Biżuteria information


Sygnet - ozdobny - Pachychylon ozdobny

Posted in Uncategorized by admin on the March 30th, 2008

Pachychylon ozdobny (Pachychilon pictum) — gatunek ryby z rodziny karpiowatych.

Spis treści


Występowanie

Endemiczny gatunek występujący tylko w jeziorach Ochrydzkimi Skutari. Ryba stadna, żyje w płytkich partiach jezior.


Opis

Długość 12-15(16) cm. Ciało smukłe, mocno wyciągnięte, bocznie spłaszczone. Pysk ostry wyciągnięty w przód i skierowany skośnie w górę. Wargi bardzo grube. Linia boczna pełna. Łusek brak. Płetwy piersiowe mają po 17-18 promieni, brzuszne 10-11, płetwa ogonowa 19 a płetwa odbytowa 11-12 promieni. Pierwszy promień w płetwie grzbietowej jest o połowę krótszy od pozostałych i wyraźnie od nich oddzielony. Grzbiet brązowoszary, boki głowy bardzo ciemne, pokrywy skrzelowe srebrzyście lśniące, boki jasnobrązowe do żółtawych brzuch biały, Od grzbietu wzdłuż boków nieregularnie rozmieszczone brązowe kropki i plamy schodzące poniżej linii bocznej. Płetwy grzbietowa i ogonowa żółtawe.


Odżywianie

Żywi się głównie planktonem i larwami owadów. Czasem również owadami zbieranymi z powierzchni wody oraz bentosem.


Rozród

Tarło od maja do sierpnia, wśród przybrzeżnej roślinności. W tym okresie brzuch przybiera różowy kolor. Ikra jest przyklejana do roślinności lub żwirowatego podłoża.

Biżuteria - Źródła historyczne

Posted in Uncategorized by admin on the March 29th, 2008

Źródła historyczne to wszystko to, skąd możemy czerpać wiedzę o przeszłości (Jerzy Topolski), inaczej rzecz biorąc, są to wszelkie zachowane ślady działalności człowieka.

Pojęcie źródła historycznego definiowano różnie w historiografii. Według m.in. M. Handelsmana są to wszystkie ślady pozostawione przez człowieka w przeszłości, które zachowały się do czasów współczesnych. Takie rozumienie wynikało z obowiązującej do niedawna w nauce historycznej modernistycznej koncepcji postrzegania przeszłości, w myśl której źródło miałoby “odbijać” fakty historyczne, w tym również czyny ludzkie. Dyskurs postmodernistyczny stoi natomiast na stanowisku, że historii nie można w żaden sposób “odbić” jako czegoś, co już nie istnieje, źródło natomiast nie może być śladem przeszłości, ponieważ stanowi ona jedynie konstrukcję zbudowaną przez historyka.

Źródła historyczne można z punktu widzenia ich statusu ontologicznego podzielić na:

  • Materialne, wśród których wyróżnić można z kolei:

    • pisane – zawierające informację utrwaloną za pomocą pisma na papierze, papirusie, skórze, glinianych tabliczkach, monetach czy jakichkolwiek innych nośnikach; wśród źródeł pisanych wyróżnić można:

      • historiograficzne (opisowe) – kroniki, roczniki, pamiętniki, wspomnienia, spisy kazań, dzieła literackie itp.
      • narracyjne - pamiętniki, kroniki
      • normatywne (dokumentacyjne, aktowe) – powstałe jako dowód czynności prawnej (dokumenty, akta, spisy inwentarza gospodarczego, sprawozdania, protokoły – powstałe na użytek administracji, dokumentacja obrad parlamentu, konstytucje, dekrety)
      • epistolarne (wszelkiego rodzaju korespondencja)
      • hagiograficzne żywoty świętych,
      • biograficzne – żywoty cesarzy, monarchów,
      • epigraficzne – napisy na kamieniach, ścianach budowli historycznych
    • niepisane:
      • wykopaliskowe (źródła archeologiczne) – szczątki naczyń, uzbrojenia, przedmiotów codziennego użytku, pozostałości obiektów mieszkalnych czy grobów
      • ikonograficzne
      • obiekty architektoniczne – zamki, świątynie, stare kamienice,
      • dzieła sztuki – obrazy, posągi, rzeźby, biżuteria,
  • Niematerialne: (legendy, obyczaje itd.)

Podział z punktu widzenia metodologicznego wyróżnia źródła:

  • potencjalne – te, z których można wydobyć informacje
  • efektywne – te, z których informacje wydobywamy

Źródła mówią nam tylko to, o co je zapytamy. Źródła efektywne w danym badaniu historycznym nie tracą swojego potencjalnego charakteru.

