Biżuteria information

Biżuteria – dowolny przedmiot za wyjątkiem ubrania, służący do ozdoby ludzkiego ciała. Słowo to wywodzi się ze starofrancuskiego “jouel“, a to z kolei od łacińskiego “jocale“, czyli “zabawka”.

Potrzeba ozdabiania ciała biżuterią pojawiła się prawdopodobnie u zarania dziejów współczesnego człowieka – liczące około 100 000 lat znaleziska przedziurawionych muszli są pierwszą zachowaną biżuterią. Study reveals ‘oldest jewellery’ – informacja BBC (ang.)

przegląd

• agrafa, armilla
  
• bransoleta, bransoletka, brelok, brosza, broszka, bulla, buton
• diadem, dormezy,
• fibula,
• kamea, kanak, kaptorga, klips, kolczyk, kolia, korale,
• lunula,
• manela, medalion
• naramiennik, naszyjnik
• obrączka,
• pektorał, pierścień, pierścionek
• sygnet
• zausznica,

Referencje

Indeks:

kamienie - minerały - kamienie - inne kopaliny - metale - inne pojęcia - zobacz też

kamienie - minerały

A

adamin
- adular
- adularowy kamień księżycowy
- agat
- aktynolit
- akwamaryn
- albit
- aleksandryt
- allanit
- almandyn
- ametyst
- andaluzyt
- andezyn
- andradyt
- anortyt
- antygoryt
- apatyt
- aragonit
- awenturyn
- azurmalachit
- azuryt

B

baryt
- benitoit
- beryl
- beryllonit
- biksbit
- brazylianit
- brukit
- buergeryt
- bytownit

C

chalcedon
- chiastolit
- chryzoberyl
- chryzoberyl szlachetny
- chryzokola
- chryzopraz
- chryzotyl
- colemanit
- cymofan
- cyrkon
- cytryn

D

danburyt
- demantoid
- diament
- dioptaz
- drawit
- dysten

E

elbait
- epidot
- euklaz

F

fenakit
- fluoryt

G

gagat
- gahnit
- gahnospinel
- galaksyt
- goshenit
- granat
- grossular

H

hancockit
- heksagonit
- heliodor
- heliotrop
- hematyt
- hercenit
- hessonit
- hiacynt
- hydrogrossular

J

jadeit
- jaspis

K

karneol
- kocie oko
- kordieryt
- korund
- kryształ górski
- kwarc dymny
- kwarc mleczny
- kwarc różowy

L

lapis lazuli
- lazulit
- lazuryt

M

magnetyt
- malachit
- melanit
- morganit
- morion

N

nefelin
- nefryt

O

oliwin
- onyks
- opal

P

piemontyt
- pirop
- praz
- prehnit

R

rodolit
- rubin

S

serpentynit
- sfaleryt
- sillimanit
- spessartyn
- spinel
- staurolit
- szafir
- szmaragd

T

topaz
- topazolit
- turkus
- turmalin
- tygrysie oko
- tytanit

U

uwarowit

W

warsycyt

Z

zoisyt

   (wróć do indeksu)

kamienie - inne kopaliny

bursztyn
- kopal

   (wróć do indeksu)

metale

pallad
- platyna
- rod
- srebro
- złoto

   (wróć do indeksu)

inne pojęcia

agrafa
- barwa minerału
- biza
- bransoleta
- broszka
- carga
- emalia
- faseta
- filigran
- gemma
- gemmologia
- gliptyka
- granulacja
- grawerowanie
- kaboszon
- kamea
- kameryzowanie
- kamienie ozdobne
- kamienie szlachetne
- karat
- klejnot
- klips
- kolczyk
- kolet
- kolia
- koral
- korona
- kość słoniowa
- macica perłowa
- medalion
- minerał
- naszyjnik
- niello
- perła
- pierścień
- plata
- probiernictwo
- przełam
- rondysta
- szlif
- szlif brylantowy
- szlif kaboszonowy
- szlif rozetowy
- szlif taflowy
- szlif trapezowy
- szmelc
- szyna
- tafla
- wisior
- zabarwienie minerału
- zapinka
- złotnictwo
- znak probierczy

   (wróć do indeksu)

Zobacz też

• podstawowe zagadnienia z zakresu: geologii oraz sztuk pięknych

Autosplinter jest konwencją brydżową, jest to odmiana Splintera.
W przeciwieństwie do Splintera, gdzie skokiem ustala się kolor partnera, Autosplinter uzgadnia kolor własny, na przykład: 1♣ - 1♠ - 1BA - 4♥. Ostatnia odzywka pokazuje krótkość kierową i uzgadnia piki jako kolor atutowy.

Linki zewnętrzne

• Autosplinter w systemie Wspólny Język 2000
• Praktyczny przykład zastosowania Autosplintera po otwarciu 1BA - po angielsku

Przybin – osada popegerowska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Zobacz też

• Mikorowo

Linki zewnętrzne

Muzeum Regionalne w Lubartowie – oddział Muzeum Lubelskiego, mieści się w XIX-wiecznym dworku. Statut otrzymało w 1966 r., a w 1970 zostało udostępnione społeczeństwu. W 1990 r. po remoncie budynku zainaugurowało ponownie działalność wystawienniczą. Od tego czasu zorganizowano tu wiele wystaw czasowych prezentujących zbiory własne, a także wypożyczone z innych muzeów, również prace młodych lubartowskich twórców: malarzy, rzeźbiarzy, fotografów itp. Terenem działania muzeum jest powiat lubartowski. Placówka ma ponad 2500 eksponatów z takich dziedzin, jak: etnografia, historia, numizmatyka, archeologia. Wystawa stała “Z dziejów Lubartowa” prezentuje m.in. kopie dokumentów dotyczące najstarszych dziejów miasta (m.in. przywileju lokacyjnego). Ciekawostką wystawy jest zbiór zdjęć dawnego Lubartowa oraz wyroby lubartowskiej fajansarni z lat 1840-1850.

