskich burmistrzów oraz jeden rajca i to oni zapewne przywiesili pieczęć swego miasta. Niestety obecnie woskowy odcisk tej pieczęci jest już do cna skruszony, na szczęście zachowały się jej opisy i podobizny. Była to pieczęć okrągła o średnicy 35 mm , wyobrażająca basztę z bramą i z szerokim, wspartym na krokwiach blankowanym gankiem, przykrytą niskim spiczastym dachem, prawdopodobnie zwieńczonym gałką. W otokowym napisie legenda: „+ S CIVITATIS BIDGOSCSE”

Prawdopodobnie była to pierwotna pieczęć Bydgoszczy, która powstała wkrótce po wydaniu przez króla Kazimierza Wielkiego przywileju lokacji miasta – 19 kwietnia 1346 roku. Trzeba, bowiem pamiętać, iż prawo używania pieczęci przysługiwało wszelkim osadom, nawet o charakterze miejskim, dopiero wraz tzw. lokacją, nadaniem praw miejskich i zorganizowaniem samorządu miejskiego.

Herb XIV - XV w.

Kolejna pieczęć zachowała się według Mariana Gumowskiego przy nieposiadającym datacji dokumencie z około 1400 roku przechowywanym w Archiwum Państwowym w Toruniu. Jest ona w swej ikonografii i legendzie odmienna od poprzedniej. W polu tej liczącej 27 mm średnicy pieczęci przedstawiona została “duża kwadratowa brama miejska o podwójnym obudowaniu, nad nią jakby dwie niskie wieże boczne i daszek spiczasty w środku”. W otoku umieszczono inskrypcję: „S’ CIVITATIS BROMBVRIEN”.

Ten zasłużony sfragistyk znał jeszcze jedną średniowieczną pieczęć Bydgoszczy, przywieszoną do bliżej niezidentyfikowanego dyplomu z 1362 roku, według autora przechowywanego w archiwum poznańskim, wobec tego akt ten podejrzewa się, iż może być on obecnie przechowywany w Archiwum Państwowym w Bydgoszczy. Niestety, wobec tak niepełnego opisu (brak sygnatury!) nie udało się zidentyfikować wspomnianego dokumentu, a tym samym natrafić na tę pieczęć. Jest to tym dotkliwsze, iż M. Gumowski nie pokusił się o opublikowanie jej podobizny, poprzestając na opisie. Miała to być pieczęć o średnicy 35 mm, na której obwodzie widniał napis: „+ S CIVITATIS BYDDGOSH”.

W godle wyobrażono “bramę forteczną z dwiema wieżami po bokach i daszkiem spiczastym w środku”, widać więc wyraźne podobieństwa do herbu poprzedniego.

W Archiwum Państwowym w Toruniu przy dwóch dokumentach z 1485 zachowała się w papierowo-woskowych odciskach gotycka pieczęć, zamykająca listy rady miasta Bydgoszczy. Opatrzono ją, obecnie bardzo słabo czytelnym, wykonanym minuskułą gotycką, otokowym napisem: „+ SIGILLUM CIVITATIS BIDGOSTIENSIS”.

W polu pieczęci ukazano blankowaną bramę miejską o 4 blankach, w niej wrota, z których heraldycznie lewa połowa jest otwarta. Z ponad murów wyrastają 3 baszty okrągłe, zwieńczone spiczastymi dachami. Obie baszty skrajne, niższe, zakończono krótkimi iglicami, natomiast wyższa niż pozostałe baszta środkowa zwieńczona została kulą. We wszystkich trzech basztach okienka zamknięte półokrągło. Warto tu zaznaczyć jedynie nietypowe dla innych wzorów herbu Bydgoszczy otwarcie heraldycznie lewej połowy podwoi bramnych.

Z przełomu XV i XVI stulecia pochodzi niewielka, owalna pieczęć sygnetowa o wymiarach 20 / 11mm. Wyobraża ona gotyckiej tarczy turniejowej mur forteczny z bramą w połowie otwartą i trzema równymi basztami o ostrych, spadzistych, dachach. Nad tarczą widnieją litery B S (Bidgostiense Sigillum).

Herb w XVI w.

Jak zauważył Ryszard Kabaciński, architektoniczny motyw godła miejskiego był dla współczesnych tak oczywisty, że najpóźniej w połowie XVI stulecia przyswoiły go sobie niektóre bydgoskie cechy rzemieślnicze, jak na przykład garncarze, którzy uczynili z symbolu miejskiego element herbu cechowego, wzbogacając go, w miejsce bramy, najbardziej popularnym wyobrażeniem swej produkcji - glinianym dzbanem. Przytoczona tu, jako najbardziej instruktywny przykład, pieczęć bydgoskich garncarzy ma średnicę 30 mm i jest przywieszona do dokumentu spisanego w roku 1554.

Kolejną odmianę herbu Bydgoszczy można zaobserwować na tzw. pieczęci Wojciecha Łochowskiego Starszego, znanej, oprócz wielu odcisków, z oryginalnego tłoka pieczętnego przechowywanego obecnie w Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. Do niedawna przypuszczano, iż pochodzi on z roku 1640, jak głosi inskrypcja fundacyjna na jego uchwycie, uzupełniona dodatkowo gmerkiem mieszczańskim Łochowskich. Notabene zgodnie z napisem uchwyt tego tłoka pieczętnego został sprawiony do pieczęci podwójciego. Jednak dokładniejsza analiza tłoka pieczętnego, którą zawdzięczamy Rajmundowi Kucznie, wskazuje na jego znacznie wcześniejsze pochodzenie - na pewno sprzed roku 1564.

