Biżuteria information

Indeks:

kamienie - minerały - kamienie - inne kopaliny - metale - inne pojęcia - zobacz też

kamienie - minerały

A

adamin
- adular
- adularowy kamień księżycowy
- agat
- aktynolit
- akwamaryn
- albit
- aleksandryt
- allanit
- almandyn
- ametyst
- andaluzyt
- andezyn
- andradyt
- anortyt
- antygoryt
- apatyt
- aragonit
- awenturyn
- azurmalachit
- azuryt

B

baryt
- benitoit
- beryl
- beryllonit
- biksbit
- brazylianit
- brukit
- buergeryt
- bytownit

C

chalcedon
- chiastolit
- chryzoberyl
- chryzoberyl szlachetny
- chryzokola
- chryzopraz
- chryzotyl
- colemanit
- cymofan
- cyrkon
- cytryn

D

danburyt
- demantoid
- diament
- dioptaz
- drawit
- dysten

E

elbait
- epidot
- euklaz

F

fenakit
- fluoryt

G

gagat
- gahnit
- gahnospinel
- galaksyt
- goshenit
- granat
- grossular

H

hancockit
- heksagonit
- heliodor
- heliotrop
- hematyt
- hercenit
- hessonit
- hiacynt
- hydrogrossular

J

jadeit
- jaspis

K

karneol
- kocie oko
- kordieryt
- korund
- kryształ górski
- kwarc dymny
- kwarc mleczny
- kwarc różowy

L

lapis lazuli
- lazulit
- lazuryt

M

magnetyt
- malachit
- melanit
- morganit
- morion

N

nefelin
- nefryt

O

oliwin
- onyks
- opal

P

piemontyt
- pirop
- praz
- prehnit

R

rodolit
- rubin

S

serpentynit
- sfaleryt
- sillimanit
- spessartyn
- spinel
- staurolit
- szafir
- szmaragd

T

topaz
- topazolit
- turkus
- turmalin
- tygrysie oko
- tytanit

U

uwarowit

W

warsycyt

Z

zoisyt

   (wróć do indeksu)

kamienie - inne kopaliny

bursztyn
- kopal

   (wróć do indeksu)

metale

pallad
- platyna
- rod
- srebro
- złoto

   (wróć do indeksu)

inne pojęcia

agrafa
- barwa minerału
- biza
- bransoleta
- broszka
- carga
- emalia
- faseta
- filigran
- gemma
- gemmologia
- gliptyka
- granulacja
- grawerowanie
- kaboszon
- kamea
- kameryzowanie
- kamienie ozdobne
- kamienie szlachetne
- karat
- klejnot
- klips
- kolczyk
- kolet
- kolia
- koral
- korona
- kość słoniowa
- macica perłowa
- medalion
- minerał
- naszyjnik
- niello
- perła
- pierścień
- plata
- probiernictwo
- przełam
- rondysta
- szlif
- szlif brylantowy
- szlif kaboszonowy
- szlif rozetowy
- szlif taflowy
- szlif trapezowy
- szmelc
- szyna
- tafla
- wisior
- zabarwienie minerału
- zapinka
- złotnictwo
- znak probierczy

   (wróć do indeksu)

Zobacz też

• podstawowe zagadnienia z zakresu: geologii oraz sztuk pięknych

Filtr dichroiczny lub zwierciadło dichroiczne - to bardzo precyzyjny, kolorowy element optyczny służący do selektywnego przepuszczania światła w danym zakresie widma, a odbijania w każdym innym zakresie. Filtry dichroiczne charakteryzuje się zwykle poprzez wskazanie, który fragment widma jest przepuszczany, podczas gdy zwierciadła dichroiczne raczej przez wskazanie, co jest odbijane. Zwierciadło dichroiczne zwykle można uważać za odwrotność filtrów dichroicznych - odbijają one pewien wąski, zdefiniowany zakres promieniowania świetlnego, a przepuszczaja resztę, gdy filtr zachowuje się odwrotnie. Jednak z fizycznego punktu widzenia, oba elementy działają na tej samej podstawie. Filtry dichroiczne mogą być także skonstruowane w ten sposób, że przepuszczają określony procent zadanej fali świetlnej.

Zastosowanie filtru dichroicznego powoduje, że światło odbierane przez obserwatora jest bardzo nasycone (intensywne) w danej barwie. Ta właściwość tych filtrów, pomimo dość wysokich kosztów, jest wykorzystywana przy oświetleniu w teatrze, architekturze i tym podobnych.

Z kolei zastosowanie zwierciadeł dichroicznych, o zadanych właściwościach, jako reflektorów w źródłach światła wysokiej mocy (na przykład lampach teatralnych), powoduje, że odbijają one w przód światło widzialne (używane do oświetlania), natomiast przepuszczają do tyłu podczerwień (wypromieniowywane ciepło), co skutkuje “zimniejszym” strumieniem światła. We współczesnych lampach halogenowych, tego typu reflektory są często zintegrowane z żarówkami.

Filtry dichroiczne działają na zasadzie interferencji. Na podstawie szklanej ułożone są kolejne, naprzemienne warstwy pokrycia optycznego, które selektywnie wzmacniają wybrane długości światła, a interferując z kolei z pozostałymi. Technologia nakładania tych warstw jest niezwykle precyzyjna, nakłada się je w próżni, co pozwala na ścisłe sterowanie ich grubością oraz liczbą. To z kolei pozwala na produkcję filtrów dichroicznych o zadanych, ścisłych właściwościach - od bardzo wąskiej przepuszczalności do całkiem szerokiej. Możliwa jest też produkcja filtrów dichroicznych przepuszczających światło kilku odmiennych barw, a odbijających pozostałe barwy. Ponieważ niepożądane długości fali są zwykle odbijane, a nie pochłaniane, filtry takie nie absorbują wiele energii podczas działania i nie grzeją się tak mocno jak konwencjonalne (które pochłaniają właśnie niepożądane długości fali, a przepuszczają zadane).

W urządzeniach rozszczepiających światło na poszczególne kolory widma (na przykład projektorach wideo albo kolorowych kamerach wideo) zamiast pojedynczych filtrów dichroicznych stosuje się pryzmaty dichroiczne, których zasada działania jest identyczna.

Filtry dichroiczne znalazły także szerokie zastosowanie w wielu precyzyjnych instrumentach optycznych, na przykład w większości odmian mikroskopii fluorescencyjnej, gdzie pozwalają na niemal dowolną manipulację wiązką świetlną, a także jej rozdzielanie (oddzielanie sygnału).

Zalety filtrów dichroicznych

• Dużo lepsze właściwości selekcyjne niż filtry konwencjonalne
• Technologia produkcji pozwala na wytwarzanie filtrów o konkretnych zadanych właściwościach, od niezwykle selektywnych po bardziej przepuszczające, a także przepuszczające tylko część danej długości światła
• Mniejsza absorpcja światła filtrowanego, co oznacza mniejsze nagrzewanie się
• Większa trwałość w porównaniu do konwencjonalnych filtrów, w których czynnik selekcyjny może ulegać “wypalaniu” lub “wybielaniu” podczas długiej pracy
• Szkło jako materiał podstawowy zapewnia większą odporność na wyższe temperatury, co zmniejsza deformacje termiczne i potencjalne aberacje
• Niezwykle odporne na ekspozycję na światło laserowe dużej mocy

Wady filtrów dichroicznych

• Droższe niż filtry konwencjonalne
• Szkło jako materiał podstawowy jest bardziej wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne
• Cięższe w obróbce i pracy niż lżejsze plastikowe odpowiedniki

Inne zastosowania filtrowania dichroicznego

Szkło artystyczne, do wyrobu na przykład biżuterii, jest często produkowane z zastosowaniem technologii filtracji dichroicznej. Ponieważ długość filtrowanej fali świetlnej zależy od kąta padania światła na filtr, taka biżuteria wykazuje efekt iryzacji.