Rotmistrz Zdzisław Tomasz Błeszyński, uczestnik powstania styczniowego.

Był właścicielem Żelisławia k. Błaszek. Kwalifikacje wojskowe zdobył w armii pruskiej, w której służył jako oficer. Ranny w dzień lutowej manifestacji w Warszawie w 1861 r. W pierwszej fazie powstania był dowódcą III szwadronu kawalerii sieradzko-wieluńskiej. W brygadzie gen. Edmunda Taczanowskiego dowodził IV szwadronem w 1 pułku ułanów. Walczył m. in. w pamiętnej bitwie na polach Kruszyny i Nieznanic w dniu 29 sierpnia 1863 r.

Czarna biżuteria to biżuteria patriotyczna noszona na znak żałoby narodowej po upadku powstania styczniowego. Wykonana z tanich materiałów (oryginalna biżuteria w wielu przypadkach została przekazana na rzecz powstańców), jak na przykład z patynowanego na czarno żelaza.

Zobacz też: opornik, ryngraf

Linki zewnętrzne

• Biżuteria patriotyczna w zbiorach Muzeum Cystersów w Wąchocku

Jablonec nad Nysą (cz. Jablonec nad Nisou, niem. Gablonz) - miasto w Czechach w kraju libereckim, nad Nysą Łużycką, u podnóża Gór Izerskich.

Liczba mieszkańców: 46 tys. (2002)

Słynny ośrodek produkcji sztucznej biżuterii (Jablonex). Kościół neogotycki i Kościół Świętej Anny z XVII wieku. Muzeum szkła i biżuterii szklanej. Komunikacja tramwajowa.

Zobacz też

• powiat Jablonec nad Nysą, miasta w Czechach
• FK Jablonec 97

Towarzystwo Filaretów, tajna polska młodzieżowa organizacja patriotyczna, założona w 1916 w Gdańsku przez Stefana Miraua i Alfa Liczmańskiego. Członkowie organizacji odbywali ćwiczenia wojskowe w lasach oliwskich, przygotowując się do walki zbrojnej o niepodległość Polski.

Po zakończeniu I wojny światowej członkowie Towarzystwa postanowili przekształcić swą organizację w zalążek polskiego harcerstwa w Gdańsku. W 1920 sześciu Filaretów z Gdańska: Witold Kopczyński, Alf Liczmański, Stefan Mirau, Mieczysław Tejkowski, Aleksander Witkowski i Jerzy Żuralski - wzięło udział w obozie harcerskim, zorganizowanym przez harcerzy warszawskich. Na obozie zdobyli stopień młodzika i złożyli przyrzeczenie harcerskie, a po powrocie założyli w czerwcu 1920 pierwszą męską drużynę harcerską im. Zygmunta Augusta, której drużynowym został Stefan Mirau.

Okres lateński okres w pradziejach Europy Środkowej i Zachodniej trwający od 400 p.n.e. do początku naszej ery. Nazwa okresu pochodzi od stanowiska archeologicznego w La Tène. W tym czasie Europa znajdowała się pod kulturowymi wpływami (stylu lateńskiego) wywodzącymi się z obszarów zamieszkałych przez Celtów. Kultura lateńska powstała jako kontynuatorka zespołu zachodniohalsztackich grup kulturowych. Na jej peryferiach rozwijały się odmiany kultury lateńskiej: celtycko-iliryjska, celtycko-tracka i celtycko-germańska. Kolonizacja celtycka objęła również ziemie Europy Środkowo-Wschodniej; Czechy, gdzie osiedlili się Bojowie, Morawy (Wolkowie), Słowacja (Kotynowie) Górny i Dolny Śląsk, część Małopolski.

Na terenie Polski w tym okresie rozwijały się kultura wschodniopomorska, kultura przeworska, kultura oksywska, kultura jastorfska, kultura puchowska i kultura bałtyjska.

Chronologia okresu lateńskiego

Zobacz też

• Celtowie
• Sztuka celtycka
• Mitologia celtycka
• Druid
• Kocioł z Gundestrup

Linki zewnętrzne

• Okres lateński w Małopolsce

Berith (Beal, Beale, Beall, Berithi, Berithi, Bofry, Bolfri, Bolfry), w demonologii to jeden z wielkich książąt piekła.

Potężny, władający 26 legionami demonów, potrafiący odpowiedzieć prawdziwie na pytania z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, potrafiący przekształcić każdy metal w złoto, potrafiący dać człowiekowi godność i potwierdzić godność człowieka. Mówiący czystym i subtelnym głosem jest wielkim kłamcą, gdy nie odpowiada na pytania. Medium chcące się skontaktować z nim musi posiadać srebrny pierścień i wystawić go przed twarzą demona.
Jest przedstawiany jako żołnierz w czerwonym mundurze z złotą koroną na głowie i dosiadający czerwonego konia, według niektórych demonologów posiada czerwoną skórę. Demonolodzy z XVI wieku uważali, że jego moc jest największa w czerwcu.
Jako upadły anioł jest odpowiedzialny za morderstwa i bluźnierstwa przeciw Bogu.
Należał do grupy aniołów znanej jako Cheruby (cherubini). Chronić przed jego mocą ma modlitwa do św. Barnaby.

Etymologia słowa Berith jest zaczerpnięta z Baal Berith, a więc od bóstwa pochodzenia fenickiego uosabiające dobroczynną siłę słońca. Baal był czczony pierwotnie w Bejrucie (بيروت, Berith, Bayrūt) i Fenicji (na terenach dzisiejszego Libanu, zachodniej Syrii i północnego Izraela).