Pochodzące z około połowy XVI wieku wyobrażenie tej mierzącej 37 mm średnicy pieczęci można opisać następująco: W miejskim murze obronnym, blankowanym, zbudowanym zapewne z ciosów kamiennych, brama z otwartą prawą (heraldycznie) połową wrót, w którym to prześwicie widać na pół opuszczoną bronę (kratę). Na zamkniętej lewej (heraldycznie) połowie bramy widać masywne, wyprofilowane na kształt wąsów okucia zawiasów. Ponad murem wznoszą się trzy wieże z prostokątnymi oknami pośrodku każdej, nakryte dachami namiotowymi zwieńczonymi gałkami. Kule na wieżach bocznych zakończone są krótkimi iglicami, natomiast gałkę wieży środkowej zwieńczono wysokim, wchodzącym w pole napisu otokowego, krzyżem łacińskim z chorągiewką o dwu strefach zwróconą w prawo (heraldycznie). W otoku umieszczono napis: „SIGILVM * CIVITATIS * BIDGOSTIENSIS”.

Herb w XVII – XIX w.

Poszczególne wyrazy legendy rozdzielono dość rozbudowaną floraturą. Do naszych czasów zachowało się dość wiele XVII-wiecznych odcisków tej tzw. “pieczęci Łochowskiego”.

Tłokiem tym pieczętowano wystawiane przez miasto dokumenty jeszcze w XVIII wieku. Świadczą o tym przechowywane w Archiwum Państwowym w Toruniu dwa dokumenty burmistrza i rady miasta Bydgoszczy. Szczegółowego opisu domaga się zwłaszcza jeden z nich, wystawiony w 1701 roku, do którego na czerwonej wstędze z białym obrębieniem przywieszono naszą pieczęć odciśniętą w czerwonym wosku, zabezpieczoną przed zniszczeniem toczoną w drewnie puszką. Drugi ze wspomnianych dyplomów uwierzytelniony został w formie odcisku papierowo-woskowego. Ważniejsze jednak jest to, że wystawiono go w 1765 roku. Pozwala to przypuszczać, iż “pieczęć Łochowskiego” była traktowana przez cały okres staropolski jako reprezentacyjna pieczęć miejska, używana prawdopodobnie do czasu pierwszego rozbioru Polski (1772).

Od schyłku lat trzydziestych XVII wieku poprzez całą resztę tego stulecia pojawia się pieczęć wójtowska Bydgoszczy (wójt - po łac. advocatus). W jej otokowym napisie wykonanym kapitałą humanistyczną umieszczono inskrypcję: „+ SIGILVM … ADVOCATIALAE + CIVITATIS ) BIDGOST”.

Jest ona bardzo podobna w stylu do omawianej powyżej “pieczęci Łochowskiego”, ma nawet identyczne z nią wymiary, to jest średnicę 37 mm. Może to do tej właśnie pieczęci przeznaczony był sprawiony przez Wojciecha Łochowskiego srebrny uchwyt pieczętny? W stosunku do poprzednio omawianej, rysunek tej pieczęci różni się przede wszystkim tym, że mur obronny nie posiada wyraźnie zarysowanego blankowania, a dachy wszystkich trzech wież zwieńczone zostały kulami. Do czasów współczesnych zachowało się kilka jej odcisków papierowo-woskowych oraz jeden, mocno zniszczony, wykonany w czerwonym laku, przechowywany w Muzeum Historyczno-Etnograficznym w Chojnicach.

Warto jeszcze nadmienić, iż oprócz dopiero co wspomnianej pieczęci jeszcze w 6 dziesięcioleciu XVII w. funkcjonowała pieczęć ławy miejskiej. Miała ona średnicę 30 mm, na jej obwodzie umieszczono napis wykonany gotycyzującą minuskułą: „S + Scabinorum + bidgostiensis”.

Zamieszczony na niej rysunek bydgoskiego herbu charakteryzuje się wyraźnym zarysem cegieł muru miejskiego, otwartą heraldycznie lewą połową bramy miejskiej i zwieńczeniem iglicami dachów baszt. Posiadamy sporo papierowo-woskowych odcisków tej pieczęci przechowywanych w Archiwum Państwowym w Bydgoszczy. Warto jednak pamiętać, że pieczęcie nie są jedynymi źródłami, z których czerpiemy wiedzę o wzorze herbu Bydgoszczy i jego odmianach. W bydgoskim Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego znajduje się rzadki eksponat - klejnot bydgoskiego Bractwa Kurkowego (Strzeleckiego). Jak można wnosić z umieszczonego na kurze herbu Grzymała, pochodzi on zapewne z okresu 1600-1617, gdy funkcję starosty bydgoskiego sprawował Maciej Smogulecki, pieczętujący się właśnie Grzymałą. W szponach prawej nogi kur strzelecki trzyma kartusz z wyobrażonym w nim herbem Bydgoszczy. Jest to mur miejski, w którym umieszczono bramę wiszącą na trzech zawiasach. Heraldycznie prawe skrzydło wrót jest otwarte, w prześwicie widać podniesioną kratę. Po bokach bramy zaznaczono strzelnice tzw. kluczowe. Ponad murem wyrastają trzy wieże zwieńczone blankowaniem, wieża środkowa jest wyższa. We wszystkich basztach umieszczono okrągłe okna. W tak przedstawionym godle Bydgoszczy wyraźnie widać nawiązanie do herbu fundatora - Grzymały. Ten szlachecki herb wyobraża, bowiem w polu złotym mur blankowany czerwony o trzech basztach, również blankowanych, z których środkowa jest wyższa, z bramą otwartą o złotych podwojach. W bramie stoi rycerz w zbroi z tarczą i wzniesionym mieczem.