Patrz także

• Optyka cienkich warstw
• Zwierciadło dielektryczne
• Dysk holograficzny
• Filtr (fotografia)

Mall Tycoon – symulacyjno-strategiczna gra komputerowa, wyprodukowana przez Holistic Design i wydana przez Take-Two Interactive, w której musimy wybudować i utrzymać centrum handlowe.

Fabuła

Zaczynamy z kapitałem 150 tys. dolarów. Mamy trzy miejsca do wyboru, ustalamy klientelę (wiek, finanse, środek transportu) oraz poziom przestępczości.

Najpierw trzeba takie centrum wybudować – w różnego kształtu i wielkości pomieszczeniach rozstawiamy (wynajmujemy) sklepy – pogrupowane są tematycznie – odzież, żywność, hobby, sport, usługi itp. Mamy też do dyspozycji gadżety w postaci kiosków, ławeczek, telefonów, kwiatów, fontann, rzeźb itp.

Głównym celem jest utrzymanie centrum, więc należy zadbać o klientów – poprzez reklamę w prasie, telewizji lub na billboardach (później również poprzez wybudowanie atrium). Można “podejrzeć” każdego klienta, zbadać jego współczynnik zadowolenia czy ilość pieniędzy, którą może wydać.

Należy też zainwestować w personel centrum. Potrzebne są np. osoby do sprzątania, których trzeba nauczyć np. wyrzucania śmieci z koszy czy obsługiwania mopa (za opłatą). Przy przestępczości trzeba wynająć ochronę, można także zatrudnić łapacza psów, majstra, kŧóry zajmie się popsutymi telefonami i bankomatami (wtedy nie trzeba zatrudniać strażaka), ogrodnika, projektanta wnętrz i wielu innych.

Ważnymi osobami, których należy zatrudnić, są menadżer centrum handlowego i menadżer do sprzedaży detalicznej. Pierwszy inwestuje w centrum, robi wszystko, by przyciągnąć klientów: urządza wesołe miasteczko, kino, bank, arkadę gier czy świetnie prosperujące restauracje. Za te rzeczy nie otrzymujemy pieniędzy, to ma jedynie przyciągać klientów.

Natomiast menadżer sprzedaży detalicznej poszerza nam sieć handlową. Odpowiednio zainwestowane pieniądze zwracają nam się w sklepach z biżuterią, odzieżą skórzaną, salonach SPA i innych.

Pieniądze otrzymujemy z wynajmu powierzchni handlowej, a także dzięki procentowi dochodu z poszczególnych sklepów. Obie opcje możemy regulować.

Po sukcesie gry zostały wydane kontynuacje o nazwie Mall Tycoon 2 (2003) i Mall Tycoon 3 (2005).

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona gry

Majorka, (hiszp. i kat. Mallorca) wyspa hiszpańska na Morzu Śródziemnym, największa w archipelagu Balearów, długości około 100 km i powierzchni 3600 km², zamieszkuje ją około 600 000 mieszkańców. Głównym miastem wyspy jest Palma de Mallorca.

Wyspa jest zbudowana głównie z wapieni mezozoicznych. Wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży wyspy rozciąga się skrasowiałe pasmo górskie Serra de Tramuntana, z najwyższym szczytem Puig Major, wznoszącym się na wysokość 1445 m n.p.m.. Drugim co do wysokości szczytem jest Puig Massanella - 1367 n.p.m.. Południowo-wschodnią część wyspy zajmuje wyżyna z rozwiniętą rzeźbą krasową, część centralna natomiast ma charakter nizinny. Leży w strefie klimatu śródziemnomorskiego z suchym latem i opadami w okresie zimowym sięgającymi 650 mm na rok.

W środkowej części wyspy, gdzie znajduje się urodzajna nizina, uprawia się winorośla, oliwki, figi, cytrusy i warzywa. Truskawki z majorki należą do najlepszych na świecie. W górach Sierra de Mallorca prowadzi się wypas owiec. Na wyspie przeważa przemysł spożywczy i rzemiosło artystyczne (biżuteria, ceramika), nastawione na obsługę licznych turystów. Wyspa słynie ze swych kąpielisk i salin morskich.

Historia

W starożytności należała do Kartaginy i Rzymu, przejściowo była podbita przez Wandalów i Wizygotów, a później przez Arabów. W wyniku rekonkwisty od 1229 w posiadaniu Aragonii. W latach 1276–1349 stanowiła część samodzielnego Królestwa Majorki. Później znowu aragońska i hiszpańska. W latach 1838–1839 przez jakiś czas gościł na niej Fryderyk Chopin, co upamiętnia otwarte w 1929 muzeum kompozytora w miejscowości Valldemossa.

Podział administracyjny

Wyspa dzieli się na następujące gminy:

Galeria

Hymn Majorki

Linki zewnętrzne

• Fotografie z Majorki
• Galeria podróżniczych fotografii z Majorki

Dikariofaza to tzw. trzeci stan jądrowy, który istnieje u grzybów wyższych (podstawczaki, workowce). Dikariofaza zachodzi, gdy kariogamia (czyli zlanie jąder) nie następuje zaraz po plazmogamii (czyli połączeniu i zlaniu cytoplazmy kopulujących ze sobą komórek), a jądra męskie występują wraz z jądrami żeńskimi w segmentach strzępek. Prościej można powiedzieć, iż dikariofaza to faza jąder sprzężonych.

• pierścień – rodzaj biżuterii,
• pierścień – termin w mechanice,
• pierścień – element rozgrywki w grach z serii Sonic the Hedgehog;

matematyka

• pierścień – struktura algebraiczna o dwóch działaniach dwuargumentowych,
• pierścień kołowy – zbiór punktów płaszczyzny;

astronomia

• Pierścień – mgławica planetarna,
• pierścienie planetarne – rozproszone satelity niektórych planet;

chemia

• pierścień atomów – układ atomów połączonych w zamkniętą pętlę,
• pierścień aromatyczny – rodzaj pierścienia atomów, cecha charakterystyczna węglowodorów aromatycznych,
• pierścień skondensowany – układ pierścieni atomów.

Berło Stanisława Augusta Poniatowskiego - prywatne berło królewskie Stanisława Augusta Poniatowskiego przechowywane na Zamku Królewskim w Warszawie

Berło zostało wykonane w drugiej połowie XVIII wieku. Składa się z trzech ośmiobocznie szlifowanych lasek akwamarynu, spiętych złotymi oprawami w formie liści akantu. Zwieńczone jest złotym kielichem kwiatowym, a u dołu gałką z akwamarynu, oplecioną sześcioma złotymi kabłąkami.