Z punktu widzenia pochodzenia zawartych w nich informacji:

  • bezpośrednie – zawierają informacje możliwe do uzyskania bez pośrednictwa osób trzecich – można wyróżnić wśród nich tradycję oraz pozostałości.
  • pośrednie – relacjonujące przebieg wypadków za czyimś pośrednictwem.

Kolejny podział to:

  • źródła adresowane: powstałe z myślą o przekazaniu informacji o przeszłości np. historykowi (mogą one zawierać celowe zniekształcenie prawdy historycznej oraz być przekazem nieświadomie zniekształconym przez osobisty punkt widzenia twórcy źródła)
  • źródła nieadresowane: w tym przypadku historyk pojawia się jako wtórny odbiorca i korzysta z informacji otrzymanych od niehistoryka np. urzędowe materiały statystyczne albo źródła archeologiczne

Źródła pośrednie zawsze mają charakter adresowany. Źródła bezpośrednie mogą być zarówno adresowane (np. pomniki), jak i nieadresowane.


Zobacz też

  • źródło pierwotne
  • źródło wtórne

Po upadku powstania - Adam Wirtemberski

Posted in Uncategorized by admin on the March 29th, 2008

Adam Karol Wilhelm Stanisław Eugeniusz Paweł Ludwik Wirtemberski - (ur. 16 stycznia 1792 Puławy-zm. 27 lipca 1847 Lagenschwalbach) - generał kawalerii Królestwa Polskiego. Syn Marii Wirtemberskiej i Ludwika Wirtemberskiego.

Wychowany przez ojca “na polakożercę”, zabrany matce po rozwodzie w 1793 r. (nie chciała mieć męża -zdrajcy ojczyzny).

Dowódca II brygady Ułanów Królestwa Polskiego.
W czasie Powstania listopadowego dowodził wojskami rosyjskim. Ostrzelał z armat pałac w Puławach, wypędzając matkę i babkę Izabelę i na osobisty rozkaz cara spakował 40 tys. tomów biblioteki puławskiej wysyłając ją do Petersburga. Część zbiorów odbił oddział Langowskiego.

Po upadku powstania listopadowego, za wierność Rosji, otrzymał część majątku matki m. in. Dobra Pilickie.


Zobacz też

  • Dywizja Ułanów Królestwa Polskiego
  • Wojsko Polskie Królestwa Kongresowego

Biżuteria - Claddagh ring

Posted in Uncategorized by admin on the March 29th, 2008

Claddagh ring (pierścień z Claddagh) – tradycyjny pierścień irlandzki, wręczany na dowód przyjaźni, jako pierścionek zaręczynowy lub noszony w charakterze obrączki ślubnej.


Symbolika

Przedstawia dwie dłonie trzymające serce w koronie.

Serce ma symbolizować miłość, dłonie – przyjaźń, a korona – lojalność. Symbolikę pierścienia w skrócie przedstawia też sentencja: “Pozwól panować miłości i przyjaźni” (Let love and friendship reign).

Claddagh ring zazwyczaj nosi się na jeden z czterech sposobów. Każdy sposób niesie określone przesłanie:

  • na prawej dłoni, z sercami skierowanymi na zewnątrz - osoba nosząca pierścień nie jest w żadnym poważnym związku i najprawdopodobniej szuka partnera
  • na prawej dłoni, z sercami skierowanymi w kierunku ciała - osoba nosząca ma partnera
  • na lewej, z sercami na zewnątrz - dana osoba jest zaręczona
  • na lewej, z sercami w kierunku ciała - dana osoba znajduje się w związku małżeńskim


Pochodzenie

Wiele podań i legend tłumaczy pochodzenie pierścienia. Jedna z nich mówi o Margareth Joyce, która poślubiła hiszpańskiego kupca Domingo de Rona. Jej mąż wkrótce zmarł, zostawiając wdowę z dużą sumę pieniędzy. W 1596 kobieta wróciła do Irlandii. Z odziedziczonych pieniędzy ufundowała liczne mosty w Connacht. W nagrodę za jej szczodrobliwość pewnego dnia przelatujący orzeł zrzucił jej właśnie ów pierścień w prezencie.

Inna legenda mówi o księciu, który zakochał się w dziewczynie z ludu. Aby przekonać jej ojca, ze jego uczucia są szczere i nie ma zamiaru wykorzystać panny, zaprojektował pierścień, którego elementy symbolizowały miłość, przyjaźń i lojalność. Gdy ojciec dowiedział się o znaczeniu klejnotu, udzielił młodym błogosławieństwa.