Zobacz też:

• Upadły anioł
• Lista upadłych aniołów

Pielęgnacja pereł

Ponieważ konchiolina jest substancja organiczną, nie jest materiałem trwałym. Łatwo podlega zmianom i rozkładowi. Pod wpływem wilgoci pęcznieje, podczas większej suszy ulega wysychaniu, kruszeje i rozpada się. Perły zatem „starzeją się” i mają ograniczoną długość życia. “Starzenie się” pereł można podzielić na następujące etapy:

• najpierw stają się matowe
• następnie ujawniają się spękania,
• zaczynają się łuszczyć, aż wreszcie
• rozsypują się.

Na często i długo noszonych perłach mogą powstać deformacje i odchylenia od ich pierwotnej formy. Szkodzą im zarówno susza jak i znaczna wilgotność. Perły są również wrażliwe na kwasy, pot wydzielany przez skórę ( kwaśny odczyn), kosmetyki, lakier do włosów.
Nawet przy ostrożnym obchodzeniu się z nimi na skutek rozkładu konchioliny tracą piękny blask. Usunięcie zewnętrznej warstewki nie zawsze daje pożądane rezultaty zwłaszcza gdy rozkład dotknął warstw głębiej leżących.
Gwarancja na określoną długość życia perły nie jest możliwa; szacunki podają średnio 100 – 150 lat. Jednak istnieją perły, które mają kilkaset lat i prezentują się doskonale. Perły mające wiele lat ciemnieją, przybierając barwę stalowoszarą. Próby przywrócenia barwy za pomocą naświetlania nie dały żadnych rezultatów.
Perły znajdowane w starych grobowcach rozpadały się przy dotknięciu, nieraz pozostawał po nich ślad w postaci brunatnego proszku.
Z pewnością do dłuższego użytkowania pięknych pereł przyczynia się staranna ich pielęgnacja.

Regularna kontrola i pielęgnacja w specjalistycznym zakładzie może przedłużyć życie pereł.

Ponieważ perły mają niewielką twardość powinno się je nosić i przechowywać w takich warunkach, żeby ich powierzchnia nigdy nie stykała się z metalem.

Bibliografia:

• K. Maślankiewicz – Kamienie szlachetne – Wyd. Geologiczne - 1982r.
• N.Sobczak – Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych – Wyd. Alfa - 1986r.
• W.Schuman – Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. „Alma –Press” - 2004r.

Zobacz też:

perła, perły hodowlane, macica perłowa, perły słodkowodne, Zastosowanie i ocena pereł, Odróżnianie pereł od ich imitacji, Odróżnianie pereł naturalnych od hodowlanych,imitacje kamieni.

Bolszaja Bliznica – kurhan na Półwyspie Tamańskim, 8 km na południe od ruin starożytnego miasta greckiego Fanagorii, z IV wieku p.n.e..

Jego zachowana wysokość to 15 m, obwód – 340 m. Pod nasypem odsłonięto 3 grobowce kamienne, 2 mogiły płytowe i kilka pochówków kremacyjnych. W jednym z grobowców ściany zdobią malowidła o tematyce roślinnej, na zworniku kopuły namalowano przedstawienie Demeter, utrzymane w stylu greckim. W innym grobowcu, w sarkofagu z drewna cyprysowego, z aplikacjami z kości słoniowej i elementami rzeźbionymi, spoczywała kapłanka w złotym kalatosie na głowie, zdobionym reliefem przedstawiającym scenę mitycznej bitwy, z bogatą biżuterią, m.in. złotym naszyjnikiem z amforkami. Znaleziono tam również 26 figurek terakotowych związanych z kultem Demeter. Wszystkie wyroby przypisuje sie greckim lub bosporskim mistrzom, a wykonane były w duchu greckiej sztuki późnego okresu klasycznego.

Całą nekropolę łączy się z przedstawicielami rodu miejscowej arystokracji bosporańskiej (lub Syndów), związanej z kultem Demeter.

Prace wykopaliskowe w kurhanie rozpoczęły się w 1864 i były wielokrotnie wznawiane. Znaleziska z kurhanu Bolszaja Bliznica przechowywane są obecnie w petersburskim Ermitażu.

Bibliografia

• Praca zbiorowa - „Encyklopedia sztuki starożytnej”, WaiF i Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998, s. 126, ISBN PWN 83-01-12466-0, ISBN WaiF 83-221-0684-X

Linki zewnętrzne

• Skarby z kurhanu Bolszaja Bliznica

Komora minowa - pomieszczenie kończące chodnik minowy znajdujące się pod lub w pobliżu elementu fortyfikacji przeznaczonego do zniszczenia.
Zniszczenie dokonywane było przez detonację ładunków wybuchowych zgromadzonych w komorze (odpalenie miny) lub przez wypalenie drewnianej konstrukcji stemplowania stropu i zawalenie komory.

LVMH czyli Louis Vuitton Moët Hennessy - francuski koncern z branży dóbr luksusowych powstały w roku 1987. Spółka akcyjna publiczna wchodząca w skład indeksu CAC 40.

Informacje ogólne

LVMH jest największym na świecie producentem dóbr luksusowych przed takimi firmami jak PPR (Pinault-Printemps-Redoute), Grupa Prada, Richemont.
W skład grupy LVMH wchodzi ponad 50 różnych ekskluzywnych marek. Aktywność firmy obejmuje głównie pięć działów:
wina i napoje alkoholowe, zegarki i biżuteria, perfumy, odzież, sklepy detaliczne.

LVMH jest firmą o zasięgu globalnym zatrudniającą na całym świecie około 65 tysięcy osób i posiadającą prawie 1700 sklepów. Szefem firmy i właścielem blisko 40 % akcji jest Bernard Arnault. Siedziba spółki znajduje się w Paryżu. Na obecny kształt koncernu największy wpływ miała fuzja firm Louis Vuitton i Moët Hennessy w 1987 roku.