Historia berła

Do 1798 roku berło było w własnością króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Po jego śmierci car Paweł I Romanow umieścił je w zbiorach Kremla w Moskwie. Po wojnie polsko-bolszewickiej na mocy traktatu ryskiego z 1921 roku berło powróciło do Polski i znalazło się w zbiorach Zamku Królewskiego w Warszawie. W 1939 roku w przededniu wybuchu II wojny światowej zostało zdeponowane w skarbcu Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie. We wrześniu 1939 roku zostało z niego jednak zabrane i wywiezione do Francji. Początkowo przechowywane w ambasadzie polskiej w Paryżu, później trafiło do Biblioteki Polskiej. W 1940 roku berło królewskie zostało dołączone do kolekcji wawelskiej, która znajdowała się w Aubusson. Stamtąd na wiosnę 1940 roku wraz z innymi skarbami narodowymi zostało wywiezione najpierw do Wielkiej Brytanii, a później do Kanady i ukryte w magazynach rządu kanadyjskiego pod Ottawą. W 1944 roku znalazło się w depozycie filii Bank of Montreal w Ottawie gdzie znajdowało się do 1959 roku. Później powróciło do Polski i było przechowywane w Muzeum Narodowym w Warszawie. Po odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie stało się ponownie eksponatem tej instytucji.

Ciekawostki

• Berło Stanisława Augusta Poniatowskiego jest przechowywane w Kaplicy Małej Zamku Królewskiego w Warszawie w szklanej gablocie wraz z Klejnotem Rzeczypospolitej

Literatura

• Michał Rożek. Polskie koronacje i korony. Kraków 1987. ISBN 8303019147
• Gordon Swoger. Konwój skarbów. Losy polskich skarbów narodowych 1939-1961. Warszawa 2005. ISBN 8389344165

Zobacz też

• Polskie insygnia koronacyjne

Czarna biżuteria to biżuteria patriotyczna noszona na znak żałoby narodowej po upadku powstania styczniowego. Wykonana z tanich materiałów (oryginalna biżuteria w wielu przypadkach została przekazana na rzecz powstańców), jak na przykład z patynowanego na czarno żelaza.

Zobacz też: opornik, ryngraf

Linki zewnętrzne

• Biżuteria patriotyczna w zbiorach Muzeum Cystersów w Wąchocku

ks. ppłk Marek Strzelecki (ur. 4 stycznia 1952 w Kowalu k. Włocławka, zm. 7 lutego 2006) - żołnierz w stopniu podpułkownika, ksiądz pallotyn, kapelan wojskowy, proboszcz parafii wojskowej w Łodzi.

Święcenia kapłańskie przyjął 10 maja 1986 w Ołtarzewie z rąk kard. Józefa Glempa.

Wieloletni duszpasterz w kościele św. Józefa w Radomiu.

W duszpasterstwie wojskowym posługiwał od 1 września 1996. Od września 1996 do 1997 pełnił posługę duszpasterską jako pracownik kontraktowy wojska. 20 maja 1997 ks. Strzelecki został uzawodowiony i przydzielony do 6 Brygady Desantowo-Szturmowej w Krakowie.
Od września 1999 do 7 września 2000 był kapelanem Polskiej Jednostki Wojskowej KFOR w Kosowie.

Po powrocie z Bałkanów od 8 września 2000 do 12 kwietnia 2002 pełnił służbę w 18 Bielskim Batalionie Desantowo-Szturmowym w Bielsku-Białej, zaś od 12 kwietnia 2002 do 30 grudnia 2003 w 25 Brygadzie Kawalerii Powietrzno-Desantowej w Tomaszowie Mazowieckim. Od stycznia 2004 do 30 czerwca 2004 był kapelanem Samodzielnej Grupy Powietrzno-Szturmowej Polskiego Kontyngentu Wojskowego w składzie Międzynarodowych Sił Stabilizacyjnych w Republice Iraku.

Po powrocie z Iraku od lipca 2004 pełnił funkcję proboszcza kościoła garnizonowego pw. św. Jerzego w Łodzi.

Zginął w wypadku samochodowym 7 lutego 2006 o godz. 8.40, w okolicy Lubienia Kujawskiego.

Jego pogrzeb odbył w piątek 10 lutego 2006 w kościele parafialnym pw. św. Urszuli w Kowalu. Uroczystościom przewodniczył Biskup Polowy Wojska Polskiego Tadeusz Płoski, a kazanie wygłosił wiceprowincjał pallotyńskiej Prowincji Chrystusa Króla ks. Czesław Parzyszek.

Linki zewnętrzne

• Strona poświęcona ks. Markowi Strzeleckiemu

Sechemchet – władca starożytnego Egiptu z III dynastii, prawdopodobnie syn Dżesera.

Lata panowania

• 2670-2663 p.n.e. (Kwiatkowski)
• 2700-2695 p.n.e. (Schneider)

Panował krótko, prawdopodobnie nie dłużej jak 6 lat. O jego panowaniu nie wiemy właściwie nic. Dwa zachowane reliefy z kopalni turkusów w Wadi Magara na zachodzie Synaju, jedyne zabytki spoza kręgu grobowego tego panującego, które go wymieniają, pokazują go w tradycyjnym ujęciu jako władcę zadającego cios pokonanym wrogom.

Sechemchet został pochowany w nieukończonym grobowcu – piramidzie w Sakkarze, położonym na południowy zachód od piramidy swojego ojca Dżesera. Na południe od swej piramidy wybudował mastabę, w której znaleziono szkielet dziecka, prawdopodobnie syna Sechemcheta.

Piramida Sechemcheta była wzorowana na piramidzie Dżesera, niewykluczone, że twórcą jej był również Imhotep. W momencie odkrycia w 1954 r. liczyła zaledwie 7 metrów, ukończonej wysokości jednak nie znamy, gdyż piramida w okresie po przerwaniu budowy była wykorzystywana jako kamieniołom. Jej podstawa wynosi 120 na 120 m, a miała wznosić się prawdopodobnie na wysokość około 70 m (co odpowiadałoby 7 stopniom). Otaczający ją mur mający początkowo 185 na 262 m został następnie powiększony do rozmiarów kompleksu grobowego Dżesera. Komora grobowa znajduje się na końcu 80 metrowego korytarza. W momencie odkrycia zawierała zapieczętowany, alabastrowy sarkofag, który po otwarciu okazał się pusty. W grobowcu odnaleziono również depozyt fundacyjny i skarb złożony z: 21 złotych naramiennic i bransolet, złotej muszli, okładziny berła, 100 złotych i 400 fajansowych paciorków oraz igły i szczypców z elektronu. Skarb ten stanowi najstarszy tak bogaty, znany zbiór biżuterii egipskiej.

Linki zewnętrzne

• Reliefy z Wadi Magara przedstawiające faraona
• Piramida Sechemcheta
• Biżuteria z piramidy Sechemcheta

Bibliografia

• Grimal N. - „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, s. 73-74, ISBN 83-06-02917-8
• Kwiatkowski B. - „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, s. 94–96, ISBN 83-207-1677-2
• Lipińska J. - „W cieniu piramid”, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 2003, s. 60, ISBN 83-04-04604-0
• Schneider Th. - „Leksykon faraonów”, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 286–287, ISBN 83-01-13479-8
• Edwards, I.E.S. - „Piramidy Egiptu”, PIW, Warszawa 1996, s. 68-73, 75, 97, 200, 203, 206 ISBN 83-06-02426-5

Granulacja - technika złotnicza, polegająca na zdobieniu przedmiotów (gł. biżuterii) drobnymi kuleczkami złota lub srebra.

Kuleczki, nazywane granulkami, były układane w ornamenty i nalutowywane na przedmioty.

Technika znana jest od starożytności, szczególnie wysoki poziom osięgnęła u Etrusków.