W taki oto sposób przetransponowany herb Bydgoszczy konsekwentnie był wielokrotnie przedstawiany w Księdze Królów Kurkowych Bractwa Strzeleckiego w Bydgoszczy. Zamieszczone tam podobizny są tym cenniejsze, iż malowano je w kolorze, co pozwala na odtworzenie pierwotnych barw heraldycznych.

Szczególnie ciekawy jest herb umieszczony na bordiurze jednej z kart Księgi. Miniatura ukazuje nam złoto obramowaną tarczę o błękitnym polu, zwieńczoną również złotą otwartą koroną królewską. Sam herb przedstawia czerwony mur miejski o pięciu blankach z bramą, której heraldycznie prawe skrzydło jest otwarte. Ościerza bramy obudowane białym kamieniem, wrota w kolorze złotawym, deski ułożone w jodełkę, w otworze bramnym widać podniesioną bronę. Po obu stronach wrót umieszczono strzelnice tzw. kluczowe. Ponad murem wyrastają trzy, jednakowej wysokości, okrągłe wieże zwieńczone blankowaniem. Każda z wież opatrzona została w dwa ciągi otworów strzelniczych; ciąg górny - po dwa okienka, ciąg dolny - po jednym okienku. Spoinowanie wykonano białą farbą. Dodatkowym elementem są fragmenty drzew wystające ponad mur miejski. Opisany tu herb wykonany prawdopodobnie został w końcu XVII stulecia, lecz stał się wzorem do naśladowania na kolejnych kartach Księgi Królów Kurkowych.

Wpisy pochodzące z pierwszych lat zaboru pruskiego opatrywano w okrągłe kartusze, zawsze sąsiadujące z czarnym orłem Królestwa Prus, na których umieszczano godło Bydgoszczy tylko w niewielkim stopniu odbiegające od swego XVII-wiecznego pierwowzoru. Jedyną znaczniejszą różnicą jest przeniesienie korony na pole tarczy, ponad wieże. W rysunku herbu novum stanowi namalowanie u dołu bramy drewnianego (kolor złocisty) mostu zwodzonego przerzuconego nad fosą. Taki wizerunek herbu, różniący się pomiędzy sobą tylko w szczegółach, jak np. liczba strzelnic w basztach, widnieje pod rokiem 1774 i 1791.

Natomiast w XIX wieku, pomimo nadal obowiązującego wzorca, różnice w szczegółach herbu nasilają się, o czym przekonują nas rysunki z lat 1828 i 1830. W rysunkach pojawiają się już złota korona i most zwodzony, na murze obronnym brak blankowania, deski we wrotach bramy ułożone zostały pionowo. Rysunki pozbawione są cech heraldycznych, zastosowane barwy odpowiadają kolorom naturalnym. Z okresu pruskiego, dokładniej z roku 1796, posiadamy nową pieczęć wyobrażającą ceglany mur miejski zwieńczony blankami, w którym umieszczono bramę z otwartą heraldycznie prawą połową wrót. Wrota zawieszono na dwu parach zawiasów zakończonych wąsami, zbudowano je z desek ułożonych w jodełkę. Znad muru wyrastają trzy wieże jednakowej wysokości, w każdej z nich po jednym prostokątnym okienku. Namiotowe dachy wież, kryte dachówką karpiówką, zwieńczono kulami, natomiast wieża środkowa posiada dodatkowo maszt zakończony krzyżem, na którym powiewa chorągiewka zwrócona w heraldycznie prawą stronę. Oryginał papierowo-woskowego odcisku o średnicy 47 mm opatrzono w górnej części rysunku półokrągło rozmieszczonym napisem: „SIEGEL DER KONIGL: PREUSS: STADT” poniżej zaś, poziomo, dodano: „BROMBERG”.

Bardzo podobnie wygląda herb miasta na planie Bydgoszczy z 1800 roku, sporządzonym przez porucznika Lindnera. Niewiele od jej rysunku odbiegała pieczęć miejska z 1823 roku - podstawowe różnice polegały na dodaniu iglic kulom wieńczącym dachy skrajnych baszt i zwróceniu w lewo chorągiewki na wieży środkowej.

Herb po 1920 r.

