Biżuteria information

Kolczyk – niewielki, ozdobny przedmiot, część biżuterii noszona w uchu (najczęściej), brwi, brzuchu, wardze, języku, nosie, genitaliach. Zwykle stworzony z tytanu, stali chirurgicznej, srebra, złota PTFE lub z bioplastu; spotyka się także artystycznie robione kolczyki kościane lub drewniane. Kolczyki mogą być noszone przez kobiety i mężczyzn, ale aktualnie są najczęściej spotykane u kobiet.

Kolczyki występowały i występują w wielu kulturach na całym świecie. W niektórych z nich nakazywane jest kolczykowanie nowonarodzonych dzieci płci żeńskiej.
Jednak przełom XX i XXI przyniosły kolczykom renesans, rozszerzająca się moda na tzw. body piercing zmieniła dla wielu znaczenie kolczyka z ozdoby na poważny element stylu życia. Aktualnie widoczne jest tworzenie się subkultury ludzi posiadających kolczyki.

Plastikowe kolczyki z numerami identyfikującymi są używane także do oznakowywania zwierząt hodowlanych.

Zobacz też

• piercing

Mall Tycoon – symulacyjno-strategiczna gra komputerowa, wyprodukowana przez Holistic Design i wydana przez Take-Two Interactive, w której musimy wybudować i utrzymać centrum handlowe.

Fabuła

Zaczynamy z kapitałem 150 tys. dolarów. Mamy trzy miejsca do wyboru, ustalamy klientelę (wiek, finanse, środek transportu) oraz poziom przestępczości.

Najpierw trzeba takie centrum wybudować – w różnego kształtu i wielkości pomieszczeniach rozstawiamy (wynajmujemy) sklepy – pogrupowane są tematycznie – odzież, żywność, hobby, sport, usługi itp. Mamy też do dyspozycji gadżety w postaci kiosków, ławeczek, telefonów, kwiatów, fontann, rzeźb itp.

Głównym celem jest utrzymanie centrum, więc należy zadbać o klientów – poprzez reklamę w prasie, telewizji lub na billboardach (później również poprzez wybudowanie atrium). Można “podejrzeć” każdego klienta, zbadać jego współczynnik zadowolenia czy ilość pieniędzy, którą może wydać.

Należy też zainwestować w personel centrum. Potrzebne są np. osoby do sprzątania, których trzeba nauczyć np. wyrzucania śmieci z koszy czy obsługiwania mopa (za opłatą). Przy przestępczości trzeba wynająć ochronę, można także zatrudnić łapacza psów, majstra, kŧóry zajmie się popsutymi telefonami i bankomatami (wtedy nie trzeba zatrudniać strażaka), ogrodnika, projektanta wnętrz i wielu innych.

Ważnymi osobami, których należy zatrudnić, są menadżer centrum handlowego i menadżer do sprzedaży detalicznej. Pierwszy inwestuje w centrum, robi wszystko, by przyciągnąć klientów: urządza wesołe miasteczko, kino, bank, arkadę gier czy świetnie prosperujące restauracje. Za te rzeczy nie otrzymujemy pieniędzy, to ma jedynie przyciągać klientów.

Natomiast menadżer sprzedaży detalicznej poszerza nam sieć handlową. Odpowiednio zainwestowane pieniądze zwracają nam się w sklepach z biżuterią, odzieżą skórzaną, salonach SPA i innych.

Pieniądze otrzymujemy z wynajmu powierzchni handlowej, a także dzięki procentowi dochodu z poszczególnych sklepów. Obie opcje możemy regulować.

Po sukcesie gry zostały wydane kontynuacje o nazwie Mall Tycoon 2 (2003) i Mall Tycoon 3 (2005).

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona gry

Indeks:

kamienie - minerały - kamienie - inne kopaliny - metale - inne pojęcia - zobacz też

kamienie - minerały

A

adamin
- adular
- adularowy kamień księżycowy
- agat
- aktynolit
- akwamaryn
- albit
- aleksandryt
- allanit
- almandyn
- ametyst
- andaluzyt
- andezyn
- andradyt
- anortyt
- antygoryt
- apatyt
- aragonit
- awenturyn
- azurmalachit
- azuryt

B

baryt
- benitoit
- beryl
- beryllonit
- biksbit
- brazylianit
- brukit
- buergeryt
- bytownit

C

chalcedon
- chiastolit
- chryzoberyl
- chryzoberyl szlachetny
- chryzokola
- chryzopraz
- chryzotyl
- colemanit
- cymofan
- cyrkon
- cytryn

D

danburyt
- demantoid
- diament
- dioptaz
- drawit
- dysten

E

elbait
- epidot
- euklaz

F

fenakit
- fluoryt

G

gagat
- gahnit
- gahnospinel
- galaksyt
- goshenit
- granat
- grossular

H

hancockit

- heksagonit
- heliodor
- heliotrop
- hematyt
- hercenit
- hessonit
- hiacynt
- hydrogrossular

J

jadeit
- jaspis

K

karneol
- kocie oko
- kordieryt
- korund
- kryształ górski
- kwarc dymny
- kwarc mleczny
- kwarc różowy

L

lapis lazuli
- lazulit
- lazuryt

M

magnetyt
- malachit
- melanit
- morganit
- morion

N

nefelin
- nefryt

O

oliwin
- onyks
- opal

P

piemontyt
- pirop
- praz
- prehnit

R

rodolit
- rubin

S

serpentynit
- sfaleryt
- sillimanit
- spessartyn
- spinel
- staurolit
- szafir
- szmaragd

T

topaz
- topazolit
- turkus
- turmalin
- tygrysie oko
- tytanit

U

uwarowit

W

warsycyt

Z

zoisyt

   (wróć do indeksu)

kamienie - inne kopaliny

bursztyn
- kopal

   (wróć do indeksu)

metale

pallad
- platyna
- rod
- srebro
- złoto

   (wróć do indeksu)

inne pojęcia

agrafa
- barwa minerału
- biza
- bransoleta
- broszka
- carga
- emalia
- faseta
- filigran
- gemma
- gemmologia
- gliptyka
- granulacja
- grawerowanie
- kaboszon
- kamea
- kameryzowanie
- kamienie ozdobne
- kamienie szlachetne
- karat
- klejnot
- klips
- kolczyk
- kolet
- kolia
- koral
- korona
- kość słoniowa
- macica perłowa
- medalion
- minerał
- naszyjnik
- niello
- perła
- pierścień
- plata
- probiernictwo
- przełam
- rondysta
- szlif
- szlif brylantowy
- szlif kaboszonowy
- szlif rozetowy
- szlif taflowy
- szlif trapezowy
- szmelc
- szyna
- tafla
- wisior
- zabarwienie minerału
- zapinka
- złotnictwo
- znak probierczy

   (wróć do indeksu)

Zobacz też

• podstawowe zagadnienia z zakresu: geologii oraz sztuk pięknych

Monety krzyżackie - zakon krzyżacki bił własne monety. Najstarsza mennica znajdowała się w Toruniu, w poł. XIV wieku powstała kolejna w Elblągu, pod koniec XIV wieku doszły jeszcze Gdańsk i Malbork. Podstawą była grzywna pruska równa 180 gramom srebra. Grzywna pruska dzieliła się na: 4 wiardunki, 24 skojce, 45 półskojcy, 60 szelągów, 180 kwartników lub 720 denarów. Sporadycznie bito również złote dukaty. Za jedną grzywnę pruską można było kupić np. krowę.