Bibliografia

• M. Gradowski Dawne złotnictwo Warszawa 1984
• Słownik terminologiczny sztuk pięknych Warszawa 2006

Literatura dodatkowa

• A. Twardecki Mały słownik sztuki starożytnej Grecji i Rzymu, Warszawa 1998

Forma słownikowa to forma gramatyczna słowa, której zwykle używa się w słownikach.
Jest to zwykle:

• dla czasowników - bezokolicznik lub pierwsza osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego
• dla rzeczowników - mianownik liczby pojedynczej
• dla przymiotników - mianownik liczby pojedynczej rodzaju męskiego

Dobrze sformułowana forma słownikowa powinna mówić jak najwięcej o tym jak wyprowadzić pozostałe formy.
Nie zawsze powszechne decyzje prowadzą do takiego rezultatu, np. w języku japońskim używana zwykle forma pozytywna czasownika nie mówi czy jest on klasy ichidan czy godan,
forma negatywna natomiast jest pod tym względem w pełni jednoznaczna.

Pielęgnacja pereł

Ponieważ konchiolina jest substancja organiczną, nie jest materiałem trwałym. Łatwo podlega zmianom i rozkładowi. Pod wpływem wilgoci pęcznieje, podczas większej suszy ulega wysychaniu, kruszeje i rozpada się. Perły zatem „starzeją się” i mają ograniczoną długość życia. “Starzenie się” pereł można podzielić na następujące etapy:

• najpierw stają się matowe
• następnie ujawniają się spękania,
• zaczynają się łuszczyć, aż wreszcie
• rozsypują się.

Na często i długo noszonych perłach mogą powstać deformacje i odchylenia od ich pierwotnej formy. Szkodzą im zarówno susza jak i znaczna wilgotność. Perły są również wrażliwe na kwasy, pot wydzielany przez skórę ( kwaśny odczyn), kosmetyki, lakier do włosów.
Nawet przy ostrożnym obchodzeniu się z nimi na skutek rozkładu konchioliny tracą piękny blask. Usunięcie zewnętrznej warstewki nie zawsze daje pożądane rezultaty zwłaszcza gdy rozkład dotknął warstw głębiej leżących.
Gwarancja na określoną długość życia perły nie jest możliwa; szacunki podają średnio 100 – 150 lat. Jednak istnieją perły, które mają kilkaset lat i prezentują się doskonale. Perły mające wiele lat ciemnieją, przybierając barwę stalowoszarą. Próby przywrócenia barwy za pomocą naświetlania nie dały żadnych rezultatów.
Perły znajdowane w starych grobowcach rozpadały się przy dotknięciu, nieraz pozostawał po nich ślad w postaci brunatnego proszku.
Z pewnością do dłuższego użytkowania pięknych pereł przyczynia się staranna ich pielęgnacja.

Regularna kontrola i pielęgnacja w specjalistycznym zakładzie może przedłużyć życie pereł.

Ponieważ perły mają niewielką twardość powinno się je nosić i przechowywać w takich warunkach, żeby ich powierzchnia nigdy nie stykała się z metalem.

Bibliografia:

• K. Maślankiewicz – Kamienie szlachetne – Wyd. Geologiczne - 1982r.
• N.Sobczak – Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych – Wyd. Alfa - 1986r.
• W.Schuman – Kamienie szlachetne i ozdobne – Wyd. „Alma –Press” - 2004r.

Zobacz też:

perła, perły hodowlane, macica perłowa, perły słodkowodne, Zastosowanie i ocena pereł, Odróżnianie pereł od ich imitacji, Odróżnianie pereł naturalnych od hodowlanych,imitacje kamieni.

Fisting analny (ang. fist - pięść) to rodzaj aktywności seksualnej polegający na penetracji odbytu za pomocą całej dłoni. Niekiedy jest to również forma masturbacji.

Rodzaj techniki seksualnej odbywanej zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, polegającej na wprowadzaniu palców, całej dłoni a czasem także głębiej - przedramienia - poprzez odbyt. Technika fistingu wymaga bardzo drobiazgowego przygotowania, tj. płukaniu (lewatywa głęboka) i czyszczenia odbytu.

Fisting jest techniką seksualną preferowaną przez mężczyzn homoseksualnych, choć - jak wspomniano wcześniej - nie jedynie przez nich. Partnerzy decydujący się na fisting przygotowują zarówno siebie (patrz wyżej), jak i lateksowe rękawiczki (bezpieczeństwo!).

Technika ta przynosi satysfakcję seksualną osobom mającym wrażliwe okolice odbytu, pierwszego i drugiego zwieracza. Szczególną umiejętnością jest takie przygotowanie (wielogodzinne) odbytu, by mógł przyjąć pięść lub cała rękę z przedramieniem lub/i by mógł przyjmować ruchy przypominające “boksowanie”, polegające na szybkim wsuwaniu pięści w światło odbytu.

Zobacz też

• Biżuteria analna
• Fisting
• fingering
• masturbacja analna
• seks analny

Książę Michaił Dymitrowicz Gorczakow (ros. Михаил Димитрович Горчаков) (ur. 1793, zm. 30 maja 1861 w Warszawie ) – generał rosyjskiej armii carskiej, generał-gubernator warszawski w latach 1855-1861. Pochodził ze starej szlacheckiej rodziny, która swoje korzenie wywodzi od Rurykowiczów. Młodszy brat generała Piotra Gorczakowa, który uzyskał tytuł książęcy.

W 1807 r. Gorczakow zaciągnął się do armii carskiej, brał udział w wojnie z Persją w 1810 r. i Francją 1812-1815, nie ominęła go również kampania przeciwko Turcji w latach 1828-1829. W 1831 r. został ranny w bitwie pod Olszynką Grochowską podczas tłumienia powstania listopadowego. Wyróżnił się w czasie bitwy pod Ostrołęką oraz w trakcie zdobywania Warszawy, za co został nagrodzony stopniem generała. W 1846 r. mianowano go gubernatorem wojskowym Warszawy. Podczas Wiosny Ludów dowodził walkami przeciwko Węgrom (1849). Brał udział w walkach na terenie księstw naddunajskich (1854), wojnie krymskiej (1855), okupował m.in. Mołdawię i Wołoszczyznę.

W 1856 r. car nominował go na generał-gubernatora (namiestnika) warszawskiego.