Od około połowy XIX stulecia utrwalił się rysunek herbu Bydgoszczy, który przetrwał do momentu powrotu miasta do Macierzy w styczniu 1920 roku. Herb umieszczano zwykle na fantazyjnym kartuszu, u góry ozdobionym tzw. koroną murową (corona muralis). Przedstawiał on mur obronny z czterema blankami, w którym umieszczono bramę miejską, obudowaną kamiennymi ciosami. Heraldycznie prawa połowa wrót jest otwarta, w prześwicie bramnym widać na wpół opuszczoną bronę. Ponad murem wznoszą się trzy okrągłe baszty nakryte dachami namiotowymi, z których środkowa jest wyższa. W każdej wieży po jednym półkoliście zakończonym oknie. Dachy wież skrajnych zwieńczone zostały kulami, środkowa również posiadała gałkę, lecz zwieńczoną wysokim krzyżem, na którym umieszczono chorągiewkę dachową zwróconą w heraldycznie prawą stronę. Taki oto herb widnieje na medalionie łańcucha nadburmistrza Bydgoszczy z drugiej połowy XIX wieku. Umieszczano go również na miejskich budynkach użyteczności publicznej, np. nad wejściem do dawnego ratusza przy ul. Poznańskiej, nad głównym wejściem gazowni przy ul. Jagiellońskiej oraz Hali Targowej.

Znaleźć go można również na oficjalnych dokumentach miejskich, jak ten z 1869 roku, oraz na karcie tytułowej Księgi Adresowej Bydgoszczy z roku 1911. Wraz z odzyskaniem niepodległości, polskie władze samorządowe przejęły dotychczasowy rysunek herbu, pozbawiając go jednak korony murowej. Najlepiej niech świadczy o tym odcisk pieczęci magistrackiej z ok. 1930 roku. Jednocześnie rozpoczęto badania, w jakim stopniu herb miejski został skażony przez zaborcze naleciałości. Zadanie to powierzono kustoszowi Biblioteki Miejskiej Leopoldowi Kronenbergowi. Nie uchroniło to godła Bydgoszczy od pewnej dowolności w jego wyobrażeniu, dotyczyło to najczęściej zwieńczenia dachów wież.

Ze zdwojoną siłą problem herbu powrócił w 1933 roku wraz z końcem okresu przejściowego w sprawie regulacji wzorów pieczęci, oznak i flag. Prezydent Bydgoszczy – Leon Barciszewski polecił prace nad nowym wzorem herbu miasta doktorowi Witoldowi Bełzie, dyrektorowi Biblioteki Miejskiej i jednocześnie naczelnikowi Wydziału Kultury i Sztuki w bydgoskim Magistracie. W związku z tym powstały projekty, z których dwa przechowywane są w bydgoskim Archiwum Państwowym.

Pierwszy z nich przedstawia mur miejski z bramą, której prawa połowa jest otwarta. W prześwicie bramnym widać podniesioną bronę. Mur jest z cegły, zwieńczony czterema blankami i trzema basztami, w każdej z nich otwór strzelniczy. Wieże nakryte są dachami namiotowymi zakończonymi krzyżami równoramiennymi (wieże skrajne) i łacińskim (baszta środkowa). Wieża środkowa, wyższa niż boczne, ma nadto przytwierdzoną do krzyża chorągiew dachową zwróconą w prawo.

Drugi z projektów, bardzo staranny w wykonaniu, różni się od poprzedniego tym, że w murze zmieniono cegłę na kamień, mur obronny uzyskał też ozdobny gzyms. Dachy baszt zwieńczono złotymi kulami, baszta środkowa posiada też krzyż łaciński, z którego zwisa czerwona chorągiew w prawo. Wiosną Magistrat Bydgoszczy przystąpił do prac nad ostatecznym rysunkiem herbu i jego historycznym wywodem. 25 kwietnia 1933 roku na posiedzeniu Magistratu ustalono wzór herbu Bydgoszczy i przepisy dotyczące jego używania, uchwałę sygnował prezydent Leon Barciszewski. Następnego dnia (16.IV.1933 r.) wystąpiono do Rady Miejskiej z wnioskiem o zatwierdzenie uchwały Magistratu. 4 maja Rada omawiała to zagadnienie, a następnego dnia wniosek zatwierdziła. Wobec takiego obrotu sprawy 8 maja 1933 roku prezydent miasta wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych o zatwierdzenie herbu zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem. Wizerunek herbu miasta Bydgoszczy został ostatecznie ustalony 3 października 1936 roku przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministerstwem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Tak oto opisano w Monitorze Polskim urzędowy wzór godła naszego miasta:

“W polu srebrnym mur miejski czerwony z blankami, z bramą i trzema basztami, z których środkowa wyższa i większa, w każdej baszcie po jednym oknie łukowym, czarnym. Na basztach dachy niebieskie, zakończone gałkami złotymi. Na gałce dachu baszty środkowej wietrznik złoty zwrócony w prawo. W murze brama z broną złotą podniesioną; prawe podwoje otwarte; otwór bramny srebrny, podwoje niebieskie, okucia podwoi złote”.’

Trudno jednoznacznie powiedzieć, co sprawiło, iż ostateczna wersja herbu różniła się nieco od jego projektu, ujęto bowiem z najwyższej, środkowej baszty krzyż, pozostawiając jednak chorągiewkę. Może był to wpływ Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, dążącego do unikania ewentualnych zadrażnień na tle symboli religijnych. Wiadomość o nowym wzorze herbu szerokiej rzeszy mieszkańców miasta wkrótce przybliżył Dziennik Bydgoski.

Plany

Niezrealizowane plany 1939 r.