W 2004 spółka wchłonęła szwajcarskiego producenta zegarków Tag Heuer i szkocką wytwornię whisky Glenmorangie. Na rok 2005 suma obrotów spółki wyniosła 13,9 mld €, zysk operacyjny sięgnął 2,8 mld €, a zysk netto 1,3 mld €.

Firma jest właścicielem taki historycznych marek jak wino Château d’Yquem (1593), Moët & Chandon (1743), Hennessy (1765), Louis Vuitton (1853).

Marki

Wina i alkohole

• Koniaki
  • Hennessy
• Szampany
  • Moët & Chandon
  • Dom Pérignon
  • Mercier
  • Veuve Clicquot-Ponsardin
  • Krug
  • Ruinart
• Wódki
  • Belvedere
  • Chopin
• Whisky
  • Glenmorangie
• Wina
  • Château d’Yquem
  • Domaine Chandon
  • Cloudy Bay

Zegarki i biżuteria

• TAG Heuer
• Chaumet
• Zenith
• Fred
• OMAS
• Christian Dior Watches
• De Beers LV.

Ubrania i galanteria skórzana

• Louis Vuitton
• Celine
• Loewe
• Valentino
• Fendi
• Donna Karan
• Berluti
• Givenchy
• Marc Jacobs
• Kenzo
• Emilio Pucci
• StefanoBi
• Thomas Pink

Perfumy i kosmetyki

• Christian Dior Perfums
• Givenchy Perfums
• Guerlain
• Kenzo Perfums
• Valentino Fragrances
• Acqua di Parma
• Fresh
• Benefit Cosmetics
• Make Up For Ever

Sklepy

• DFS
• Séphora
• La Samaritaine
• Le Bon Marché
• Miami Cruiseline Services

Inne

• Gazeta ekonomiczna La Tribune

Linki zewnętrzne

• Strona Oficjalna LVHM

Syn – nazwa relacji rodzinnej dla krewnego pierwszego stopnia w linii prostej (zstępny, potomek) płci męskiej, należącego do dzieci z danego związku (rodziców).

W krajach, gdzie większości ludności zajmuje się rolnictwem, posiadanie dużej ilości synów świadczy o wysokim statucie społecznym. Przyczyną tego jest przeświadczenie, że syn jest silniejszy fizycznie i lepiej będzie prowadził rolę niż córka. W wielu kulturach tylko syn mógł zasiąść na tronie władcy, gdyż kobieta uważana była wyłącznie za osobę rodzącą dzieci.

W chrześcijańskim dogmacie Trójcy Świętej “Syn Boży” to Jezus Chrystus.

Zobacz też

• córka

Cudowronki (ptaki rajskie) (Paradisaeidae) - rodzina ptaków z rzędu wróblowych. Występują na Molukach, Nowej Gwinei i w północno-wschodniej Australii. Zamieszkują lasy tropikalne, nieliczne żyją na otwartej przestrzeni.

Ptaki te charakteryzują się zwykle bardzo barwnym upierzeniem i obecnością niezwykle ozdobnych piór, czasem na głowie, czasem w ogonie. Występuje u nich silnie zaznaczony dymorfizm płciowy - samice są znacznie mniej kolorowe.

Do rodziny należą następujące rodzaje i gatunkiMielczarek P., Cichocki W., 1999, Polskie nazewnictwo ptaków świata, Notatki Ornitologiczne tom 40 - zeszyt specjalny:

Rodzaj: Loria

• płatkonos czarny (Loria loriae)

Rodzaj: Loboparadisea

• płatkonos żóltobrzuchy (Loboparadisea sericea)

Rodzaj: Cnemophilus

• płatkonos ognisty (Cnemophilus macgregorii)

Rodzaj: Macgregoria

• płatkook (Macgregoria pulchra)

Rodzaj: Lycocorax

• grabiec (Lycocorax pyrrhopterus)

Rodzaj: Manucodia

• fałdowron czarny (Manucodia ater)
• fałdowron lśniący (Manucodia jobiensis)
• fałdowron zielonawy (Manucodia chalybatus)
• fałdowron rogaty (Manucodia comrii)

Rodzaj: Phonygammus

• fałdowron stalowy (Phonygammus keraudrenii)
• fałdowron purpurowy (Phonygammus aruensis)
• fałdowron lancetopióry (Phonygammus diamondi)

Rodzaj: Ptiloris

• ozdobnik rajski (Ptiloris paradiseus)
• ozdobnik mały (Ptiloris victoriae)
• ozdobnik wspaniały (Ptiloris magnificus)

Rodzaj: Semioptera

• flagowiec (Semioptera wallacei)

Rodzaj: Seleucidis

• czarownik (Seleucidis melanoleuca)

Rodzaj: Paradigalla

• tarczonos długosterny (Paradigalla carunculata)
• tarczonos kusy (Paradigalla brevicauda)

Rodzaj: Drepanornis

• pyszałek czarnodzioby (Drepanornis albertisii )
• pyszałek jasnodzioby (Drepanornis bruijnii)

Rodzaj: Epimachus

• pyszałek ozdobny (Epimachus fastuosus)
• pyszałek wspaniały (Epimachus meyeri)

Rodzaj: Astrapia

• astrapia czarna (Astrapia nigra)
• astrapia słoneczna (Astrapia splendidissima)
• astrapia białosterna (Astrapia mayeri)
• astrapia lśniąca (Astrapia stephaniae)
• astrapia żabotowa (Astrapia rothschildi)

Rodzaj: Lophorina

• lirogłów (Lophorina superba)