Zobacz też

• mennica

Linki zewnętrzne

• Monety Krzyżackie w zbiorach Muzeum Zamkowego w Malborku

Indeks:

kamienie - minerały - kamienie - inne kopaliny - metale - inne pojęcia - zobacz też

kamienie - minerały

A

adamin
- adular
- adularowy kamień księżycowy
- agat
- aktynolit
- akwamaryn
- albit
- aleksandryt
- allanit
- almandyn
- ametyst
- andaluzyt
- andezyn
- andradyt
- anortyt
- antygoryt
- apatyt
- aragonit
- awenturyn
- azurmalachit
- azuryt

B

baryt
- benitoit
- beryl
- beryllonit
- biksbit
- brazylianit
- brukit
- buergeryt
- bytownit

C

chalcedon
- chiastolit
- chryzoberyl
- chryzoberyl szlachetny
- chryzokola
- chryzopraz
- chryzotyl
- colemanit
- cymofan
- cyrkon
- cytryn

D

danburyt
- demantoid
- diament
- dioptaz
- drawit
- dysten

E

elbait
- epidot
- euklaz

F

fenakit
- fluoryt

G

gagat
- gahnit
- gahnospinel
- galaksyt
- goshenit
- granat
- grossular

H

hancockit
- heksagonit
- heliodor
- heliotrop
- hematyt
- hercenit
- hessonit
- hiacynt
- hydrogrossular

J

jadeit
- jaspis

K

karneol
- kocie oko
- kordieryt
- korund
- kryształ górski
- kwarc dymny
- kwarc mleczny
- kwarc różowy

L

lapis lazuli
- lazulit
- lazuryt

M

magnetyt
- malachit
- melanit
- morganit
- morion

N

nefelin
- nefryt

O

oliwin
- onyks
- opal

P

piemontyt
- pirop
- praz
- prehnit

R

rodolit
- rubin

S

serpentynit
- sfaleryt
- sillimanit
- spessartyn
- spinel
- staurolit
- szafir
- szmaragd

T

topaz
- topazolit
- turkus
- turmalin
- tygrysie oko
- tytanit

U

uwarowit

W

warsycyt

Z

zoisyt

   (wróć do indeksu)

kamienie - inne kopaliny

bursztyn
- kopal

   (wróć do indeksu)

metale

pallad
- platyna
- rod
- srebro
- złoto

   (wróć do indeksu)

inne pojęcia

agrafa
- barwa minerału
- biza
- bransoleta
- broszka
- carga
- emalia
- faseta
- filigran
- gemma
- gemmologia
- gliptyka
- granulacja
- grawerowanie
- kaboszon
- kamea
- kameryzowanie
- kamienie ozdobne
- kamienie szlachetne
- karat
- klejnot
- klips
- kolczyk
- kolet
- kolia
- koral
- korona
- kość słoniowa
- macica perłowa
- medalion
- minerał
- naszyjnik
- niello
- perła
- pierścień
- plata
- probiernictwo
- przełam
- rondysta
- szlif
- szlif brylantowy
- szlif kaboszonowy
- szlif rozetowy
- szlif taflowy
- szlif trapezowy
- szmelc
- szyna
- tafla
- wisior
- zabarwienie minerału
- zapinka
- złotnictwo
- znak probierczy

   (wróć do indeksu)

Zobacz też

• podstawowe zagadnienia z zakresu: geologii oraz sztuk pięknych

Franciszek Krzywda-Polkowski, zm. 1949, polski architekt, profesor architektury Politechniki Warszawskiej, organizator i kierownik Zakładu Architektury Krajobrazu i Parkoznawstwa w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Oprócz architektury i projektowania parków zajmował się urbanistyką, projektowaniem mebli i biżuterii.

W latach 1927-33 zaprojektował i wybudował swój dom na Chełmińskim Przedmieściu w Toruniu, gdzie mieszkał i tworzył do roku 1949. Budynek i ogród zachowały się do dziś w pełnej formie architektonicznej.

Ważniejsze prace

• Cafe de Varsovie (z Tadeuszem Tołwińskim), ul. Nowy Świat 5 (1912)
• kuchnia Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej, ul. Koszykowa 80 róg Tytusa Chałubińskiego (1914)
• projekt miasta-ogrodu Włochy w Warszawie (1928)
• projekt parku w Żelazowej Woli (lata 30. XX wieku)
• budynki publiczne w Toruniu z lat 30. (m.in. budynek obecnego Sejmiku Wojewódzkiego)
• portyk budynku Urzędu Rady Ministrów, Aleje Ujazdowskie 1, 1946-1947
• projekty parków w Rogowie, Małuszynie, Jastrzębiej Górze, Sochaczewie, Małej Wsi, Ursynowie (SGGW),
• i inne.

W parku w Żelazowej Woli z okazji 50-lecia Towarzystwa im. Fryderyka Chopina i parku odsłonięto w nim kamień poświęcony prof. Franciszkowi Krzywdzie-Polkowskiemu.

Bransoletka żelowa (ang. gel bracelet lub jelly bracelet), typ taniej biżuterii wykonanej z tworzywa sztucznego, przeznaczonej do noszenia na nadgarstku.

Bransoletki żelowe stały się popularne w Ameryce i Europie Zachodniej począwszy od lat 80. XX wieku. Produkowane są w szerokiej gamie kolorów. Noszący je identyfikują się z konkretnymi organizacjami i kampaniami np. charytatywnymi lub politycznymi.

Historia

Pierwszy raz bransoletki żelowe użyte były w kampanii Live Strong (pol. Żyj Mocno) prowadzonej przez fundację amerykańskiego kolarza Lance Armstronga. Wybrany przez autorów kampanii kolor bransoletki - żółty – miał byś nawiązaniem do koloru koszulki sportowca w czasie Tour de France. W popularyzację bransoletek Livestrong w maju 2004 zaangażował się koncern Nike - tzw. Yellow Livestrong wristband Joanna Biszewska, Jakiego koloru jest twoja bransoletka?, w: www.networkpl.com, 13 czerwca 2007.. Celem kampanii było wsparcie badań mających na celu walkę z rakiem.