W określonym wówczas kształcie herb ten dotrwał do wybuchu II wojny światowej. Już pod koniec 1939 roku okupacyjne władze hitlerowskie przystąpiły do projektu zmiany herbu miejskiego. Naturalne Niemcom wydawało się, że należy powrócić do wzorca z okresu zaboru pruskiego. Jednakże w miejsce korony murowej i chorągwi dachowej zakończonej krzyżem, planowano wstawić faszystowskiego orła trzymającego w łapach godło hitlerowskich Niemiec - hakenkreuz w czerwonym kolistym polu. Z niewiadomych względów projektu tego nie wprowadzono w życie, co można zaobserwować na pieczęci nadprezydenta Bydgoszczy. Widniejący tam herb miasta odpowiada opisowi ustalonemu przez polskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w roku 1936! Również po odzyskaniu niepodległości całkowicie pozostano przy godle przedwojennym.

Niezrealizowane plany 1948 r.

Pewne plany powzięto dopiero w 1947 roku w związku z uchwałą Krajowej Rady Narodowej, nadającą Bydgoszczy Krzyż Grunwaldu III klasy za obronę polskości w latach 1939-1945 i bohaterską walkę z Niemcami. Na posiedzeniu Miejskiej Rady Narodowej z 16 maja 1947 roku wyrażono zgodę na uzupełnienie herbu miejskiego o Krzyż Grunwaldu. Zarząd Miejski ogłosił konkurs w dniu 29 września 1948 roku, spośród 11 prac jury wybrało projekt Kazimierza Boruckiego, na którym dolną część tarczy herbowej (od linii muru obronnego) oplatał wieniec laurowy, z którego zwisało odznaczenie. Niestety realizacja tego pomysłu najpierw została odłożona, a później poszła w zapomnienie.

Plany 2002 r.

Z propozycją zmian w herbie Bydgoszczy wystąpili radni AWS. Proponowano wówczas umieszczenie na jednej z herbowych baszt krzyża.

Podsumowanie

Konkludując, herb miejski Bydgoszczy należy do popularnych w heraldyce miejskiej wyobrażeń tzw. herbów architektonicznych. Brama lub mur obronny z trzema basztami jest, bowiem częstym elementem heraldycznym zarówno w Polsce, jak też w miejskiej heraldyce europejskiej. Również legendy (napisy) na bydgoskich pieczęciach miejskich pozostają w głównym nurcie stosowanych wówczas napisów napieczętnych. Herb Bydgoszczy powstał tuż po nadaniu jej praw miejskich (1346), jego godło było wówczas zbliżone do współczesnych nam herbów Nakła nad Notecią i Śremu. Jego ostateczny kształt uformowany został jeszcze w XV wieku, następne stulecia ugruntowały tylko ten wizerunek, uzupełniając go niejako dodatkowymi elementami. Co najmniej od połowy XVI stulecia w zwieńczeniu środkowej, najwyższej baszty, pojawia się krzyż i chorągiewka, pozostałe skrajne wieże wieńczyły kule bądź iglice. Krzyż pozostawał stałym elementem miejskiego godła aż do 1936 roku. Przyczyna pozbawienia herbu tego atrybutu heraldycznego nie jest znana. Pewnym modyfikacjom ulegał również kształt baszt obronnych, które najczęściej były kryte dachem namiotowym, chociaż pojawiały się również wieże otwarte u góry. Osobnym zagadnieniem są zastosowane w herbie barwy heraldyczne, odbiegające od heraldycznej konwencji (błękitne wrota i dachy wież) i dalekie od barw naturalnych.

Zobacz też

• Bydgoszcz
• Heraldyka
• Herb
• Flaga Bydgoszczy
• Hejnał bydgoski

Halsztat to miejscowość w Alpach Salzburskich, w krainie Salzkammergut, w Górnej Austrii.W II poł. XIX wieku odkryto wielkie starożytne cmentarzysko. W latach 1846-1863 były prowadzone tam badania przez dwóch archeologów Johana Georga Ramsauera oraz Isidora Engela. Stanowisko datowane jest na początek epoki żelaza tj. roku 800 p.n.e. (HaC). Wyróżniamy dwie fazy użytkowania cmentarzyska:

• starszą - datowaną na lata 600-800 p.n.e, której charakterystyczną cechą jest występowanie w grobach tzw. długich mieczy.
• młodszą - datowaną na lata 600/500-450 p.n.e., której charakterystyczną cechą jest występowanie tzw. sztyletów antenowych.

Na cmentarzysku przeważały płaskie pochówki szkieletowe nad ciałopalnymi w stosunku 55% do 45%. Cechą charakterystyczną jest występowanie grobów z wannami glinianymi. Wyróżnia się ciałopalne pochówki wojowników (ok.26%) wyposażonych w broń.
Rozmieszczenie grobów nie było przypadkowe: groby arystokracji (z bronią) otaczały groby niższych warstw społecznych (bez broni) co w sposób symboliczny ukazuję rolę jaką pełnili za życia.
Kolejną charakterystyczną cechą jest występowanie naczyń brązowych, które wspólnie wraz z długimi mieczami i sztyleatmi antenowymi były wyznacznikiem prestiżu.W skład inwentarza grobowego wchodziła prócz broni i naczyń brązowych także biżuteria i części stroju w postaci paciorków, bransolet, szpil i zapinek.