Rodzaj: Parotia

• sześciopiór czarny (Parotia sefilata)
• sześciopiór białopióry (Parotia carolae)
• sześciopiór białoczelny (Parotia lawesii)
• sześciopiór garbonosy (Parotia wahnesi )

Rodzaj: Pteridophora

• wstęgogłów (Pteridophora alberti)

Rodzaj: Cicinnurus regius

• latawiec królewski (Cicinnurus regius)

Rodzaj: Diphyllodes

• latawiec złotogrzbiety (Diphyllodes magnificus)
• latawiec krasnogrzbiety (Diphyllodes respublica)

Rodzaj: Paradisaea

• cudowronka wielka (Paradisaea apoda)
• cudowronka krasnopióra (Paradisaea raggiana)
• cudowronka mniejsza (Paradisaea minor)
• cudowronka złotogrzbieta (Paradisaea decora)
• cudowronka czerwona (Paradisaea rubra)
• cudowronka białopióra (Paradisaea guilielmi)
• cudowronka błękitna (Paradisaea rudolphi)

Przypisy

Majorka, (hiszp. i kat. Mallorca) wyspa hiszpańska na Morzu Śródziemnym, największa w archipelagu Balearów, długości około 100 km i powierzchni 3600 km², zamieszkuje ją około 600 000 mieszkańców. Głównym miastem wyspy jest Palma de Mallorca.

Wyspa jest zbudowana głównie z wapieni mezozoicznych. Wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży wyspy rozciąga się skrasowiałe pasmo górskie Serra de Tramuntana, z najwyższym szczytem Puig Major, wznoszącym się na wysokość 1445 m n.p.m.. Drugim co do wysokości szczytem jest Puig Massanella - 1367 n.p.m.. Południowo-wschodnią część wyspy zajmuje wyżyna z rozwiniętą rzeźbą krasową, część centralna natomiast ma charakter nizinny. Leży w strefie klimatu śródziemnomorskiego z suchym latem i opadami w okresie zimowym sięgającymi 650 mm na rok.

W środkowej części wyspy, gdzie znajduje się urodzajna nizina, uprawia się winorośla, oliwki, figi, cytrusy i warzywa. Truskawki z majorki należą do najlepszych na świecie. W górach Sierra de Mallorca prowadzi się wypas owiec. Na wyspie przeważa przemysł spożywczy i rzemiosło artystyczne (biżuteria, ceramika), nastawione na obsługę licznych turystów. Wyspa słynie ze swych kąpielisk i salin morskich.

Historia

W starożytności należała do Kartaginy i Rzymu, przejściowo była podbita przez Wandalów i Wizygotów, a później przez Arabów. W wyniku rekonkwisty od 1229 w posiadaniu Aragonii. W latach 1276–1349 stanowiła część samodzielnego Królestwa Majorki. Później znowu aragońska i hiszpańska. W latach 1838–1839 przez jakiś czas gościł na niej Fryderyk Chopin, co upamiętnia otwarte w 1929 muzeum kompozytora w miejscowości Valldemossa.

Podział administracyjny

Wyspa dzieli się na następujące gminy:

Galeria

Hymn Majorki

Linki zewnętrzne

• Fotografie z Majorki
• Galeria podróżniczych fotografii z Majorki

Działalność usługowa jest to działalność gospodarcza mająca na celu zaspokajanie bezpośrednich potrzeb ludzkich, ich rezultaty przeważnie nie przyjmują postaci rzeczowej, nie wiążą się bezpośrednio ze stwarzaniem nowych dóbr.

Do usług zalicza się czynności polegające na oddziaływaniu na przedmioty i obiekty. Są to:

• czynności o charakterze remontowym, naprawczym, konserwacyjnym
• czynności polegające na obsłudze procesu produkcyjnego w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych, np. sprzęt zbóż własnym sprzętem wykonawcy z obsługą, usługi sanitarno-weterynaryjne
• wytwarzanie określonych przedmiotów lub obiektów z uwzględnieniem indywidualnych cech i życzeń zleceniodawcy, np. szycie odzieży na miarę, wyrób biżuterii według życzeń klienta
• czynności w zakresie transportu i łączności, np. przewóz osób i ładunków, usługi spedycyjne i przeładunkowe, działalność poczty i telekomunikacji
• czynności zaspokajające inne potrzeby człowieka, takie jak: usługi komunalne i mieszkaniowe, usługi dotyczące oświaty i wychowania, kultury i sztuki, ochrony zdrowia i opieki społecznej, kultury fizycznej i sportu, turystyki i wypoczynku, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, usługi adwokackie oraz inne usługi o charakterze osobistym, np. fryzjerskie czy fotograficzne.

Podział usług ze względu na przeznaczenie (odbiorcę) danej usługi jest następujący:

1. usługi dla przemysłu, czyli usługi świadczone dla jednostek zajmujących się wydobyciem, rolnictwem, produkcją oraz innych instytucji rządowych
2. usługi dla ludności, czyli świadczenia wykonywane przez przedsiębiorstwa usługowe dla indywidualnych konsumentów

W ramach usług dla ludności można wymienić m.in. usługi dotyczące:

• pomocy przy zwierzętach domowych
• turystyki (wynajem łodzi, kwater, samochodów itd., a także hotele, kempingi, motele)

Działalność usługowa wymaga stawiania na pierwszym miejscu komfortu i wygody klientów niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności. W przypadku prowadzenia działalności usługowej szczególnie ważna jest lokalizacja, plan funkcjonowania placówki i jakość świadczonych przez nią usług.

Obrączka ślubna – pierścień w kształcie obręczy, często grawerowany, wykonywany najczęściej ze złota. W dniu ślubu zakładany sobie nawzajem przez małżonków na serdeczny palec prawej (w Polsce i Niemczech) lub lewej dłoni (w pozostałych krajach). Siostry zakonne noszą obrączki na znak przynależności do Jezusa Chrystusa.