Inna opowieść, którą uważa się za najbliższą prawdzie, przedstawia historię Richarda Joyce’a. Opuścił on Galway, aby pracować na Wyspach Karaibskich, a po powrocie poślubić swoją ukochaną. Jednakże jego statek został pojmany, a on sam sprzedany jako niewolnik mauryjskiemu złotnikowi. W Algierii uczył się nowego fachu od swojego pana. Gdy Wilhelm III objął tron zażądał od Maurów uwolnienia brytyjskich więźniów. Joyce mógł wracać do domu. Jego były pan był tak pełen szacunku do niego, że nawet zaproponował mu poślubienie swojej córki oraz połowę majątku, jeśli tylko zgodziłby się zostać. Jednak Richard odmówił i udał się w drogę powrotną do ukochanej. W czasie gdy pracował jako złotnik wykuł specjalnie dla niej ten pierścień jako symbol swoje miłości do niej. Wręczył jej go jako pierścionek zaręczynowy i wkrótce się pobrali.

Analna - biżuteria noszona - Biżuteria

Posted in Uncategorized by admin on the March 29th, 2008

Biżuteria – dowolny przedmiot za wyjątkiem ubrania, służący do ozdoby ludzkiego ciała. Słowo to wywodzi się ze starofrancuskiego “jouel“, a to z kolei od łacińskiego “jocale“, czyli “zabawka”.

Potrzeba ozdabiania ciała biżuterią pojawiła się prawdopodobnie u zarania dziejów współczesnego człowieka – liczące około 100 000 lat znaleziska przedziurawionych muszli są pierwszą zachowaną biżuterią. Study reveals ‘oldest jewellery’ – informacja BBC (ang.)


przegląd

  • agrafa, armilla
  • bransoleta, bransoletka, brelok, brosza, broszka, bulla, buton
  • diadem, dormezy,
  • fibula,
  • kamea, kanak, kaptorga, klips, kolczyk, kolia, korale,
  • lunula,
  • manela, medalion
  • naramiennik, naszyjnik
  • obrączka,
  • pektorał, pierścień, pierścionek
  • sygnet
  • zausznica,


Referencje


	

Biżuteria - LVMH

Posted in Uncategorized by admin on the March 29th, 2008

LVMH czyli Louis Vuitton Moët Hennessy - francuski koncern z branży dóbr luksusowych powstały w roku 1987. Spółka akcyjna publiczna wchodząca w skład indeksu CAC 40.

Spis treści


Informacje ogólne

LVMH jest największym na świecie producentem dóbr luksusowych przed takimi firmami jak PPR (Pinault-Printemps-Redoute), Grupa Prada, Richemont.
W skład grupy LVMH wchodzi ponad 50 różnych ekskluzywnych marek. Aktywność firmy obejmuje głównie pięć działów:
wina i napoje alkoholowe, zegarki i biżuteria, perfumy, odzież, sklepy detaliczne.

LVMH jest firmą o zasięgu globalnym zatrudniającą na całym świecie około 65 tysięcy osób i posiadającą prawie 1700 sklepów. Szefem firmy i właścielem blisko 40 % akcji jest Bernard Arnault. Siedziba spółki znajduje się w Paryżu. Na obecny kształt koncernu największy wpływ miała fuzja firm Louis Vuitton i Moët Hennessy w 1987 roku.

W 2004 spółka wchłonęła szwajcarskiego producenta zegarków Tag Heuer i szkocką wytwornię whisky Glenmorangie. Na rok 2005 suma obrotów spółki wyniosła 13,9 mld €, zysk operacyjny sięgnął 2,8 mld €, a zysk netto 1,3 mld €.

Firma jest właścicielem taki historycznych marek jak wino Château d’Yquem (1593), Moët & Chandon (1743), Hennessy (1765), Louis Vuitton (1853).


Marki


Wina i alkohole

  • Koniaki

    • Hennessy
  • Szampany
    • Moët & Chandon
    • Dom Pérignon
    • Mercier
    • Veuve Clicquot-Ponsardin
    • Krug
    • Ruinart
  • Wódki
    • Belvedere
    • Chopin
  • Whisky
    • Glenmorangie
  • Wina
    • Château d’Yquem
    • Domaine Chandon
    • Cloudy Bay


Zegarki i biżuteria

  • TAG Heuer
  • Chaumet
  • Zenith
  • Fred
  • OMAS
  • Christian Dior Watches
  • De Beers LV.