Bibliografia

• Joachim Śliwa (red.), Wielka historia świata t. 2, Stary i nowy świat. Od “rewolucji” neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Kraków 2005.
• Wielka Historia Polski, tom I Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.),Piotr Kaczanowski, Janusz Krzysztof Kozłowski, wyd. Fogra Kraków 1998
• Encyklopedia historyczna świata tom I: Prehistoria, praca zbiorowe, opracowanie naukowe prof. Dr hab. Janusz K. Kozłowski, Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres , Kraków 1999

Fabuła

Zaczynamy z kapitałem 150 tys. dolarów. Mamy trzy miejsca do wyboru, ustalamy klientelę (wiek, finanse, środek transportu) oraz poziom przestępczości.

Najpierw trzeba takie centrum wybudować – w różnego kształtu i wielkości pomieszczeniach rozstawiamy (wynajmujemy) sklepy – pogrupowane są tematycznie – odzież, żywność, hobby, sport, usługi itp. Mamy też do dyspozycji gadżety w postaci kiosków, ławeczek, telefonów, kwiatów, fontann, rzeźb itp.

Głównym celem jest utrzymanie centrum, więc należy zadbać o klientów – poprzez reklamę w prasie, telewizji lub na billboardach (później również poprzez wybudowanie atrium). Można “podejrzeć” każdego klienta, zbadać jego współczynnik zadowolenia czy ilość pieniędzy, którą może wydać.

Należy też zainwestować w personel centrum. Potrzebne są np. osoby do sprzątania, których trzeba nauczyć np. wyrzucania śmieci z koszy czy obsługiwania mopa (za opłatą). Przy przestępczości trzeba wynająć ochronę, można także zatrudnić łapacza psów, majstra, kŧóry zajmie się popsutymi telefonami i bankomatami (wtedy nie trzeba zatrudniać strażaka), ogrodnika, projektanta wnętrz i wielu innych.

Ważnymi osobami, których należy zatrudnić, są menadżer centrum handlowego i menadżer do sprzedaży detalicznej. Pierwszy inwestuje w centrum, robi wszystko, by przyciągnąć klientów: urządza wesołe miasteczko, kino, bank, arkadę gier czy świetnie prosperujące restauracje. Za te rzeczy nie otrzymujemy pieniędzy, to ma jedynie przyciągać klientów.

Natomiast menadżer sprzedaży detalicznej poszerza nam sieć handlową. Odpowiednio zainwestowane pieniądze zwracają nam się w sklepach z biżuterią, odzieżą skórzaną, salonach SPA i innych.

Pieniądze otrzymujemy z wynajmu powierzchni handlowej, a także dzięki procentowi dochodu z poszczególnych sklepów. Obie opcje możemy regulować.

Po sukcesie gry zostały wydane kontynuacje o nazwie Mall Tycoon 2 (2003) i Mall Tycoon 3 (2005).

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona gry

W 1807 r. Gorczakow zaciągnął się do armii carskiej, brał udział w wojnie z Persją w 1810 r. i Francją 1812-1815, nie ominęła go również kampania przeciwko Turcji w latach 1828-1829. W 1831 r. został ranny w bitwie pod Olszynką Grochowską podczas tłumienia powstania listopadowego. Wyróżnił się w czasie bitwy pod Ostrołęką oraz w trakcie zdobywania Warszawy, za co został nagrodzony stopniem generała. W 1846 r. mianowano go gubernatorem wojskowym Warszawy. Podczas Wiosny Ludów dowodził walkami przeciwko Węgrom (1849). Brał udział w walkach na terenie księstw naddunajskich (1854), wojnie krymskiej (1855), okupował m.in. Mołdawię i Wołoszczyznę.

W 1856 r. car nominował go na generał-gubernatora (namiestnika) warszawskiego.

W czerwcu 1860 r. ulice Warszawy stały się miejscem pochodów i demonstracji. Rozpoczęły się od manifestacyjnego pogrzebu generałowej Sowińskiej, wdowy po legendarnym dowódcy obrony Woli w 1831 r. Potem przyszły demonstracje w czasie październikowej konferencji władców państw zaborczych, a następnie manifestacje z okazji rocznicy wybuchu powstania listopadowego i rocznic jego kolejnych wydarzeń. Wielką popularność zyskała biżuteria patriotyczna zdobiona symbolami wyrażającymi wiarę w zmartwychwstanie umęczonej Ojczyzny. Namiestnik Gorczakow początkowo nie reagował na demonstracje, dopiero pod naciskiem Petersburga wysłał na ulice Warszawy policję i wojsko. Pierwszy pochód rozpędzono 25 lutego 1861, zaś dwa dni później od salwy oddanej przez kozaków do manifestantów zginęło pięć osób. Zdeprymowany Gorczakow, z obawy, że kolejne starcia mogą przerodzić się w otwarte walki, wycofał wojsko z ulic i zgodził się by powołana w nocy z 27 na 28 lutego Delegacja Miejska wystosowała w imieniu społeczeństwa polskiego adres do cara. Adresu, pod którym podpisały się najznamienitsze osobistości Królestwa, car przyjąć nie chciał. Gorczakow dostrzegając niebezpieczeństwo wybuchu powstania, zataił fakt odrzucenia adresu, zgodził się na manifestacyjny pogrzeb ofiar starć lutowych, wycofał policję i wojsko z ulic, pilnowanie porządku powierzając straży obywatelskiej. Społeczeństwo polskie nie tylko demonstrowało: tworzyło się bowiem państwo podziemne, którego anonimowi i tajemniczy reprezentanci zdobywali coraz większy posłuch w narodzie. Ogłoszono żałobę narodową, której przestrzegać zaczęto nie tylko w miastach i miasteczkach Królestwa, lecz także na ziemiach wcielonych do Imperium. Gorczakow wzmacniał pośpiesznie armię rosyjską stacjonującą w Królestwie, prosząc jednocześnie Petersburg o podjęcie reform, które mogłyby zapobiec wybuchowi powstania. W tym momencie na scenie politycznej pojawił się margrabia Aleksander Wielopolski wyznający ideę pracy organicznej, uznający, że w polityce nie ma miejsca na postawy emocjonalne: patriotyzm, honor czy umiłowanie wolności. Wielopolski uzyskał od Gorczakowa obietnicę przekazania mu nadzoru nad systemem edukacji, reaktywacji szkolnictwa wyższego oraz utworzenia samorządu terytorialnego w Królestwie.