Miejska legenda

Ze względu na wzrost popularności bransoletek żelowych w roku 2003, stały się one przedmiotem miejskiej legendy, która widziała w nich bransoletki erotyczne. Ich popularność miała być wiązana z rolą jaką odgrywały w swego rodzaju grze erotycznej. Jak powiadano, dziewczyny noszące bransoletki żelowe, miały zgadzać się na gry zmysłowe z kimś, komu udało się zdjąć je z ich ręki. Typ przyzwolenia na lubieżne zachwanie miał zależeć od koloru bransoletki, od przyjacielskiego uścisku, poprzez pocałunek, aż po rzeczywiste stosunki płciowe Youngsters signal sexual availability with jelly bracelets, w: www.snopes.com, 13 czerwca 2007.. W październiku 2003 pogłoski były na tyle rozpowszechnione w Gainesville na Florydzie, iż dyrektor Alachua Elementary School zabronił ich noszenia. Podobne decyzje podjęli dyrektorzy innych szkół. Zaobserwowano swego rodzaju moralną panikę. Z powodu miejskiej legendy bransoletki żelowe są przez niektórych Amerykanów nazywane sex bransoletkami.

Kolory i ich znaczenie

Niezliczona ilość żelowych bransoletek była i jest używana w setkach kampanii na całym świecie. Na niektórych bransoletkach tłoczone są specjalne napisy. Przykłady:

• Biała z napisem DLACZEGO - Organizacja Rodziców po stracie dziecka oraz rodziców Dzieci Chorych Bransoletka, w: www.dlaczego.org.pl, 13 czerwca 2007.,
• Turkusowa z napisem POKOLENIE JP II - Fundacja Pokolenie JP II Przesłanie, w: www.pokolenie-jp2.com, 13 czerwca 2007.,

Przypisy

Muzeum Bolesława Prusa w Nałęczowie – muzeum biograficzno-literackie, oddział Muzeum Lubelskiego. Znajduje się ono w salach Pałacu Małachowskich, w którym Bolesław Prus mieszkał podczas wakacji. Muzeum gromadzi pamiątki i materiały dokumentujące życie i twórczość pisarza, ze szczególnym uwzględnieniem jego związków z Nałęczowem i rodzinną ziemią lubelską. Inicjatorem zorganizowania w Nałęczowie muzeum Bolesława Prusa był prof. dr Feliks Araszkiewicz, polonista z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, znawca życia i twórczości autora Lalki, bywalec Nałęczowa interesujący się jego historią. Muzeum uzupełnia wiedzę o literackim Nałęczowie, propagując twórczość B. Prusa, przypomina jego związki z Lubelszczyzną i zasługi w popularyzowaniu działalności Zakładu Leczniczego.

Perydot - szlachetna odmiana oliwinów. Nazywany także chryzolitem, choć można się spotkać z użyciem nazwy chryzolit dla kamieni żółto zielonych.
Chociaż oliwin jest dość często spotykanym minerałem, perydot jest rzadki.

Perydot znaleziono w próbkach pyłu kosmicznego z sondy Stardust.

Właściwości

• Wzór chemiczny: (Mg, Fe)₂SiO₄.
• Układ krystalograficzny - rombowy
• Twardość w skali Mohsa - 6,5-7
• Łupliwość - wyraźna
• Rysa - biała
• Przełam - muszlowy, kruchy
• Gęstość - 3,2 do 4,3 g/cm³
• Barwa - żółto zielony do brązowo zielonego
• Połysk - szklisty, na przełomie tłusty
• Współczynniki załamania (dwójłomność): <math>n_o=1,690</math>, <math>n_e=1,654</math>, (długość fali ~ 590nm)
• Dyspersja: 0,020
• Pleochroizm - zmienny, zależnie od zawartości żelaza, a także, w mniejszym stopniu, od obecności innych pierwiastków towarzyszących
• Widmo absorpcyjne - silne spektrum absorpcyjne żelaza, z charakterystycznymi pasmami absorpcji o zróżnicowanym maksimum natężenia.
• Luminescencja - brak
• Inkluzje - liczne; wrostki ilmenitu, magnetytu, chromitu i innych spineli chromowych

Występowanie

Znajduje się go w: Australii, Brazylii, Chinach, Kenii, Meksyku, Birmie, Norwegii, Pakistanie, RPA, Sri Lance, Tanzanii i USA (stany: Arizona, Hawaje, Newada i Nowy Meksyk).
Perydot jest wydobywany w celach komercyjnych w Arabii Saudyjskiej.

Wydobywany był już 3500 lat temu, na wyspie św. Jana (Egipt) leżącej na Morzu Czerwonym.

Zastosowanie

Jest to poszukiwany i wysoko ceniony kamień szlachetny.

Szczególnie efektowne są oliwiny o intensywnej zieleni oraz o zabarwieniu złocistozielonkawym; także oliwinowe kocie oko i oliwin gwiaździsty. W jubilerstwie stosuje się szlif schodkowy, brylantowy, rzadziej kaboszonowy.
Większe okazy gemmologiczne są cenne i eksponowane w muzeach.

Największy znaleziony kryształ znajduje się w Smithsonian Institution w Waszyngtonie, ma 310 karatów (62 g). Znana odmiana perydotu, nazywana kaszmirską, pochodzi z Pakistanu. Wielkość tych kamieni pozwala jubilerom na otrzymanie klejnotów ponad 100 karatowych.

Kolekcja 954 oliwinów właściwych znajduje się w zbiorach muzeum Topkapi w Stambule w Turcji (kamienie ozdabiają tron).

Kultura

Jego nazwa pochodzi prawdopodobnie od arabskiego słowa faridat oznaczającego kamień szlachetny, lub francuskiego peritot oznaczającego nieczysty. Nazywany jest szmaragdem ubogich. Używany był do wyrobu biżuterii sakralnej. Znaleziono egipską biżuterię z II tysiąclecia p.n.e., w której klejnoty pochodziły z wyspy św. Jana.

Hawajczycy uważają, że te kamienie to łzy Pele, boga ognia.

Perydot znaleziono w próbkach pyłu kosmicznego z sondy Stardust.

Znana odmiana perydotu, nazywana kaszmirską, pochodzi z Pakistanu. Wielkość tych kamieni pozwala jubilerom na otrzymanie klejnotów ponad 100 karatowych.

Dawni medycy radzili pić wszelkie napoje zdrowotne z naczyń wykonanych z tego kamienia. Miało to zapewnić szybsze i skuteczniejsze działanie.

W litoterapii i ezoteryce:

• Noszono go, by uspokoić nerwy, pozbyć się złości, depresji oraz na dobry humor.
• Ludziom chwiejnym i niezbyt pewnym siebie dodaje odwagi i stanowczości, a włożony do bielizny nocnej lub pościeli – zapewnia mocny, zdrowy, spokojny sen.
• Oliwiny mają przyspieszać procesy samouzdrowienia oraz poprawiać przyswajanie przez organizm witamin i mikroelementów z pożywienia. Oczyszczają organizm z toksyn i odpadów przemiany materii, odciążając tym nerki, wątrobę i trzustkę. Dlatego też poleca się terapię oliwinem albo eliksirami z nich przy zaburzeniach czynności tych narządów.
• Woda, w której chryzolit moczył się przez godzinę, ma przyśpieszać odtruwanie, łagodzić podrażnienia jelit i pęcherza żółciowego. Należy ją popijać lub korzystać z eliksiru. Przemywanie wodą “oliwinową” ma przyspieszać leczenie wrzodów i wyprysków. Kamienie mają pomagać pozbyć się oziębłości emocjonalnej i impotencja.