Zobacz też

• pierścionek zaręczynowy

Historia sztuki zajmuje się studiami w takich dziedzinach jak:

1. architektura
2. rzeźba
3. malarstwo i grafika
4. sztuka użytkowa (meble, okucia, złotnictwo, tkanina, ceramika)

W meblarstwie, dzieła tworzone są w oparciu o zmysł praktyczny (funkcja) jak też - w odniesieniu do danej epoki - są spełnieniem naturalnej dla człowieka potrzeby luksusu i piękna.
Struktura mebla opiera się na konstrukcji, która zwykle zależy od użytego materiału (drewno, sklejka, metal) i od sposobu jego obróbki (czopowanie, spawanie, itp.).
Dekoracja w meblach to zwykle kompozycje ornamentalne:

1. płaskie - oparte na kolorze (polichromia, mozaika, marketeria, inkrustacja).
2. przestrzenne - oparte na reliefie (snycerka, profilowanie, okucia z brązu)

Motywy ornamentów są zwykle geometryczne lub zaczerpnięte z natury (flora i fauna traktowane naturalistycznie lub interpretowane).
Układy kompozycyjne są zwykle rytmiczne.

Styl jest to zespół cech charakterystycznych występujących w dziełach sztuki danej epoki (gust - moda, religia panująca, używane materiały, technika wykonania).

Sztuka Antyku

Sztuka Antyku - Starożytność - łączy dawne cywilizacje Egiptu, Bliskiego Wschodu, Indii, Chin, Grecji i Rzymu. Starożytność obejmuje okres od wynalezienia pisma do upadku Cesarstwa Rzymskiego. Meble okresu starożytności (oprócz mebli egipskich, zachowanych np. w grobowcu Tutanchamona) znamy głównie z przekazów ikonograficznych. Z zachowanych wizerunków możemy wnioskować o ich funkcji i konstrukcji, natomiast wykopaliska archeologiczne pomagają ustalić materiał i technologię wykonania.

Egipt

Cywilizacja starożytnego Egiptu rozwijała się na terenie północnej Afryki, w dorzeczu Nilu od ok. 4000 do 480 r. p.n.e.

Sztuka Egiptu podporządkowana tradycji religijnej ulegała bardzo powolnym zmianom podczas 3500 lat swego trwania.

Meble egipskie

Znane z malowideł naściennych w grobowcach, a także z obiektów znalezionych w nie splądrowanych do naszych czasów komorach grobowych władców Egiptu. Wykonywane głównie z drewna sykomory i cedru przy pomocy prostych narzędzi z brązu: siekiera, piła, dłuto, z wykorzystaniem połączeń jednoczopowych, uciosowych i na jaskółczy ogon.

• rodzaje mebli
  • siedziska o różnych formach - taborety składane lub nie, krzesła i trony z odchylonymi, czasem wygiętymi oparciami
  • łoża
  • skrzynie
• cechy charakterystyczne konstrukcji
• rodzaje i sposoby zdobienia

Asyria, Babilon, Persja

Grecja

Meble greckie

• rodzaje mebli
  • Taborety: Dwa główny style taboretów starożytnej Grecji przetrwały dzięki reliefom. pierwszy typ wyglądał jak dzisiejszy mały stół. Ten charakterystyczny taboret złożony był siedziska i czterech prostych nóg. Nie miał oparcia a siedzisko było twarde i niewygodne Drugi typ taboretu był lekki i łatwy do przenoszenia. Był to najpopularniejszy mebel w tamtych czasach, ponieważ można go było łatwo przenosić i nie potrzebował specjalnego miejsca w domu najliczniejszy meble. Trzy nogi były stylizowane na zwierzęce zakończone lwimi łapami. Trzeci typ to taboret-tron, przeznaczony tylko dla najbogatszych. był ozdobnie dekorowany, często drogocennymi kamieniami.
  • Łoża: Łoża starożytnej Grecji były kombinacją łóżka i sofy. Ten typ mebli używany był do wypoczynku oraz spożywania posiłku. Podczas posiłku Grek raczej się kładł niż siedział. Łoża greckie były podobne do egipskich.
  • Stoły: Grecy umieszczali na stołach przede wszystkim żywność. Stoły były niskie najczęściej ruchome, miały najczęściej trzy nogi wykonane z brązu. Później wprowadzono stoły z czterema nogami (były stabilniejsze). Stoły mogły być wykonane z brązu lub marmuru, ale najczęściej robione były z drewna.
  • Skrzynie: Oryginalne greckie skrzynie były inspirowane skrzyniami egipskimi, dopiero później Grecy wykształcili swój własny styl. Przechowywano w nich głównie ubrania. Biżuteria i owoce były chowane obok ubrań dla ochrony. Skrzynie były często wnoszone w posagu przez greckie żony.
  • Krzesła: Początkowo krzesła były niewygodne, miały twarde oparcia i podłokietniki. Od V w. p.n.e. linia krzeseł (i innych mebli) była opływowa, zapewniała wygodniejsze użytkowanie i naturalne ułożenie ciała. Zwykłe krzesła były zrobione z drewna i nie były dekorowane. Bogaci grecy posiadali krzesła kunsztownie zdobione kamieniami szlachetnymi, zwierzęcą skora i poduszkami.

Rzym

Sztuka Średniowiecza

sztuka bizantyjska

sztuka islamu

romanizm

gotyk

Sztuka Nowożytna

renesans

manieryzm

barok

rokoko

klasycyzm

neoklasycyzm

eklektyzm

Sztuka Współczesna

secesja

art déco

okres po II wojnie światowej

współczesność

Galeria Zamkowa Muzeum w Bielsku-Białej funkcjonuje od marca 2005 roku na parterze południowo-wschodniego narożnika Zamku książąt Sułkowskich, który jest główną siedzibą Muzeum w Bielsku-Białej. Zabytkowe wnętrze Galerii spełnia jednocześnie trzy funkcje: galerii komercyjnej, kawiarni muzealnej oraz dodatkowej przestrzeni ekspozycyjnej Muzeum, w ramach której realizowany jest program promocji młodych artystów regionu śląskiego.