Gorczakow zmarł 30 maja 1861 w Warszawie, pochowano go w Sewastopolu. Jego następca na stanowisku namiestnika Królestwa został Nikołaj Suchozanet.

Zobacz też

• Królestwo Polskie
• namiestnicy carscy w Królestwie Polskim

Biżuteria analna wykonana jest zwykle ze stali nierdzewnej lub złotych łancuszków zakończonych małym kamieniem szlachetnym.

Do usług zalicza się czynności polegające na oddziaływaniu na przedmioty i obiekty. Są to:

• czynności o charakterze remontowym, naprawczym, konserwacyjnym
• czynności polegające na obsłudze procesu produkcyjnego w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych, np. sprzęt zbóż własnym sprzętem wykonawcy z obsługą, usługi sanitarno-weterynaryjne
• wytwarzanie określonych przedmiotów lub obiektów z uwzględnieniem indywidualnych cech i życzeń zleceniodawcy, np. szycie odzieży na miarę, wyrób biżuterii według życzeń klienta
• czynności w zakresie transportu i łączności, np. przewóz osób i ładunków, usługi spedycyjne i przeładunkowe, działalność poczty i telekomunikacji
• czynności zaspokajające inne potrzeby człowieka, takie jak: usługi komunalne i mieszkaniowe, usługi dotyczące oświaty i wychowania, kultury i sztuki, ochrony zdrowia i opieki społecznej, kultury fizycznej i sportu, turystyki i wypoczynku, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, usługi adwokackie oraz inne usługi o charakterze osobistym, np. fryzjerskie czy fotograficzne.

Podział usług ze względu na przeznaczenie (odbiorcę) danej usługi jest następujący:

1. usługi dla przemysłu, czyli usługi świadczone dla jednostek zajmujących się wydobyciem, rolnictwem, produkcją oraz innych instytucji rządowych
2. usługi dla ludności, czyli świadczenia wykonywane przez przedsiębiorstwa usługowe dla indywidualnych konsumentów

W ramach usług dla ludności można wymienić m.in. usługi dotyczące:

• pomocy przy zwierzętach domowych
• turystyki (wynajem łodzi, kwater, samochodów itd., a także hotele, kempingi, motele)

Działalność usługowa wymaga stawiania na pierwszym miejscu komfortu i wygody klientów niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności. W przypadku prowadzenia działalności usługowej szczególnie ważna jest lokalizacja, plan funkcjonowania placówki i jakość świadczonych przez nią usług.

Urodził się w Odessie. Z zawodu był inżynierem. Zagorzały pacyfista.

W czasie I wojny światowej zorganizował Towarzystwo Dobrych Samarytanów, które szkoliło rosyjskich studentów w udzielaniu pomocy rannym. Jego praca zyskała uznanie samego cara.

Gdy wybuchła rewolucja październikowa, życie Trachtenberga stało się zagrożone z powodu jego poglądów politycznych i współpracy z caratem. Inżynier opuścił ojczyznę i udał się do Niemiec. Tam rozpoczął nowe życie, nawiązał wiele przyjaźni oraz ożenił się z arystokratką.

Trachtenberg był przeciwnikiem nazistów i wypowiadał się przeciwko ich planom. Wkrótce opuścił III Rzeszę i przeniósł się do Austrii. Tam znów rozpoczął nowe życie – zajął się wydawaniem czasopisma naukowego. Tam też stworzył “Das Friedenministerium” (”Ministerstwo Pokoju”), które przyniosło mu uznanie Roosevelta, Masaryka i van Zeelanda, wielkich mężów stanu tamtych czasów.

W 1938 roku naziści wkroczyli do Austrii i Trachtenberg trafił do obozu koncentracyjnego. By zachować zdrowie psychiczne, zajął się matematyką, a konkretnie podstawowymi operacjami arytmetycznymi. Tam właśnie powstał jego system pamięciowego mnożenia.

Po 7 latach został uratowany przez żonę, która przekupiła biżuterią strażników obozu. Po wojnie zamieszkał w Szwajcarii, gdzie założył Instytut Matematyczny w Zurychu.