W czerwcu 1860 r. ulice Warszawy stały się miejscem pochodów i demonstracji. Rozpoczęły się od manifestacyjnego pogrzebu generałowej Sowińskiej, wdowy po legendarnym dowódcy obrony Woli w 1831 r. Potem przyszły demonstracje w czasie październikowej konferencji władców państw zaborczych, a następnie manifestacje z okazji rocznicy wybuchu powstania listopadowego i rocznic jego kolejnych wydarzeń. Wielką popularność zyskała biżuteria patriotyczna zdobiona symbolami wyrażającymi wiarę w zmartwychwstanie umęczonej Ojczyzny. Namiestnik Gorczakow początkowo nie reagował na demonstracje, dopiero pod naciskiem Petersburga wysłał na ulice Warszawy policję i wojsko. Pierwszy pochód rozpędzono 25 lutego 1861, zaś dwa dni później od salwy oddanej przez kozaków do manifestantów zginęło pięć osób. Zdeprymowany Gorczakow, z obawy, że kolejne starcia mogą przerodzić się w otwarte walki, wycofał wojsko z ulic i zgodził się by powołana w nocy z 27 na 28 lutego Delegacja Miejska wystosowała w imieniu społeczeństwa polskiego adres do cara. Adresu, pod którym podpisały się najznamienitsze osobistości Królestwa, car przyjąć nie chciał. Gorczakow dostrzegając niebezpieczeństwo wybuchu powstania, zataił fakt odrzucenia adresu, zgodził się na manifestacyjny pogrzeb ofiar starć lutowych, wycofał policję i wojsko z ulic, pilnowanie porządku powierzając straży obywatelskiej. Społeczeństwo polskie nie tylko demonstrowało: tworzyło się bowiem państwo podziemne, którego anonimowi i tajemniczy reprezentanci zdobywali coraz większy posłuch w narodzie. Ogłoszono żałobę narodową, której przestrzegać zaczęto nie tylko w miastach i miasteczkach Królestwa, lecz także na ziemiach wcielonych do Imperium. Gorczakow wzmacniał pośpiesznie armię rosyjską stacjonującą w Królestwie, prosząc jednocześnie Petersburg o podjęcie reform, które mogłyby zapobiec wybuchowi powstania. W tym momencie na scenie politycznej pojawił się margrabia Aleksander Wielopolski wyznający ideę pracy organicznej, uznający, że w polityce nie ma miejsca na postawy emocjonalne: patriotyzm, honor czy umiłowanie wolności. Wielopolski uzyskał od Gorczakowa obietnicę przekazania mu nadzoru nad systemem edukacji, reaktywacji szkolnictwa wyższego oraz utworzenia samorządu terytorialnego w Królestwie.

Gorczakow zmarł 30 maja 1861 w Warszawie, pochowano go w Sewastopolu. Jego następca na stanowisku namiestnika Królestwa został Nikołaj Suchozanet.

Zobacz też

• Królestwo Polskie
• namiestnicy carscy w Królestwie Polskim

Bruno Santos (ur. 31 sierpnia 1979 roku w Belo Horizonte, w stanie Minas Gerais) – brazylijski model.

Życiorys

Jest najstarszym synem João Henrique dos Santosa (zm. 2002) i Marii da Conceição Barbosa dos Santos, dorastał z trójką młodszych braci i jedną młodszą siostrą. Jego dziadkowie João Nestor Elias dos Santos i Mônica Silva dos Santos byli farmerami i pomagali w trudnej sytuacji materialnej jego rodzinie. Swój wolny czas spędzał na pomocy w pracy na fermie i na grach sportowych, zdobywając medale. Żeby pomóc w utrzymaniu domu i trudnościach finansowych rodziny, już w wieku od 7 do 12 lat Bruno zajął się handlem, sprzedając na ulicy i przy szkole lody, orzeszki ziemne, orzechy z palmy kokosowej oraz pomagając swojej matce sprzedawać w sąsiedztwie biżuterię i odzież, chodząc od domu do domu. Jego ojciec był bezrobotny i szybko popadł w alkoholizm. Mając 15 lat pomagał ojcu w sprzedaży filtrów wodnych i na budowie. Kiedy jego rodzice się rozwiedli, ferma krów została sprzedana.

Po ukończeniu technicznej szkoły średniej CEFET (Centro Federal de Educação Tecnológica) w Brazylii na kierunku projektowania budownictwa drogowego, podjął pracę m.in. w budownictwie, handlu detalicznym, usługach publicznych, szkole, restauracji i rachunkowości. Za namową przyjaciółki, po przyjeździe do Paryża, w 2000 roku rozpoczął pracę modela dla Versace i Giorgio Armaniego. W 2004 przeniósł się do w Nowego Jorku, gdzie spotkał agenta Ike’a Gameza. Uczestniczył w kampaniach reklamowych Stevena Kleina. Po opuszczeniu Quest Model Management w Nowym Jorku, związał się z agencją Wilhelmina Models.

Linki zewnętrzne

• Strona Oficjalna Bruno Santosa

Stanisław Lech Woronowicz (ur. 22 lipca 1941 w Wiłkomierzu) – polski matematyk i fizyk.

Związany z Katedrą Metod Matematycznych Fizyki na Uniwersytecie Warszawskim (od 1977 r. profesor tego uniwersytetu), oraz Instytutem Matematycznym PAN (od 1991 r. członek PAN).

Wniósł znaczący wkład w rozwój pojęcia grup kwantowych, za co w 1993 roku otrzymał nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.

Zobacz też

• algebra Woronowicza

Linki zewnętrzne

• Domowa strona internetowa prof. Woronowicza

LVMH czyli Louis Vuitton Moët Hennessy - francuski koncern z branży dóbr luksusowych powstały w roku 1987. Spółka akcyjna publiczna wchodząca w skład indeksu CAC 40.

Informacje ogólne

LVMH jest największym na świecie producentem dóbr luksusowych przed takimi firmami jak PPR (Pinault-Printemps-Redoute), Grupa Prada, Richemont.
W skład grupy LVMH wchodzi ponad 50 różnych ekskluzywnych marek. Aktywność firmy obejmuje głównie pięć działów:
wina i napoje alkoholowe, zegarki i biżuteria, perfumy, odzież, sklepy detaliczne.

LVMH jest firmą o zasięgu globalnym zatrudniającą na całym świecie około 65 tysięcy osób i posiadającą prawie 1700 sklepów. Szefem firmy i właścielem blisko 40 % akcji jest Bernard Arnault. Siedziba spółki znajduje się w Paryżu. Na obecny kształt koncernu największy wpływ miała fuzja firm Louis Vuitton i Moët Hennessy w 1987 roku.

W 2004 spółka wchłonęła szwajcarskiego producenta zegarków Tag Heuer i szkocką wytwornię whisky Glenmorangie. Na rok 2005 suma obrotów spółki wyniosła 13,9 mld €, zysk operacyjny sięgnął 2,8 mld €, a zysk netto 1,3 mld €.

Firma jest właścicielem taki historycznych marek jak wino Château d’Yquem (1593), Moët & Chandon (1743), Hennessy (1765), Louis Vuitton (1853).

Marki

Wina i alkohole

• Koniaki
  • Hennessy
• Szampany
  • Moët & Chandon
  • Dom Pérignon
  • Mercier
  • Veuve Clicquot-Ponsardin
  • Krug
  • Ruinart
• Wódki
  • Belvedere
  • Chopin
• Whisky
  • Glenmorangie
• Wina
  • Château d’Yquem
  • Domaine Chandon
  • Cloudy Bay

Zegarki i biżuteria

• TAG Heuer
• Chaumet
• Zenith
• Fred
• OMAS
• Christian Dior Watches
• De Beers LV.

Ubrania i galanteria skórzana

• Louis Vuitton
• Celine
• Loewe
• Valentino
• Fendi
• Donna Karan
• Berluti
• Givenchy
• Marc Jacobs
• Kenzo
• Emilio Pucci
• StefanoBi
• Thomas Pink

Perfumy i kosmetyki

• Christian Dior Perfums
• Givenchy Perfums
• Guerlain
• Kenzo Perfums
• Valentino Fragrances
• Acqua di Parma
• Fresh
• Benefit Cosmetics
• Make Up For Ever

Sklepy

• DFS
• Séphora
• La Samaritaine
• Le Bon Marché
• Miami Cruiseline Services

Inne

• Gazeta ekonomiczna La Tribune

Linki zewnętrzne

• Strona Oficjalna LVHM

Jerzy Dąbrowski (ur. 8 września 1899, zm. 17 września 1967) - polski konstruktor lotniczy, twórca bombowca PZL.37 Łoś. Jest uważany za twórcę nowoczesnego profilu skrzydła laminarnego.