Zobacz też

oliwenit, oliwiny, chryzolit, fajalit, forsteryt, chryzoberyl

Biżuteria analna - biżuteria noszona w odbycie i jego okolicach. Zwykle jedna połowa elementu bizuterii analnej schowana jest wewnątrz odbytu, a druga wystaje na zewnatrz tak, aby była widoczna dla partnera, w czasie zbliżenia.

Biżuteria analna wykonana jest zwykle ze stali nierdzewnej lub złotych łancuszków zakończonych małym kamieniem szlachetnym.

Sechemchet – władca starożytnego Egiptu z III dynastii, prawdopodobnie syn Dżesera.

Lata panowania

• 2670-2663 p.n.e. (Kwiatkowski)
• 2700-2695 p.n.e. (Schneider)

Panował krótko, prawdopodobnie nie dłużej jak 6 lat. O jego panowaniu nie wiemy właściwie nic. Dwa zachowane reliefy z kopalni turkusów w Wadi Magara na zachodzie Synaju, jedyne zabytki spoza kręgu grobowego tego panującego, które go wymieniają, pokazują go w tradycyjnym ujęciu jako władcę zadającego cios pokonanym wrogom.

Sechemchet został pochowany w nieukończonym grobowcu – piramidzie w Sakkarze, położonym na południowy zachód od piramidy swojego ojca Dżesera. Na południe od swej piramidy wybudował mastabę, w której znaleziono szkielet dziecka, prawdopodobnie syna Sechemcheta.

Piramida Sechemcheta była wzorowana na piramidzie Dżesera, niewykluczone, że twórcą jej był również Imhotep. W momencie odkrycia w 1954 r. liczyła zaledwie 7 metrów, ukończonej wysokości jednak nie znamy, gdyż piramida w okresie po przerwaniu budowy była wykorzystywana jako kamieniołom. Jej podstawa wynosi 120 na 120 m, a miała wznosić się prawdopodobnie na wysokość około 70 m (co odpowiadałoby 7 stopniom). Otaczający ją mur mający początkowo 185 na 262 m został następnie powiększony do rozmiarów kompleksu grobowego Dżesera. Komora grobowa znajduje się na końcu 80 metrowego korytarza. W momencie odkrycia zawierała zapieczętowany, alabastrowy sarkofag, który po otwarciu okazał się pusty. W grobowcu odnaleziono również depozyt fundacyjny i skarb złożony z: 21 złotych naramiennic i bransolet, złotej muszli, okładziny berła, 100 złotych i 400 fajansowych paciorków oraz igły i szczypców z elektronu. Skarb ten stanowi najstarszy tak bogaty, znany zbiór biżuterii egipskiej.

Linki zewnętrzne

• Reliefy z Wadi Magara przedstawiające faraona
• Piramida Sechemcheta
• Biżuteria z piramidy Sechemcheta

Bibliografia

• Grimal N. - „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, s. 73-74, ISBN 83-06-02917-8
• Kwiatkowski B. - „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, s. 94–96, ISBN 83-207-1677-2
• Lipińska J. - „W cieniu piramid”, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 2003, s. 60, ISBN 83-04-04604-0
• Schneider Th. - „Leksykon faraonów”, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 286–287, ISBN 83-01-13479-8
• Edwards, I.E.S. - „Piramidy Egiptu”, PIW, Warszawa 1996, s. 68-73, 75, 97, 200, 203, 206 ISBN 83-06-02426-5

Rebelia patriotyczna w Dolnej Kanadzie – ruch społeczny, który w swej konsekwencji doprowadził do wybuchu rebelii.

Rebelia w Dolnej Kanadzie miała szerokie podłoże społeczne, gospodarcze, narodowe i religijne. Prowincja Quebec była rządzona przez gubernatora generalnego, który realizował interesy wąskiej grupy – konserwatywnie nastawionej elity lojalistycznej skupionej w nieformalnej grupie Chateau Clique (tzw. klika pałacowa). W istocie niewielka grupa faworyzowana przez gubernatora generalnego George Ramseya sprawowała kontrolę nad prowincją. Wybieralne ciała doradcze, w których większość mieli frankononi, pozbawione były należnych im wpływów. Frankofoni i liberałowie brytyjscy skupieni w Parti Canadien – Partii Kanadyjskiej i posiadający większość w parlamencie w 1834 przegłosowali rezolucję składającą się 92 postulatów (The Ninety-Two Resolution), których realizacja była konieczna w celu uzdrowienia sytuacji i rozładowania napięcia. Do tego jednak nie doszło.

Liberałowie z Parti Canadien nie byli zgodni co do metod działania. W partii istniały zdecydowanie antagonistyczne frakcje. Umiarkowany reformator John Neilson ostatecznie opuścił partię zakładając Constitutional Association, podejmując plan ewolucyjnych zmian. Biskup Jean-Jacques Lartigue stał na stanowisku przeczekania i biernej lojalności, czym pociągnął za sobą wielu katolików. Na zdecydowanie antyrządowym stanowisku stał radykał i antyklerykał Louis-Joseph Papineau. Na czele swej Parti Patriote zdobył większość w parlamencie prowincjonalnym w 1834 i rozpoczął konstytucyjne naciski w stronę reform. Żądania zostały odrzucone przez generalnego gubernatora. W odpowiedzi na to Papineau rozpoczął organizowanie siły zbrojnej. 23 listopada 1837 rebelianci pokonali odziały brytyjskie w potyczce pod St. Denis. Na tym jednak skończyły się sukcesy militarne rebeliantów. 4 grudnia 1837 po niespodziewanym ataku rebelianci zostali przez wojska brytyjskie rozproszeni. Papineau schronił się w USA. W kilku innych potyczkach na terenie Quebecu, rebelianci zostali pokonani i zmuszeni do kapitulacji. Nastąpiły liczne aresztowania i prześladowania patriotów. W kolejnym roku rebelia odżyła. Przywódcy kierujący nią z terenu USA zdołali zmobilizować pewne siły, które ponownie zostały spacyfikowane przez Brytyjczyków.

Zobacz też

• rebelie w Kanadzie w 1837
• rebelia w Górnej Kanadzie

Melanit - Nazwa pochodzi od greckiego słowa melanos - czarny.

Kamień szlachetny, gemmologiczna odmiana andradytu (granatu).

Właściwości

• Wzór chemiczny - Ca₃Fe₂(SiO₄)₃
• Barwa - czarny
• Łupliwość - niewyraźna, równoległa do ścian postaci
• Przełam - nierówny
• Rysa - bezbarwna
  
• Twardość w skali Mohsa - 6.5 - 7
• Gęstość - 3.84 g/cm³
• Połysk - szklisty lub tłusty
• Dyspersja - 0.024 - 0.028

Tworzy izomeryczne kryształy w postaci dwunastościanu rombowego lub dwudziestoczterościanu deltoidowego bądź wzajemnych kombinacji.Często występuje w postaci skupień zbitych, ziarnistych i naskorupień.
Zawiera do 5% tlenku tytanu.