Jako galeria komercyjna, podobnie jak inne galerie sztuki, proponuje sprzedaż dzieł z dziedziny malarstwa, rzeźby, grafiki, rysunku, fotografii, biżuterii artystycznej, ceramiki, szkła unikatowego i tkactwa artystycznego. Współpracuje z wybitnymi artystami polskimi i zagranicznymi, którzy dostarczają ekskluzywne, niepowtarzalne dzieła sztuki.

O wyjątkowości Galerii Zamkowej decyduje jej funkcja w zakresie wystaw czasowych, jakie się w jej wnętrzu odbywają. Wystawy te mają charakter comiesięcznych prezentacji twórczości młodych, najczęściej nieznanych artystów (z wyjątkiem grudnia i stycznia, które zarezerwowane są dla artystów z większym dorobkiem). Dyrektor Muzeum w Bielsku-Białej - inicjatorka powstania Galerii Zamkowej - Iwona Purzycka stworzyła tym samym szansę dla młodych artystów. Mogą oni zaistnieć w bielskim środowisku kulturalnym poprzez wystawę w tak prestiżowym miejscu, jakim jest Muzeum. Zanim otwarto Galerię Zamkową, wystawy muzealne zarezerwowane były tylko dla znanych artystów, tak więc po raz pierwszy Muzeum w Bielsku-Białej jest tak otwarte i pomocne młodym ludziom rozpoczynającym swoją karierę.

Dotychczas w Galerii Zamkowej zaprezentowanych zostało kilkunastu artystów realizujących się w różnych technikach: malarstwie - Ewa Kołodziejczak, Marcin Konior, Rafał Kolek; grafice - Joanna Kliś; Grzegorz Hańderek, Karolina Stanieczek, Marcin Białas, Dorota Nowak; rysunku - Bogdan Topor, Piotr Bąk; fotografii - Artur Rychlicki, Jadwiga Marcinów, Marek Kornas, Jerzy Rupik; ceramice - Bronisław Wolanin, Katarzyna Handzlik-Bąk; biżuterii artystycznej - Małgorzata Motyka-Madej; scenografii - Iwa Kruczkowska.

Przy okazji wystaw istnieje możliwość spotkania z artystą wystawiającym, co stanowi pewną atrakcję dla młodzieży licealnej, która zainteresowana jest sztuką jako własną drogą zawodową. Wielu bowiem z artystów, którzy mieli wystawy w Galerii Zamkowej to absolwenci, a obecnie pracownicy naukowi Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach oraz Instytutu Sztuki w Cieszynie Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

Wystawy w Galerii Zamkowej mają też na celu określenie specyfiki młodego środowiska artystycznego regionu poprzez śledzenie i analizę dynamiki jego rozwoju. W naszym zamierzeniu Galeria Zamkowa jest platformą wymiany doświadczeń i poglądów młodych artystów, miejscem gdzie dokonuje się konfrontacja ich postaw artystycznych.

Efektem dotychczasowej współpracy Galerii Zamkowej z artystami jest artykuł pt.: Młodzi - Zdolni. Grafika śląska w Galerii Zamkowej w latach 2005-2006, przygotowany dla planowanych “Bielsko-Bialskich Studiów Muzealnych” V.

Kierownik Galerii:
Iwona Koźbiał-Grzegorzek

Zobacz też

• Muzeum w Bielsku-Białej - Zamek książąt Sułkowskich
• Muzeum Techniki i Włókiennictwa - oddział Muzeum w Bielsku-Białej
• Muzeum w Bielsku-Białej - Dom Tkacza
• Muzeum w Bielsku-Białej - Willa Juliana Fałata
• Bielsko-Biała

Linki zewnętrzne

• Galeria Zamkowa Muzeum w Bielsku-Białej
• Blog Galerii Zamkowej

Obrączka ślubna – pierścień w kształcie obręczy, często grawerowany, wykonywany najczęściej ze złota. W dniu ślubu zakładany sobie nawzajem przez małżonków na serdeczny palec prawej (w Polsce i Niemczech) lub lewej dłoni (w pozostałych krajach). Siostry zakonne noszą obrączki na znak przynależności do Jezusa Chrystusa.

Zobacz też

• pierścionek zaręczynowy

Kalabasa to zewnętrzna, zdrewniała skorupa tykwy używana powszechnie w Afryce do wytwarzania naczyń, które uzyskuje się z przekrojonej lub uformowanej w tym celu tykwy. Naczynia w ten sposób wytworzone są wykorzystywane do przenoszenia i przechowywania wody i żywności. Przechowuje się w nich często wino palmowe, ponieważ tykwy są odporne na termity. Wykonuje się z nich również instrumenty muzyczne, łyżki, maski, pudełka na biżuterię i ubrania. Tykwy służą też jako pudła rezonansowe wielu instrumentów muzycznych, między innymi lutni, afrykańskich ksylofonicznych marimb, bębnów i grzechotek.

Jerzy Jastrzębski (ur. 2 czerwca 1956 r. w Dobrym Mieście) – doktor nauk weterynaryjnych, dyrektor Muzeum Północno-Mazowieckiego w Łomży. Syn Wacława i Hanny z domu Zaczek. Jest żonaty i ma trójkę dzieci.