Urodził się w Nieborowie koło Łowicza w rodzinie urzędnika kolejowego. W 1921 rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, lecz w 1922 przeniósł się na jej Wydział Mechaniczny. Był członkiem Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów PW. Pierwszy samolot skonstruował w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie w 1924 roku, był to dwupłatowy ultralekki samolot sportowy D-1 Cykacz, oblatany w lutym 1925 - pierwszy samolot sportowy skonstruowany w Polsce. W 1925 Dąbrowski jako jeden z trzech cywilów (wraz ze Jerzym Drzewieckim i Szczepanem Grzeszczykiem) uzyskał zezwolenie władz wojskowych na odbycie szkolenia lotniczego w 1 Pułku Lotniczym w Warszawie, po czym w 1926 ukończył kurs pilotażu wojskowego, latając m.in. na myśliwcach.

Z uwagi na trudne warunki materialne, w 1926 przerwał studia i podjął pracę w Zakładach Mechanicznych Plage i Laśkiewicz w Lublinie, gdzie w biurze konstrukcyjnym Jerzego Rudlickiego uczestniczył w konstruowaniu samolotu rozpoznawczo-bombowego Lublin R.VIII i jego wersji pasażerskiej R.IX. W 1927 wraz z Antonim Uszackim zaprojektował samolot sportowy DUS-III “Pta-Pta”, zbudowany następnie w 1928 przez nich w lubelskim Kole Lotniczym. Zainteresowany rozwojem lotnictwa na świecie, w swoich konstrukcjach Dąbrowski wprowadzał liczne nowe rozwiązania, m.in. DUS-III był drugim polskim samolotem z duralową konstrukcją kadłuba.

W 1928 roku na propozycję dyrektora Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie, Dąbrowski rozpoczął pracę w PZL w charakterze konstruktora, pracując tam już do wybuchu wojny. Jeszcze w 1928 wspólnie z inż. Franciszkiem Kottem skonstruował samolot łącznikowy PZL Ł-2, wyprodukowany w małej serii i wsławiony rajdem po Afryce. W 1932 roku wspólnie z inż. Franciszkiem Misztalem skonstruował samolot sportowy, całkowicie metalowy PZL.19, na zawody samolotów turystycznych Challenge 1932. W 1934 roku zaprojektował rozwinięcie samolotu PZL.19 - samolot PZL.26 na zawody Challenge 1934.

Największym osiągnięciem Dąbrowskiego było zaprojektowanie nowoczesnego dwusilnikowego bombowca średniego PZL.37 Łoś, mimo, że do tej pory nie zajmował się samolotami tego rodzaju i wielkości. Jego projekt został skierowany do realizacji w drodze wewnętrznego konkursu PZL jesienią 1934 i Dąbrowski objął funkcję głównego konstruktora Łosia. Jego zastępcą był inż. Piotr Kubicki, który był autorem m. inn. dwukołowego wózka goleni podwozia głównego (patent). W efekcie powstał samolot, zaliczający się do jednego najlepszych bombowców średnich na świecie, mający szereg nowych rozwiązań technicznych i niewielkie rozmiary przy relatywnie dużym udźwigu. Był on nieporównanie lepszy od innych polskich bombowców średnich projektowanych w tym czasie. Łoś spotkał się z zainteresowaniem za granicą i od 1938 był budowany dla polskiego lotnictwa wojskowego. Do wybuchu II wojny światowej wyprodukowano 102 maszyny PZL.37 z planowanych 126. W 1938 roku zastępca Dąbrowskiego, inż. P. Kubicki opracował wersję rozwojową Łosia, samolot bombowy PZL.49 Miś, który nie został jednak dokończony przed wybuchem wojny. Ponadto, w latach 1938-39 opracował wstępny projekt samolotu myśliwskiego z silnikiem rzędowym PZL.62, niestety brak produkcji takich silników w Polsce i mała szansa na ich import z zagranicy (wobec groźby wojny) czyniły ten projekt nierealnym do wykonania.

Podczas II wojny światowej został ewakuowany wraz z personelem PZL przez Rumunię do Wielkiej Brytanii. Zgłosił się tam ochotniczo do polskiego lotnictwa we Francji, lecz na skutek upadku Francji w 1940 powrócił do Wielkiej Brytanii. Podczas wojny służył jako oficer techniczny Polskich Sił Powietrznych, współpracując z brytyjskim wojskowym przemysłem lotniczym. Po wojnie, w 1947 uzyskał dyplom inżyniera w Londynie (przed wojną, planował złożenie egzaminu dyplomowego na 1940 rok, aczkolwiek wnioskowano też o przyznanie mu tytułu inżyniera na podstawie dorobku konstrukcyjnego, do czego nie doszło wobec wybuchu wojny). Następnie od 1948 pracował roku w angielskim cywilnym przemyśle lotniczym, w wytwórniach Bevan Brothers (1948-49, nad konstrukcją śmigłowca), Percival Aircraft (1949-54, m.in. przy projektowaniu skrzydła Jet Provost), Folland (1954-55, m.in. przy projektowaniu skrzydła lekkiego myśliwca Folland Gnat).

W 1955 roku przeniósł się do USA i rozpoczął pracę w wytwórni samolotów Cessna (uczestniczył w konstruowaniu samolotu pasażerskiego Cessna 620). Od 1958 w Stanley Aviation pracował nad fotelami wyrzucanymi oraz oddzielaną awaryjnie kabina naddźwiękowego bombowca B-58 Hustler. Od kwietnia 1959 pracował w wytwórni Boeinga w biurze studiów. Zajmował się tam m.in. konstrukcją kabiny statku kosmicznego Gemini. Zmarł 17 września 1967 w Renton w stanie Washington, został pochowany w Greenwood Memorial Park.

Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (za konstrukcję PZL.37 Łoś)

Biżuteria – dowolny przedmiot za wyjątkiem ubrania, służący do ozdoby ludzkiego ciała. Słowo to wywodzi się ze starofrancuskiego “jouel“, a to z kolei od łacińskiego “jocale“, czyli “zabawka”.

Potrzeba ozdabiania ciała biżuterią pojawiła się prawdopodobnie u zarania dziejów współczesnego człowieka – liczące około 100 000 lat znaleziska przedziurawionych muszli są pierwszą zachowaną biżuterią. Study reveals ‘oldest jewellery’ – informacja BBC (ang.)

przegląd

• agrafa, armilla
• bransoleta, bransoletka, brelok, brosza, broszka, bulla, buton
• diadem, dormezy,
• fibula,
• kamea, kanak, kaptorga, klips, kolczyk, kolia, korale,
• lunula,
• manela, medalion
• naramiennik, naszyjnik
• obrączka,
• pektorał, pierścień, pierścionek
• sygnet
• zausznica,

Referencje

Styl bogaty (420-400 rok p.n.e) - jest to okres, w którym dekoracje waz podporządkowano malarstwu. Styl ten polegał na przeniesieniu obrazów na wazy, postacie przedstawiane były zadumane, romantyczne. Pojawiły się elementy przyrody. Całość powstawało w kompozycji wieloplanowej. Pomimo swojej nazwy, związanej z przepychem przedstawień, okres ten charakteryzuje się raczej schyłkiem ceramiki attyckiej. Wiązało się to z wyniszczającymi wojnami domowymi (wojna peloponeska), ogólnym kryzysem i spadkiem zamówień na wyroby attyckie. Charakterystycznym dla tego okresu był spadek jakości wytwarzanych i zdobionych waz.