Ubrania i galanteria skórzana

  • Louis Vuitton
  • Celine
  • Loewe
  • Valentino
  • Fendi
  • Donna Karan
  • Berluti
  • Givenchy
  • Marc Jacobs
  • Kenzo
  • Emilio Pucci
  • StefanoBi
  • Thomas Pink


Perfumy i kosmetyki

  • Christian Dior Perfums
  • Givenchy Perfums
  • Guerlain
  • Kenzo Perfums
  • Valentino Fragrances
  • Acqua di Parma
  • Fresh
  • Benefit Cosmetics
  • Make Up For Ever


Sklepy

  • DFS
  • Séphora
  • La Samaritaine
  • Le Bon Marché
  • Miami Cruiseline Services


Inne

  • Gazeta ekonomiczna La Tribune


Linki zewnętrzne

  • Strona Oficjalna LVHM

Biżuteria - Bruno Santos

Posted in Uncategorized by admin on the March 27th, 2008

Bruno Santos (ur. 31 sierpnia 1979 roku w Belo Horizonte, w stanie Minas Gerais) – brazylijski model.


Życiorys

Jest najstarszym synem João Henrique dos Santosa (zm. 2002) i Marii da Conceição Barbosa dos Santos, dorastał z trójką młodszych braci i jedną młodszą siostrą. Jego dziadkowie João Nestor Elias dos Santos i Mônica Silva dos Santos byli farmerami i pomagali w trudnej sytuacji materialnej jego rodzinie. Swój wolny czas spędzał na pomocy w pracy na fermie i na grach sportowych, zdobywając medale. Żeby pomóc w utrzymaniu domu i trudnościach finansowych rodziny, już w wieku od 7 do 12 lat Bruno zajął się handlem, sprzedając na ulicy i przy szkole lody, orzeszki ziemne, orzechy z palmy kokosowej oraz pomagając swojej matce sprzedawać w sąsiedztwie biżuterię i odzież, chodząc od domu do domu. Jego ojciec był bezrobotny i szybko popadł w alkoholizm. Mając 15 lat pomagał ojcu w sprzedaży filtrów wodnych i na budowie. Kiedy jego rodzice się rozwiedli, ferma krów została sprzedana.

Po ukończeniu technicznej szkoły średniej CEFET (Centro Federal de Educação Tecnológica) w Brazylii na kierunku projektowania budownictwa drogowego, podjął pracę m.in. w budownictwie, handlu detalicznym, usługach publicznych, szkole, restauracji i rachunkowości. Za namową przyjaciółki, po przyjeździe do Paryża, w 2000 roku rozpoczął pracę modela dla Versace i Giorgio Armaniego. W 2004 przeniósł się do w Nowego Jorku, gdzie spotkał agenta Ike’a Gameza. Uczestniczył w kampaniach reklamowych Stevena Kleina. Po opuszczeniu Quest Model Management w Nowym Jorku, związał się z agencją Wilhelmina Models.


Linki zewnętrzne

  • Strona Oficjalna Bruno Santosa

Biżuteria - Melanit

Posted in Uncategorized by admin on the March 27th, 2008

Melanit - Nazwa pochodzi od greckiego słowa melanos - czarny.

Kamień szlachetny, gemmologiczna odmiana andradytu (granatu).

Spis treści


Właściwości

  • Wzór chemiczny - Ca3Fe2(SiO4)3
  • Barwa - czarny
  • Łupliwość - niewyraźna, równoległa do ścian postaci
  • Przełam - nierówny
  • Rysa - bezbarwna
  • Twardość w skali Mohsa - 6.5 - 7
  • Gęstość - 3.84 g/cm3
  • Połysk - szklisty lub tłusty
  • Dyspersja - 0.024 - 0.028

Tworzy izomeryczne kryształy w postaci dwunastościanu rombowego lub dwudziestoczterościanu deltoidowego bądź wzajemnych kombinacji.Często występuje w postaci skupień zbitych, ziarnistych i naskorupień.
Zawiera do 5% tlenku tytanu.


Występowanie

Melanit występuje zazwyczaj w alkalicznych skałach magmowych, najczęściej w syenitach nefelinowych i niektórych lawach. Jest minerałem bardzo rzadkim.

Miejsca występowania: Pochodzi z Włoch - Frascati k.Rzymu, w lawach Wezuwiusza, na Elbie, Norwegia - Arendal, Niemcy - Kaisersthl, Reiden, Eifel, Francja, USA, Kanada, Kazachstan.


Zastosowanie

Melanit jest poszukiwanym kamieniem kolekcjonerskim.
Ze względu na kolor w jubilerstwie był używany do wyrobu biżuterii żałobnej. Z powodu ciemnej lub czarnej barwy zwany jest niekiedy “czarnym granatem”. Materiał o wartości gemmologicznej jest pozyskiwany głównie we Włoszech i Francji.