Naukę rozpoczął w Szkole Podstawowej nr 3 w Łomży, którą ukończył w 1971 roku, a następnie do 1976 r. uczęszczał do Technikum Weterynaryjnego w Łomży. Studiował w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na Wydziale Weterynaryjnym, który ukończył w 1981 roku. Tytuł doktora nauk weterynaryjnych zdobył w 1992 roku, a praca doktorska nosiła tytuł “Weterynaria ludowa w północno-wschodniej Polsce w XIX i XX wieku“.

Pracę zawodową rozpoczął tuż po zakończeniu studiów w 1981 r. jako kierownik Muzeum Weterynarii przy Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu. Pracował tam aż do 1987 r., kiedy został wicedyrektorem Muzeum Okręgowego w Łomży. Od 1988 r. jest nieprzerwanie dyrektorem tej placówki. Jedynie nazwa muzeum uległa zmianie w 1998 roku na obecną.

Jerzy Jastrzębski prowadzi również działalność publicystyczno-naukową. Jest autorem ponad 80 artykułów, prac popularnonaukowych i naukowych z zakresu ludowego lecznictwa zwierząt, ziołolecznictwa, dziejów weterynarii, historii i kultury regionu, a także muzealnictwa i ochrony zabytków. Jego prace można odnaleźć w pismach specjalistycznych, zawodowych, regionalnych, ogólnopolskich i zagranicznych, m.in. w takich jak: “Życie Weterynaryjne“”Początki weterynarii w Polsce porozbiorowej“, Życie Weterynaryjne nr 9/2000, str. 498-499, “Medycyna Weterynaryjna“”Nauczamy weterynarii studentów rolnictwa z Warszawy przed drugą wojną światową“, Medycyna Weterynaryjna nr 5/1985, str. 315-317, “Kontakty“”Tropiciel owczej ospy“, Kontakty, 11.07.1988, str. 11, “Tygodnik Ostrołęcki“, “Muzealnictwo“, “Ziemia Łomżyńska“”Pionier badań archeologicznych“, Ziemia Łomżyńska nr 4, 1990 r., str. 205-207, “Wiadomości Zielarskie“”Tradycje ludowego lecznictwa ziołowego zwierząt“, Wiadomości Zielarskie nr 11/88, str. 19, “Studia Łomżyńskie“”Muzealnictwo w Łomży do 1939 r.“, Studia Łomżyńskie, IX 1998 r., str. 49-58, “Rocznik Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie“”Ze studiów nad weterynarią ludową północno-wschodniej Polski w XIX i XX wieku“, Rocznik Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie, 1989, tom 17., str. 273-284, “Polski Jubiler“”O obróbce bursztynu na Kurpiach“, Polski Jubiler nr 1/2, wiosna 1998, str. 24-26, “Zdarzenia Muzealne“”Jubileusz wystawy bursztyniarskiej w Muzeum Północno-Mazowieckim w Łomży“, Zdarzenia Muzealne nr 22, 2000 r., str. 21-28, “Zeszyty Łomżyńskie“”Kinematografy w Łomży“, Zeszyty Łomżyńskie 4/16/2002, str. 32-33, “Zegarki i Biżuteria“”Bursztyn na Kurpiach“, Zegarki i Biżuteria, X 2003 r., str. 14-15.

Jerzy Jastrzębski jest ponadto współautorem wielu prac zbiorowych, np. “Historia leków naturalnych“, “Losy i walka polskich lekarzy weterynarii podczas II wojny światowej“, “Muzea na Mazowszu“, “Kalendarz Łomżyński na rok 2004“, autorem wydawnictwa “Muzealnictwo w Łomży 1898-1998“, oraz szeregu prac dotyczących bursztynu i muzealnictwa, w tym samodzielnych publikacji: “Bursztyniarstwo na Kurpiach” (1999), “Bursztyniarstwo Kurpiowskie” (2002), “Bursztyn w dorzeczu Narwi” (2005) oraz “Skansen Kurpiowski im. Adama Chętnika w Nowogrodzie” (2007).

Ponadto Jastrzębski został uhonorowany kilkoma odznaczeniami, m.in. Zasłużony Działacz KulturyZasłużony Działacz Kultury, legitymacja nr 205-09/93, Za zasługi dla woj. łomżyńskiegoOdznaka Za Zasługi dla Województwa Łomżyńskiego, legitymacja nr 125, Złota odznaka Za Opiekę nad ZabytkamiZłota Odznaka Za opiekę nad zabytkami, legitymacja nr 4343 oraz został wyróżniony nagrodą indywidualną, za realizację wystawy Muzeum Weterynarii, przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w 1982 roku.

Jerzy Jastrzębski jest również członkiem wielu stowarzyszeń, m.in. Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Północno-Wschodniej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej, Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej, Łomżyńskiego Towarzystwa Naukowego im. Wagów, Sekcji muzealnej Mazowieckiego Towarzystwa Kultury, Związku Muzeów Polskich, Stowarzyszenia Muzeów na Wolnym Powietrzu, Stowarzyszenia Muzealników Polskich oraz Rady Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu.

Publikacje

• “Muzealnictwo w Łomży 1898-1998“, Muzeum Północno-Mazowieckie, Łomża 1998, ISBN 83-87108-10-3
• “Bursztyniarstwo na Kurpiach“, Muzeum Mazowieckie, Płock 1999, ISBN 83-909674-3-X
• “Bursztyniarstwo Kurpiowskie“, Wyd. “Jastrzębiec” CKK Sp. z o.o., Warszawa 2002, ISBN 83-88813-35-8
• “Bursztyn w dorzeczu Narwi“, Muzeum Północno-Mazowieckie, Łomża 2005, ISBN 83-87108-34-0
• “Skansen Kurpiowski im. Adama Chętnika w Nowogrodzie“, Muzeum Północno-Mazowieckie, Łomża 2007, ISBN 978-83-87108-35-9