Pierwszym artystą tworzącym zarówno w okresie swobodnym jak i bogatym był Malarz z Eretrii. Zajmował się on przede wszystkim scenami ukazującymi życie kobiet. Z czasem zapoczątkował tym nowy trend, a kobiety stały się ulubionym tematem dekoracji. Postacie kobiet były pełne gracji i finezji, roztańczone, pełne wdzięku. Artysta z lubością ukazuje szaty, ich fałdy i draperię układające się w przeróżne formy. Styl bogaty wiąże się jednak przede wszystkim z działalnością trzech malarzy monumentalnych, którzy wyznaczali kierunki przenoszone na malarstwo wazowe. Do tej trójki należeli Apollondoros, Parrasjos, Zeukis. Oprócz malarstwa wazowego artyści ci dekorowali również naczynia, jednak przede wszystkim ustanawiali wzory, które kopiowali malarze waz. Malarze odeszli od wzorowania się na rzeźbie na rzecz malarstwa monumentalnego. Niestety w malarstwie ceramicznym przyniosło to dla kompozycji dość niefortunne efekty. Przeniesienie obrazu ze ściany na naczynie rozsadzało jego formy i powodowało niespójność z całością.

Parrasjos był nieco odmiennym malarzem niż koloryści Apollondoros i Zeuksis. Osiągnął on całą gamę efektów realistycznych przy pomocy rysunków wydobywających wszystkie walory linii. Artysta potrafił wydobyć uczucia poprzez mimikę twarzy, na przykład ukazując pomarszczone czoło, wystraszone spojrzenie. Doskonale oddawał nastrój lęku. Parrasjos umiał pokazać stan duszy, z tym też wiązała się dobierana przez artystę tematyka. Apollondoros i Zeuksis byli malarzami, którzy zajęli się problemami kształtowania przestrzeni, kolorystyką, oraz wprowadzeniem motywów psychologicznych. Zeuksis wprowadził własny kanon malarstwa. Przedstawiane przez niego postacie posiadały większą, nieproporcjonalną w stosunku do ciała głowę. Artysta chciał w ten sposób zwrócić uwagę widza na te część ciała wyrażającą wszystkie uczucia. Wymienieni trzej artyści mieli co prawda ogromny wpływ na malarstwo wazowe, nie było ono jednak ich główną specjalizacją, ponieważ zajmowali się przede wszystkim malarstwem monumentalnym.

Do typowych przedstawicieli malarzy waz należeli Malarz Azjona, Malarz Kadmosa i Mejdias. Malarz Azjona stosował konwencjonalny układ kompozycyjny przeniesiony z malarstwa ściennego. Artysta ukazywał postacie wojowników zwierających się ze sobą w śmiertelnym boju. Malarz Kadmosa korzystał w swojej tematyce dekoracji z przedstawień dawnych mistrzów, jednak w stylistyce i kompozycji stosował nowe wzorce. Jego postacie ukazywane są niemal w teatralnych i dramatycznych ruchach, rozstawione na różnych płaszczyznach. Ostatnim z tej trójki był Mejdias. Kontynuował on tradycje i wzory zapoczątkowane przez Malarza z Eretrii. Jego dekoracje były jednak dużo bogatsze we wzory, a kompozycje pełne wdzięku i lekkości. Malarz przedstawiał kobiety odziane w lekkie powiewne stroje, poruszające się dość zgrabnie, jakby płynąc po obrazie. Artysta dekorował swoje wazy girlandami i biżuterią malując je kolorem żółtym, białym, lub złotym. Był on chyba najlepszym przedstawicielem swojego okresu, choć podobnie jak inni miał problemy z kompozycją, a jego dekoracje były przeładowane bogactwem wzorów. Cały styl bogaty charakteryzowało ścisłe przenoszenie wzorów z kompozycji monumentalnych. Kompozycja dekoracji nie była podporządkowana założeniom malarstwa ceramiki, tylko rozbijała jego jednolitość. Dziś historycy dowiadują się z tych waz jak wyglądało greckie malarstwo monumentalne wielkich mistrzów.

Schyłek malarstwa wazowego (400-350 rok p.n.e)

IV wiek p.n.e. był czasem rozłamu pomiędzy dotąd ściśle ze sobą powiązanym malarstwem monumentalnym, a wazowym. Zapewne główną przyczyną była dalsza niemożność kopiowania coraz bardziej urozmaiconych dzieł monumentalnych. IV wiek był również czasem upadku ceramiki, zapoczątkowanym przez styl bogaty. Wyniszczające wojny, walki polityczne i prawie całkowity brak eksportu do Kampanii czy Italii doprowadziły do zaniku produkcji Attyckiej. Dodatkowym ciosem były nowo powstałe warsztaty w Italii. U schyłku główną tematyką wzorów były przedstawienia kobiet, sceny walk, motywy sportowe, sceny przy pracy. Wszystkie dekoracje podporządkowane były woli klienta. Ostatnim wzlotem malarstwa wazowego były naczynia tak zwanego stylu kerczeńskiego. Styl otrzymał swą nazwę od miejsca dokonanego odkrycia waz.

Endless Online jest grą typu MMORPG obsadzoną w realiach średniowiecza i świata fantasy. Cechą szczególną gry jest jej niecodzienny, izometryczny sposób przedstawienia świata. Gra jest dość popularna w Polsce, ma także niskie wymagania sprzętowe, co znacznie zwiększa grono osób chętnych do rozgrywki.

Świat gry

Tworzenie postaci przebiega szybko, naszym celem jest jedynie wybranie pseudonimu, płci, koloru skóry oraz modelu i koloru włosów postaci. Podobnie jak w wielu innych grach tego rodzaju, pierwsze kroki stawiamy na wyspie początkujących - wraz ze zdobyciem pierwszego poziomu możemy przenieść się do prawdziwego świata. W wielu miastach kupić możemy mikstury czy też wartościowe uzbrojenie. Możemy jednak wybrać tańszą drogę i przedmioty zakupić od graczy czy też liczyć na szczęście i znalezienie ekwipunku w zwłokach zabitego potwora.

Postacie

Zabawę w Endless Online zaczynamy jako Pesant (ang. chłop/ka). Wraz ze zdobyciem pierwszego poziomu możemy wybrać jedną z profesji:

• Warrior - ang. wojownik, postać o niezwykłej sile, używająca mieczy i toporów
• Magician - ang. mag, postać rzucająca czary dystansowe
• Archer - ang. łucznik, postać strzelająca z łuku lub kuszy, zadająca duże obrażenia
• Rogue - ang. złodziej, postać o niskiej pozycji społecznej
• Priest - ang. ksiądz, postać najbardziej pożądana, gdyż potrafi leczyć nie tylko siebie, ale i innych graczy

Warto wspomnieć, iż obecnie profesję możemy w każdej chwili zmienić - na razie nie wiadomo, czy jest to tylko bug w grze.

Potwory

W Endless Online występuje wiele rodzajów potworów, których zabicie dodaje nam punktów doświadczenia. Z potworów dosyć często wypadają pieniądze, uzbrojenie lub inne przedmioty, np. kozi róg, które sprzedać możemy czarownicy w mieście.

Craft

Jeżeli nie mamy wystarczającej ilości pieniędzy, aby nabyć przedmiot w sklepie, możemy wykorzystać tzw. craft (ang. rękodzieło). Wtedy wystarczy, iż zdobędziemy i przyniesiemy do sprzedawcy dane przedmioty, a on w zamian utworzy nam przedmiot. W ten sposób najprościej zdobyć początkowy sztylet, przynosząc sprzedawcy dwa kozie rogi.