Występowanie

Melanit występuje zazwyczaj w alkalicznych skałach magmowych, najczęściej w syenitach nefelinowych i niektórych lawach. Jest minerałem bardzo rzadkim.

Miejsca występowania: Pochodzi z Włoch - Frascati k.Rzymu, w lawach Wezuwiusza, na Elbie, Norwegia - Arendal, Niemcy - Kaisersthl, Reiden, Eifel, Francja, USA, Kanada, Kazachstan.

Zastosowanie

Melanit jest poszukiwanym kamieniem kolekcjonerskim.
Ze względu na kolor w jubilerstwie był używany do wyrobu biżuterii żałobnej. Z powodu ciemnej lub czarnej barwy zwany jest niekiedy “czarnym granatem”. Materiał o wartości gemmologicznej jest pozyskiwany głównie we Włoszech i Francji.

Zobacz też:

przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa, granat, kamień szlachetny, kamień ozdobny.

Delia - element męskiego ubioru szlachty noszonym na żupanie. Rodzaj płaszcza, w odróżnieniu od kontusza nie przepasywana, czasami noszona jak opończa - rozpięta i jedynie zarzucona na ramiona. Wykonana z wełny lub bardziej luksusowych materiałów, często wykańczana futrem. Zwykła delia miała krótkie, luźne i rozcięte rękawy i metalowe guziki, ale bywały delie bardzo bogate, z guzikami ze złota i kołnierzami z soboli. Jak większość ubiorów szlachty była pochodzenia orientalnego (Turcja) i pojawiła się w Polsce w połowie XVI w. Była ulubionym ubiorem galowym towarzyszy husarskich, przy czym często zmieniał się krój, długość kołnierza itp.

Harry Blackstone Copperfield Dresden jest główną postacią cyklu “Akta Harry’ego Dresdena” Jima Butchera

Harry Dresden jest jedynym profesjonalnym magiem w Chicago. W książce telefonicznej znajduje pod hasłem “Magowie”:

HARRY DRESDEN - MAG

Odnajdywanie zaginionych przedmiotów. Dochodzenia paranormalne.
Konsultacje. Porady. Umiarkowane ceny.
Nie oferuje się eliksirów miłosnych i wielkich bogactw.
Nie prowadzi się działalności rozrywkowej.

Nosił imiona wielkich magów (Harry’ego Houdini, Harry’ego Blackstone’a oraz Davida Copperfielda), nadane mu przez ojca. Matka Harry’ego, Margaret Gwendolyn LeFay, była potężną czarodziejką, zamordowaną przez Lorda Raitha z Białego Dworu Wampirów. Harry do 6. roku życia był wychowywany przez swojego ojca muzyka, który zmarł na tętniaka.

W wieku 10 lat (tuż po tym, jak ujawniły się jego moce) został adoptowany wraz z Elaine przez Justina DuMorne’a, byłego członka Białej Rady, który został zdegradowany. Harry był uczniem Justina do 16 roku życia, dopóki ten nie próbował go zniewolić. W efekcie doszło do walki, w której Dresdena zabił DuMorne’a. Został prawie skazany za złamanie Pierwszego Prawa Magii, ale Biała Rada uznała, że działał w samoobronie. Mimo to zawisnął nad nim Miecz Damoklesa, a do uzyskania pełnoletności został umieszczony pod opieką Ebenezara McCoya. Opuścił go w wieku 19 lat. Trzy lata później rozpoczął współpracę z Nicholasem Christianem w agencji detektywistycznej Ragged Angel Investigations. Te doświadczenia zostały opisane w Restoration of Faith. Po upływie kolejnych trzech lat otwarł własny interes (wtedy pierwszy raz wystąpił w programie telewizyjnym Larry Fowler Show), miało to miejsce na dwa lata przed wydarzeniami z #1 Frontu burzowego.

Harry’ego uważa się za magicznego drania, który nie potrafi w pełni panować nad swoimi siłami, ale z pewnością jest jednym z najsilniejszych czarodziejów na świecie (pod względem czystej magiczne mocy). W bitwach używa często czarów ognia i wiatru, zaś niedawno dzielił swój umysł (wbrew jego woli) z upadłym aniołem imieniem Lasciel, co dało mu dostęp do Ognia Piekielnego i wzmocniło jego zaklęcia. Poza walką Harry jest ekspertem w zaklęcia śledzących (których używa w rozwiązywaniu spraw), co w połączeniu z czarem wezwania i zastosowaniem pułapki pozwala na rozmowy z elfami i innym nadprzyrodzonymi źródłami informacji.

Broń
Na akcje Harry zazwyczaj zabiera cały arsenał magicznych talizmanów i przedmiotów. Należą do nich srebrna bransoleta z doczepionym tuzinem mały tarcz, pierścień, w którym magazynował energię, oraz srebrny pentagram na srebrnym łańcuszku, odziedziczony po matce. W walce posługiwał się różdżką oraz kijem pokrytym runami i innymi znakami, pomagającym ukierunkować magię. Czasem jako broni używał również laski z ukrytą wewnątrz szpadą. Ponadto jest w posiadaniu rewolweru Smith and Wesson kaliber 38 Specjalność Szefa.

Mieszkanie
Harry mieszka w dwuczęściowej suterenie pod wielkim, skrzypiącym budynkiem z oknami znajdującymi się w połowie pod poziomem ulicy. Jedną część zajmuje “segment” mieszkalny: niewielka sypialnia, malutka łazienka oraz pokój dzienny, zawalony niepasującymi do siebie meblami, dużą ilością dywanów, z regałami na książki oraz plakatem z Gwiezdnych Wojen na ścianie. Znajduje się tam również kominek oraz lodówka (skrzynia pełna lodu), w której zawsze chłodzi się zimne piwo od Maca. Piętro niżej w piwnicy urządził laboratorium, zejście do którego mieści się pod klapą w podłodze. W laboratorium znajdują się książki i notatki, magiczne składniki, wmurowany w podłogę miedziany krąg, służący do przywoływania i, co najważniejsze, ludzka czaszka z Bobem, drugim po Panu współlokatorze maga.

W serialu Akta Harry’ego Dresdena rolę tę odtwarza Paul Blackthorne.

Michał Mankielewicz (ur. 8 września 1855, zm. 16 maja 1911) jako syn Monkielewicza (imię nieznane) i Anastazji Magnuskiej, był znanym nie tylko w Polsce jubilerem, przedsiębiorcą i mecenasem sztuki. Tak naprawdę jego prawdziwe nazwisko brzmiało Monkielewicz. Zmienił je za młodu - był to czas zaborów rosyjskich – aby uniknąć zsyłki na Syberię.

A oto jak wspomina Michała Mankielewicza Jerzy Leszczyński w swoich „Wspomnieniach teatralnych”:

”W adoracji dla aktorów prym trzymał jubiler Michał Mankielewicz. Sklep jego i biżuteria znane były na giełdach jubilerskich całej Europy. Wytworność i gust pracowni jubilerskiej Mankielewicza, wspaniałe okazy brylantów, szmaragdów, szafirów jednały mu najbogatszą klientelę nie tylko w Warszawie. Rosyjscy bogacze zjeżdżali zaopatrzyć się u „Mankiela” - jak go w skrócie nazywano - w różne kosztowności, by potem złożyć je u stóp wielkiej Pawłowej, Karsawiny czy Preobrażenskiej, rzadziej ofiarowując je swym ślubnym małżonkom.