1. architektura
2. rzeźba
3. malarstwo i grafika
4. sztuka użytkowa (meble, okucia, złotnictwo, tkanina, ceramika)

W meblarstwie, dzieła tworzone są w oparciu o zmysł praktyczny (funkcja) jak też - w odniesieniu do danej epoki - są spełnieniem naturalnej dla człowieka potrzeby luksusu i piękna.
Struktura mebla opiera się na konstrukcji, która zwykle zależy od użytego materiału (drewno, sklejka, metal) i od sposobu jego obróbki (czopowanie, spawanie, itp.).
Dekoracja w meblach to zwykle kompozycje ornamentalne:

1. płaskie - oparte na kolorze (polichromia, mozaika, marketeria, inkrustacja).
2. przestrzenne - oparte na reliefie (snycerka, profilowanie, okucia z brązu)

Motywy ornamentów są zwykle geometryczne lub zaczerpnięte z natury (flora i fauna traktowane naturalistycznie lub interpretowane).
Układy kompozycyjne są zwykle rytmiczne.

Styl jest to zespół cech charakterystycznych występujących w dziełach sztuki danej epoki (gust - moda, religia panująca, używane materiały, technika wykonania).

Sztuka Antyku

Sztuka Antyku - Starożytność - łączy dawne cywilizacje Egiptu, Bliskiego Wschodu, Indii, Chin, Grecji i Rzymu. Starożytność obejmuje okres od wynalezienia pisma do upadku Cesarstwa Rzymskiego. Meble okresu starożytności (oprócz mebli egipskich, zachowanych np. w grobowcu Tutanchamona) znamy głównie z przekazów ikonograficznych. Z zachowanych wizerunków możemy wnioskować o ich funkcji i konstrukcji, natomiast wykopaliska archeologiczne pomagają ustalić materiał i technologię wykonania.

Egipt

Cywilizacja starożytnego Egiptu rozwijała się na terenie północnej Afryki, w dorzeczu Nilu od ok. 4000 do 480 r. p.n.e.

Sztuka Egiptu podporządkowana tradycji religijnej ulegała bardzo powolnym zmianom podczas 3500 lat swego trwania.

Meble egipskie

Znane z malowideł naściennych w grobowcach, a także z obiektów znalezionych w nie splądrowanych do naszych czasów komorach grobowych władców Egiptu. Wykonywane głównie z drewna sykomory i cedru przy pomocy prostych narzędzi z brązu: siekiera, piła, dłuto, z wykorzystaniem połączeń jednoczopowych, uciosowych i na jaskółczy ogon.

• rodzaje mebli
  • siedziska o różnych formach - taborety składane lub nie, krzesła i trony z odchylonymi, czasem wygiętymi oparciami
  • łoża
  • skrzynie
• cechy charakterystyczne konstrukcji
• rodzaje i sposoby zdobienia

Asyria, Babilon, Persja

Grecja

Meble greckie

• rodzaje mebli
  • Taborety: Dwa główny style taboretów starożytnej Grecji przetrwały dzięki reliefom. pierwszy typ wyglądał jak dzisiejszy mały stół. Ten charakterystyczny taboret złożony był siedziska i czterech prostych nóg. Nie miał oparcia a siedzisko było twarde i niewygodne Drugi typ taboretu był lekki i łatwy do przenoszenia. Był to najpopularniejszy mebel w tamtych czasach, ponieważ można go było łatwo przenosić i nie potrzebował specjalnego miejsca w domu najliczniejszy meble. Trzy nogi były stylizowane na zwierzęce zakończone lwimi łapami. Trzeci typ to taboret-tron, przeznaczony tylko dla najbogatszych. był ozdobnie dekorowany, często drogocennymi kamieniami.
  • Łoża: Łoża starożytnej Grecji były kombinacją łóżka i sofy. Ten typ mebli używany był do wypoczynku oraz spożywania posiłku. Podczas posiłku Grek raczej się kładł niż siedział. Łoża greckie były podobne do egipskich.
  • Stoły: Grecy umieszczali na stołach przede wszystkim żywność. Stoły były niskie najczęściej ruchome, miały najczęściej trzy nogi wykonane z brązu. Później wprowadzono stoły z czterema nogami (były stabilniejsze). Stoły mogły być wykonane z brązu lub marmuru, ale najczęściej robione były z drewna.
  • Skrzynie: Oryginalne greckie skrzynie były inspirowane skrzyniami egipskimi, dopiero później Grecy wykształcili swój własny styl. Przechowywano w nich głównie ubrania. Biżuteria i owoce były chowane obok ubrań dla ochrony. Skrzynie były często wnoszone w posagu przez greckie żony.
  • Krzesła: Początkowo krzesła były niewygodne, miały twarde oparcia i podłokietniki. Od V w. p.n.e. linia krzeseł (i innych mebli) była opływowa, zapewniała wygodniejsze użytkowanie i naturalne ułożenie ciała. Zwykłe krzesła były zrobione z drewna i nie były dekorowane. Bogaci grecy posiadali krzesła kunsztownie zdobione kamieniami szlachetnymi, zwierzęcą skora i poduszkami.

Rzym

Sztuka Średniowiecza

sztuka bizantyjska

sztuka islamu

romanizm

gotyk

Sztuka Nowożytna

renesans

manieryzm

barok

rokok