Wyposażenie

Endless Online charakteryzuje się mnogością przedmiotów, jakie możemy na siebie założyć:

• Miecze
• Topory
• Łuki
• Kusze
• Laski
• Rękawice
• Pierścienie
• Obrączki
• Pasy
• Szaty
• Spodnie
• Buty
• Maski
• Hełmy

Umiejętności

W grze dostępne są tzw. skille (umiejętności). Część z nich, jak np. leczenie samego siebie, jest dostępna dla wszystkich klas. Niektóre jednak wymagają określonej profesji, a także wysokich statystyk. Warto wspomnieć, iż każdą nową umiejętność należy zdobyć (wiąże się to z utratą części pieniędzy). Co poziom otrzymujemy 4 punkty skilli do rozdania, możemy więc rozwijać dowolne, wybrane tylko przez nas skille. Obecnie dla graczy dostępne są następujące umiejętności:

• Heal Self - leczy samego siebie
• Small Heal - słabe leczenie
• Medium Heal - przeciętne leczenie
• Group Heal - grupowe leczenie
• Large Heal - ogromne leczenie, dodaje bardzo dużo punktów życia
• Magic Shield - magiczna tarcza
• Small Thunder - mały piorun atakujący przeciwnika
• Small Fire - krąg ognia atakujący przeciwnika
• Fire Ball - spadająca z nieba kula ognia uszkadzająca potwora
• Energy Ball - kula energii uderzająca w potwora
• Boulders - kamienie spadające na potwora, czar bardzo silny

Serwery gry

Docelowo każdy z graczy umieszczany jest na serwerze głównym gry. Ma on tylko jeden kanał, tak więc wszyscy gracze online widzą się nawzajem. Istnieje również serwer testowy, na którym liczba graczy jest znacznie niższa.

Krytyka

Grze zarzuca się, iż nie posiada prawdziwego systemu PvP, a tzw. lagi występują bardzo często, co przeszkadza w zabawie.

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona gry

Mall Tycoon – symulacyjno-strategiczna gra komputerowa, wyprodukowana przez Holistic Design i wydana przez Take-Two Interactive, w której musimy wybudować i utrzymać centrum handlowe.

Fabuła

Zaczynamy z kapitałem 150 tys. dolarów. Mamy trzy miejsca do wyboru, ustalamy klientelę (wiek, finanse, środek transportu) oraz poziom przestępczości.

Najpierw trzeba takie centrum wybudować – w różnego kształtu i wielkości pomieszczeniach rozstawiamy (wynajmujemy) sklepy – pogrupowane są tematycznie – odzież, żywność, hobby, sport, usługi itp. Mamy też do dyspozycji gadżety w postaci kiosków, ławeczek, telefonów, kwiatów, fontann, rzeźb itp.

Głównym celem jest utrzymanie centrum, więc należy zadbać o klientów – poprzez reklamę w prasie, telewizji lub na billboardach (później również poprzez wybudowanie atrium). Można “podejrzeć” każdego klienta, zbadać jego współczynnik zadowolenia czy ilość pieniędzy, którą może wydać.

Należy też zainwestować w personel centrum. Potrzebne są np. osoby do sprzątania, których trzeba nauczyć np. wyrzucania śmieci z koszy czy obsługiwania mopa (za opłatą). Przy przestępczości trzeba wynająć ochronę, można także zatrudnić łapacza psów, majstra, kŧóry zajmie się popsutymi telefonami i bankomatami (wtedy nie trzeba zatrudniać strażaka), ogrodnika, projektanta wnętrz i wielu innych.

Ważnymi osobami, których należy zatrudnić, są menadżer centrum handlowego i menadżer do sprzedaży detalicznej. Pierwszy inwestuje w centrum, robi wszystko, by przyciągnąć klientów: urządza wesołe miasteczko, kino, bank, arkadę gier czy świetnie prosperujące restauracje. Za te rzeczy nie otrzymujemy pieniędzy, to ma jedynie przyciągać klientów.

Natomiast menadżer sprzedaży detalicznej poszerza nam sieć handlową. Odpowiednio zainwestowane pieniądze zwracają nam się w sklepach z biżuterią, odzieżą skórzaną, salonach SPA i innych.

Pieniądze otrzymujemy z wynajmu powierzchni handlowej, a także dzięki procentowi dochodu z poszczególnych sklepów. Obie opcje możemy regulować.

Po sukcesie gry zostały wydane kontynuacje o nazwie Mall Tycoon 2 (2003) i Mall Tycoon 3 (2005).

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona gry

Galicyzmy to zapożyczenia z języka francuskiego.

Okres pojawienia się wyrazów francuskich w polszczyźnie to XVII i XVIII wiek - związane jest to uniwersalnością języka francuskiego oraz z licznymi koneksjami ówczesnej Polski z Francją. Galicyzmy weszły o bieg przede wszystkim warstw wyższych: arystokracji i szlachty: nie tylko wplatano słowa i wyrażenia w zdanie, prowadzono nawet całe rozmowy w języku francuskim.

Ze względu na docelową grupę społeczną nowe wyrazy dotyczyły głównie życia dworskiego, tańców i rozrywek np.: amant, awangarda, batalia, fryzjer, gorset, kokietka, mariaż czy peruka. Inne francuskie wyrazy, które zadomowiły się w polszczyźnie to np. rendez-vous, vis-à-vis, à propos, déjà vu, adres, biżuteria czy parasol.

The Sims 2: Podróże (ang. The Sims 2: Bon Voyage) - nowy dodatek do gry The Sims 2. Polska W Polsce datą premiery oficjalnej był 7 września 2007 roku, lecz niektóre sklepy sprzedawały już grę 03 września 2007 roku. Tematyką i możliwościami będzie podobny do wcześniejszego dodatku do serii The Sims - The Sims: Wakacje. Doda możliwość podróży, wypoczywania w kurortach itp. Wejdą tam prawdopodobnie nowe opcje typu robienie zdjęć. Będzie można kupować i kolekcjonować pamiątki z wakacji. Do wyboru na wakacyjny wypoczynek Sima będą trzy opcje: biwak w górach, możliwość odwiedzenia Dalekiego Wschodu bądź wypad na tropikalną wyspę.

Na wakacje nie będziemy mogli zabrać noworodków i zwierząt. Zostają one w domu, więc trzeba wynająć opiekunkę.

Nowości w dodatku “Podróże”

• zbierania muszli przy okazji wzbogacając się na ich sprzedaży
• budowy zamków z piasku oraz opalania się na słońcu
• posiadania i noszenia biżuterii
• posiadania własnego ośrodka wakacyjnego, budowania hoteli i domków campingowych nad samym morzem.
• rozpoczęcia nauki Tai Chi, Hula-hula, tańca ognia oraz tańca gór lub oddania się trzem typom masażu
• kąpieli w morzu
• ustalenia długości pobytu na wakacjach, oraz osoby towarzyszącej nam w urlopie
• znalezienia mapy, a dzięki niej odkrycie nowych postaci [[[NPC]] (Wielka stopa, ninja czy stary mędrzec)
• nowe przedmioty - m.in. ręczniki do opalania, namioty, statek piracki, biżuteria
• lot na wakacje helikopterem
• nowe opcje budowy tj. azjatyckie dachy
• wybrać się na miesiąc miodowy

Linki zewnętrzne

• Blog producentów o dodatku