Mankiel, człowiek zacny, bogaty, o szerokim geście, zasypywał artystów podarkami. Wyjątkową słabość miał do Bolesława Leszczyńskiego będąc jego najżarliwszym wielbicielem. Przy każdej większej roli lub jubileuszu Leszczyńskiego Mankiel występował z królewskim prezentem w formie złotej papierośnicy, złotego zegarka, perły do krawata, spinek do frakowej koszuli i tym podobnych męskich akcesoriów. Mankielewicz nie wyobrażał sobie wieczoru nie spędzonego w ”Rozmaitościach” lub w Operze. Abonował w obu teatrach dwa miejsca, dla siebie i żony. Co dzień musiał choćby na jeden akt wpaść do teatru. On to ofiarował biednemu wówczas Paderewskiemu wspaniałego Bechsteina by mógł ćwiczyć w domu, gdyż skromniutka pensja nauczyciela w szkole Towarzystwa Muzycznego nie pozwalała mu na kupno fortepianu. Paderewski został wkrótce usunięty z tego stanowiska przez dyrektora szkoły, Zygmunta Noskowskiego, świetnego muzyka i kompozytora, ale człowieka zazdrosnego, ambitnego i nie znoszącego przy sobie ludzi zdolnych. ”Paderewski jest pozbawiony talentu” - brzmiał wyrok Noskowskiego. Kto wie, czy bez zacnej pomocy poczciwego Mankiela Paderewski zostałby Paderewskim.

Sławne w Warszawie były śniadanka, na jakie przez lat przeszło dwadzieścia zapraszał Mankiel codziennie swych ulubionych aktorów. Odbywały się te „przedobiadki” w restauracji Millera mieszczącej się pod filarami Teatru Wielkiego(1), z wejściem od ulicy Wierzbowej. Zasiadali z nim przy stole Leszczyński, Wojdasiewicz, Wolski, znani smakosze. O godzinie drugiej, o której przeważnie kończyły się próby w teatrze, Mankielewicz co chwila z niecierpliwością spoglądał na zegarek oczekując uroczych kompanów. I nie było tak bogatego klienta lub nęcącego wysoką ceną obstalunku, by Mankiel tego wszystkiego nie rzucił ujrzawszy przez szybę swych przyjaciół oglądających z udaną powagą piękną wystawę sklepu. Zostawiał brylanty i złoto pod opieką subiektów, a sam, roześmiany i uradowany, wylatywał jak z procy ciągnąc za sobą całe towarzystwo do Millera na pyszną zakąskę zakończoną sakramentalnie butlą Clicquot, po czym każdy oddzielnie udawał się do swego domu na obiad jakby nigdy nic. Nierzadko spotykali się i wieczorem po teatrze. Wtedy kompania się powiększała i zmieniano lokal na sławnego ”Stępka” (Stępkowskiego), przewyższającego nawet Millera doborem oraz wykwintem potraw i napojów.”

Wyroby jubilerskie Mankielewicza do dziś można znaleźć i kupić na wielu giełdach świata, gdzie osiągają wysokie ceny.

Po śmierci Michała Mankielewicza jego pracownię przejęła żona Julia Mankielewiczowa z domu Raczyńska. Interes istniał aż do wybuchu II wojny światowej. Na apel prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego, aby pomimo niemieckiej napaści na Polskę zamanifestować, że Warszawa prowadzi normalne życie, 25 września otworzyła jak co dzień sklep. Tego dnia zginęła podczas bombardowania miasta.

(1) W tym samym skrzydle teatru znajdował się również sklep i pracownia Mankielewicza.

Grób Michała Mankielewicza i jego żony znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Źródło

„Warszawa Naszej Młodości”, praca zbiorowa: Jerzy Leszczyński “Wspomnienia Teatralne”, Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1955 r. Wydanie drugie.

Galicyzmy to zapożyczenia z języka francuskiego.

Okres pojawienia się wyrazów francuskich w polszczyźnie to XVII i XVIII wiek - związane jest to uniwersalnością języka francuskiego oraz z licznymi koneksjami ówczesnej Polski z Francją. Galicyzmy weszły o bieg przede wszystkim warstw wyższych: arystokracji i szlachty: nie tylko wplatano słowa i wyrażenia w zdanie, prowadzono nawet całe rozmowy w języku francuskim.

Ze względu na docelową grupę społeczną nowe wyrazy dotyczyły głównie życia dworskiego, tańców i rozrywek np.: amant, awangarda, batalia, fryzjer, gorset, kokietka, mariaż czy peruka. Inne francuskie wyrazy, które zadomowiły się w polszczyźnie to np. rendez-vous, vis-à-vis, à propos, déjà vu, adres, biżuteria czy parasol.

Bransoletka żelowa (ang. gel bracelet lub jelly bracelet), typ taniej biżuterii wykonanej z tworzywa sztucznego, przeznaczonej do noszenia na nadgarstku.

Bransoletki żelowe stały się popularne w Ameryce i Europie Zachodniej począwszy od lat 80. XX wieku. Produkowane są w szerokiej gamie kolorów. Noszący je identyfikują się z konkretnymi organizacjami i kampaniami np. charytatywnymi lub politycznymi.

Historia

Pierwszy raz bransoletki żelowe użyte były w kampanii Live Strong (pol. Żyj Mocno) prowadzonej przez fundację amerykańskiego kolarza Lance Armstronga. Wybrany przez autorów kampanii kolor bransoletki - żółty – miał byś nawiązaniem do koloru koszulki sportowca w czasie Tour de France. W popularyzację bransoletek Livestrong w maju 2004 zaangażował się koncern Nike - tzw. Yellow Livestrong wristband Joanna Biszewska, Jakiego koloru jest twoja bransoletka?, w: www.networkpl.com, 13 czerwca 2007.. Celem kampanii było wsparcie badań mających na celu walkę z rakiem.

Miejska legenda

Ze względu na wzrost popularności bransoletek żelowych w roku 2003, stały się one przedmiotem miejskiej legendy, która widziała w nich bransoletki erotyczne. Ich popularność miała być wiązana z rolą jaką odgrywały w swego rodzaju grze erotycznej. Jak powiadano, dziewczyny noszące bransoletki żelowe, miały zgadzać się na gry zmysłowe z kimś, komu udało się zdjąć je z ich ręki. Typ przyzwolenia na lubieżne zachwanie miał zależeć od koloru bransoletki, od przyjacielskiego uścisku, poprzez pocałunek, aż po rzeczywiste stosunki płciowe Youngsters signal sexual availability with jelly bracelets, w: www.snopes.com, 13 czerwca 2007.. W październiku 2003 pogłoski były na tyle rozpowszechnione w Gainesville na Florydzie, iż dyrektor Alachua Elementary School zabronił ich noszenia. Podobne decyzje podjęli dyrektorzy innych szkół. Zaobserwowano swego rodzaju moralną panikę. Z powodu miejskiej legendy bransoletki żelowe są przez niektórych Amerykanów nazywane sex bransoletkami.

Kolory i ich znaczenie

Niezliczona ilość żelowych bransoletek była i jest używana w setkach kampanii na całym świecie. Na niektórych bransoletkach tłoczone są specjalne napisy. Przykłady:

• Biała z napisem DLACZEGO - Organizacja Rodziców po stracie dziecka oraz rodziców Dzieci Chorych Bransoletka, w: www.dlaczego.org.pl, 13 czerwca 2007.,
• Turkusowa z napisem POKOLENIE JP II - Fundacja Pokolenie JP II Przesłanie, w: www.pokolenie-jp2.com, 13 czerwca 2007.,

Przypisy

Fiodor Pietrowicz Denisow (ros. Фёдор Петрович Денисов) (ur. 1738 – zm. 1803Spotyka się także datę śmierci 1811), hrabia, generał-major rosyjskiej
kawalerii.

Odznaczył się w czasie wojny rosyjsko-tureckiej 1768-1774 przeprowadzając serię śmiałych manewrów zaczepnych. Uczestnik wojny rosyjsko-szwedzkiej 1788-1790. W czasie insurekcji kościuszkowskiej dowodził korpusem rosyjskim operującym w Małopolsce. Dowodził rosyjskim lewym skrzydłem w bitwie pod Racławicami.

Gagat (Jet, Dżet) - bitumiczna odmiana węgla brunatnego o zbitej, jednorodnej budowie.
Nazwa pochodzi od rzymskiej nazwy miasta i rzeki Gagas w starożytnej Licji (Likji) w Azji Mniejszej (dzisiaj Turcja), gdzie po raz pierwszy znaleziono gagat (gr. lithos gagates = kamień z Gagas).

Właściwości

Układ krystalograficzny – amorficzny (bezpostaciowy)
Barwa – czarny, brunatny
Rysa – czarnobrunatna
Połysk – matowy; szklisty po oszlifowaniu
Twardość w skali Mohsa – 3-4
Gęstość – 1,30-1,35 g/cm³
Łupliwość – brak
Przełam – muszlowy

Często zawiera domieszki takie jak: żelazo, siarka, chlor, glin, miedź, nikiel, potas, sód.

Jest substancją miękką, strugalną, kruchą, nieprzezroczystą o głębokiej czarnej barwie, lekką. Czasami wykazuje wyraźną podzielność, zgodną z pierwotną orientacja słojów drewna.
Gagat jest łatwopalny , przy spalaniu wydziela charakterystyczny zapach. Podobnie jak bursztyn wykazuje właściwości elektrostatyczne, dlatego często nazywa się go „czarnym bursztynem”.

Występowanie

Gagat powstał z uwęglenia drzew z rodziny araukarii, które powszechnie rosły w Europie przed 180 milionami lat (w jurze). Powstał w środowisku wodnym, bez dostępu tlenu. Ostatecznie ukształtował się pod ciśnieniem warstw skalnych.
W postaci niewielkich węglistych wkładek występuje w skałach osadowych.

Miejsca występowania:
Występuje w Wielkiej Brytanii - hrabstwo Yorkshire, okolice Whitby, USA – Wayne w Utah , Francji - Sainte- Colombesur- l’Hers w Aude, Niemczech. Także w Kanadzie, Turcji, Indiach, Chinach, Portugalii.

W Polsce (rezerwat przyrody Gagaty Sołtykowskie), spotykany w osadach jurajskich k.Opoczna (Odrowąż) i w rejonie świętokrzyskim między Ostrowcem Świętokrzyskim a Skarżyskiem-Kamienną.

Zastosowanie

Ma znaczenie kolekcjonerskie, od dawna stosowany do wyrobu biżuterii żałobnej. Ozdoby takie często nazywa się dżetami (jet - angielska nazwa gagatu).
Daje się łatwo polerować, obrabia się ręcznie.

Zobacz też

• przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa
• węgiel
• węgiel brunatny

Bibliografia:

• Podręczny Leksykon Przyrodniczy - Minerały i kamienie szlachetne
• Atlas mineralogii
• Leksykon Przyrodniczy -Minerały
• R.Hochleitner - Minerały i kryształy
• W.Heflik, L.Natkaniec – Nowak – Minerały Polski

Michał Mankielewicz (ur. 8 września 1855, zm. 16 maja 1911) jako syn Monkielewicza (imię nieznane) i Anastazji Magnuskiej, był znanym nie tylko w Polsce jubilerem, przedsiębiorcą i mecenasem sztuki. Tak naprawdę jego prawdziwe nazwisko brzmiało Monkielewicz. Zmienił je za młodu - był to czas zaborów rosyjskich – aby uniknąć zsyłki na Syberię.

A oto jak wspomina Michała Mankielewicza Jerzy Leszczyński w swoich „Wspomnieniach teatralnych”:

”W adoracji dla aktorów prym trzymał jubiler Michał Mankielewicz. Sklep jego i biżuteria znane były na giełdach jubilerskich całej Europy. Wytworność i gust pracowni jubilerskiej Mankielewicza, wspaniałe okazy brylantów, szmaragdów, szafirów jednały mu najbogatszą klientelę nie tylko w Warszawie. Rosyjscy bogacze zjeżdżali zaopatrzyć się u „Mankiela” - jak go w skrócie nazywano - w różne kosztowności, by potem złożyć je u stóp wielkiej Pawłowej, Karsawiny czy Preobrażenskiej, rzadziej ofiarowując je swym ślubnym małżonkom.

Mankiel, człowiek zacny, bogaty, o szerokim geście, zasypywał artystów podarkami. Wyjątkową słabość miał do Bolesława Leszczyńskiego będąc jego najżarliwszym wielbicielem. Przy każdej większej roli lub jubileuszu Leszczyńskiego Mankiel występował z królewskim prezentem w formie złotej papierośnicy, złotego zegarka, perły do krawata, spinek do frakowej koszuli i tym podobnych męskich akcesoriów. Mankielewicz nie wyobrażał sobie wieczoru nie spędzonego w ”Rozmaitościach” lub w Operze. Abonował w obu teatrach dwa miejsca, dla siebie i żony. Co dzień musiał choćby na jeden akt wpaść do teatru. On to ofiarował biednemu wówczas Paderewskiemu wspaniałego Bechsteina by mógł ćwiczyć w domu, gdyż skromniutka pensja nauczyciela w szkole Towarzystwa Muzycznego nie pozwalała mu na kupno fortepianu. Paderewski został wkrótce usunięty z tego stanowiska przez dyrektora szkoły, Zygmunta Noskowskiego, świetnego muzyka i kompozytora, ale człowieka zazdrosnego, ambitnego i nie znoszącego przy sobie ludzi zdolnych. ”Paderewski jest pozbawiony talentu” - brzmiał wyrok Noskowskiego. Kto wie, czy bez zacnej pomocy poczciwego Mankiela Paderewski zostałby Paderewskim.

Sławne w Warszawie były śniadanka, na jakie przez lat przeszło dwadzieścia zapraszał Mankiel codziennie swych ulubionych aktorów. Odbywały się te „przedobiadki” w restauracji Millera mieszczącej się pod filarami Teatru Wielkiego(1), z wejściem od ulicy Wierzbowej. Zasiadali z nim przy stole Leszczyński, Wojdasiewicz, Wolski, znani smakosze. O godzinie drugiej, o której przeważnie kończyły się próby w teatrze, Mankielewicz co chwila z niecierpliwością spoglądał na zegarek oczekując uroczych kompanów. I nie było tak bogatego klienta lub nęcącego wysoką ceną obstalunku, by Mankiel tego wszystkiego nie rzucił ujrzawszy przez szybę swych przyjaciół oglądających z udaną powagą piękną wystawę sklepu. Zostawiał brylanty i złoto pod opieką subiektów, a sam, roześmiany i uradowany, wylatywał jak z procy ciągnąc za sobą całe towarzystwo do Millera na pyszną zakąskę zakończoną sakramentalnie butlą Clicquot, po czym każdy oddzielnie udawał się do swego domu na obiad jakby nigdy nic. Nierzadko spotykali się i wieczorem po teatrze. Wtedy kompania się powiększała i zmieniano lokal na sławnego ”Stępka” (Stępkowskiego), przewyższającego nawet Millera doborem oraz wykwintem potraw i napojów.”

Wyroby jubilerskie Mankielewicza do dziś można znaleźć i kupić na wielu giełdach świata, gdzie osiągają wysokie ceny.

Po śmierci Michała Mankielewicza jego pracownię przejęła żona Julia Mankielewiczowa z domu Raczyńska. Interes istniał aż do wybuchu II wojny światowej. Na apel prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego, aby pomimo niemieckiej napaści na Polskę zamanifestować, że Warszawa prowadzi normalne życie, 25 września otworzyła jak co dzień sklep. Tego dnia zginęła podczas bombardowania miasta.

(1) W tym samym skrzydle teatru znajdował się również sklep i pracownia Mankielewicza.

Grób Michała Mankielewicza i jego żony znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Źródło

„Warszawa Naszej Młodości”, praca zbiorowa: Jerzy Leszczyński “Wspomnienia Teatralne”, Państwowe Wydawnictwo „Iskry” 1955 r. Wydanie drugie.

• pierścień – rodzaj biżuterii,
• pierścień – termin w mechanice,
• pierścień – element rozgrywki w grach z serii Sonic the Hedgehog;

matematyka

• pierścień – struktura algebraiczna o dwóch działaniach dwuargumentowych,
  
• pierścień kołowy – zbiór punktów płaszczyzny;

astronomia

• Pierścień – mgławica planetarna,
• pierścienie planetarne – rozproszone satelity niektórych planet;

chemia

• pierścień atomów – układ atomów połączonych w zamkniętą pętlę,
• pierścień aromatyczny – rodzaj pierścienia atomów, cecha charakterystyczna węglowodorów aromatycznych,
• pierścień skondensowany – układ pierścieni atomów.

Sagem my400X - jest to telefon nowej generacji z wbudowanym aparatem i kamerą. Telefon posiada między innymi IrDA, Wap, Java. Ma duży kolorowy wyświetlacz o wymiarach 128×160.

Dane techniczne

Bateria

• Typ baterii: litowo-jonowa
• Czas rozmów: 240 min.
• Maksymalny czas czuwania: 350 godz

Dane ogólne telefonu

• Producent: Sagem
• Model: my400x
• Waga: 85 g.
• Wymiary(mm): 105×46x14
• Antena: wewnętrzna
• Dostępna pamięć: 3,2MB

Transmisja danych

• Transmisja danych i faksów: tak
• Wbudowany modem: tak
• GPRS: tak (Class 10)
• HSCSD: nie
• EDGE: nie
• Sposób połączenia z urządzeniami zewnętrznymi: USB, IrDA

Wyświetlacz

• Kolorowy wyświetlacz: tak
• Rodzaj wyświetlacza: CSTN
• Rozdzielczość wyświetlacza: 128×160
• liczba kolorów: 65000
• liczba linii tekstu na wyświetlaczu: maksymalnie 8

Spis telefonów

• liczba wpisów do książki telefonicznej: 500
• Podział książki na grupy: nie
• Rozbudowana książka adresowa: tak
• Kopiowanie numerów telefon-Sim: tak

Multimedia

• Aparat fotograficzny: tak
• Rozdzielczość zdjęć: 640×480 (VGA)
• Możliwość nagrywania filmów: tak
• Obsługiwane formaty grafiki: jpg, gif, bmp, png, 3gp
• Obsługiwane formaty dźwięku: amr, wav, mid, imy
• JAVA: tak

Moire - fikcyjna postać z “Kronik Amberu” Rogera Zelaznego. Władczyni podwodnego miasta Rebmy.

Ma włosy koloru szmaragdu przetykane srebrem i ogromne oczy koloru nefrytu. Opis ukazuje ją ubraną w niebieskie, łuskowe spodnie ze srebrnym paskiem. Atrybutem władzy było berło z różowego korala.

Lubiła biżuterię: na czole nosiła obręcz z białego złota, na szyi naszyjnik z szafirem, a na każdym palcu u ręki miała pierścień z kamieniem w innym odcieniu błękitu.

Moire miała córkę Morganthe, którą uwiódł Random. W miesiąc po tym Morganthe powróciła do Rebmy. Była w ciąży. Urodziła syna Martina. W kilka miesięcy po porodzie popełniła samobójstwo. Z tego powodu Moire nienawidziła Randoma, toteż ukarała go przymuszając do małżeństawa z niewidomą kobietą o imieniu Vialle. Random zobowiązany był pozostać z nią w Rebmie przez rok.

Zobacz też: Amber (świat), Amber (miasto), Rebma

Prątniczki (łac. staminodia, ang. staminodium) – znajdujące się w kwiatach u niektórych gatunków roślin płonne pręciki, które nie mają pylników i nie wytwarzają pyłku. Spełniać mogą natomiast inne funkcje. Np. u piwonii upodabniają się one do płatków korony, pełniąc rolę powabni dla owadów zapylających kwiaty. Podobną funkcję spełniają u powojnika (Clematis), tworząc wewnątrz korony ozdobny pierścień prątniczek. Niektóre z uprawianych odmian ozdobnych powojnka kwiecistego (Clematis florida) mają wszystkie pręciki przeksztalcone w ozdobne prątniczki. U niektórych gatunków w rodzinie jaskrowatych prątniczki pełnią funkcję miodników. U tawułowych (podrodzina różowatych) prątniczki zrastając się tworzą czerwony pierścień oddzielający pręciki od słupków. U urdzika karpackiego drobne, łuskowate prątniczki występują pomiędzy normalnymi, płodnymi pręcikami.