Zobacz też:

przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa, granat, kamień szlachetny, kamień ozdobny.

Wystaje na - Cholan

Posted in Uncategorized by admin on the March 26th, 2008

Cholan to organiczny związek chemiczny, przedstawiciel steroidów. Stanowi podstawowy szkielet węglowy obecny w cząsteczkach kwasu cholanowego i kwasów cholowych obecnych w żółci.

Cholan jest zbudowany z 24 atomów węgla. Jak wszystkie steroidy posiada sprzężony układ czterech pierścieni - trzech sześcioczłonowych i jednego pięcioczłonowego.

Pierścienie mogą być względem siebie różnie położone. Kolejne pierścienie nazywa się od kolejnych liter alfabetu. I tak pierścienie tworzone przez atomy węgla numerowane od 1 do 10 określane są jako A i B. W zależności od wzajemnego położenia pierścieni A i B, czyli od układu w jakim są skondensowane, wyróżniamy α i β cholan. O β-cholanie mówimy, jeśli te dwa pierścienie są skondensowane w układzie cis - wtedy atom wodoru przy piątym atomie węgla “wystaje” nad płaszczyznę. Z α-cholanem mamy do czynienia, gdy pierścienie są skondensowane w układzie trans - wtedy atom wodoru przy piątym atomie węgla znajduje się pod płaszczyzną.

Kwas cholanowy i kwasy cholowe zawierają układ β-cholanu.

Zobacz też
  • kwasy żółciowe
  • żółć
  • steroidy

Lub monogramem ; - Kwatermistrz

Posted in Uncategorized by admin on the March 24th, 2008

Kwatermistrz (ang. Quartermaster) to rodzaj zajęcia lub zawodu związanego z kierowaniem zabezpieczenia materiałowego lub zarządzaniem sprawami gospodarczo-administracyjnymi w wojsku lub jednostkach o organizacji paramilitarnej jak Straż Pożarna, skauting czy harcerstwo.

Biżuteria - Bransoletka żelowa

Posted in Uncategorized by admin on the March 24th, 2008

Bransoletka żelowa (ang. gel bracelet lub jelly bracelet), typ taniej biżuterii wykonanej z tworzywa sztucznego, przeznaczonej do noszenia na nadgarstku.

Bransoletki żelowe stały się popularne w Ameryce i Europie Zachodniej począwszy od lat 80. XX wieku. Produkowane są w szerokiej gamie kolorów. Noszący je identyfikują się z konkretnymi organizacjami i kampaniami np. charytatywnymi lub politycznymi.

Spis treści


Historia

Pierwszy raz bransoletki żelowe użyte były w kampanii Live Strong (pol. Żyj Mocno) prowadzonej przez fundację amerykańskiego kolarza Lance Armstronga. Wybrany przez autorów kampanii kolor bransoletki - żółty – miał byś nawiązaniem do koloru koszulki sportowca w czasie Tour de France. W popularyzację bransoletek Livestrong w maju 2004 zaangażował się koncern Nike - tzw. Yellow Livestrong wristband Joanna Biszewska, Jakiego koloru jest twoja bransoletka?, w: www.networkpl.com, 13 czerwca 2007.. Celem kampanii było wsparcie badań mających na celu walkę z rakiem.


Miejska legenda

Ze względu na wzrost popularności bransoletek żelowych w roku 2003, stały się one przedmiotem miejskiej legendy, która widziała w nich bransoletki erotyczne. Ich popularność miała być wiązana z rolą jaką odgrywały w swego rodzaju grze erotycznej. Jak powiadano, dziewczyny noszące bransoletki żelowe, miały zgadzać się na gry zmysłowe z kimś, komu udało się zdjąć je z ich ręki. Typ przyzwolenia na lubieżne zachwanie miał zależeć od koloru bransoletki, od przyjacielskiego uścisku, poprzez pocałunek, aż po rzeczywiste stosunki płciowe Youngsters signal sexual availability with jelly bracelets, w: www.snopes.com, 13 czerwca 2007.. W październiku 2003 pogłoski były na tyle rozpowszechnione w Gainesville na Florydzie, iż dyrektor Alachua Elementary School zabronił ich noszenia. Podobne decyzje podjęli dyrektorzy innych szkół. Zaobserwowano swego rodzaju moralną panikę. Z powodu miejskiej legendy bransoletki żelowe są przez niektórych Amerykanów nazywane sex bransoletkami.


Kolory i ich znaczenie

Niezliczona ilość żelowych bransoletek była i jest używana w setkach kampanii na całym świecie. Na niektórych bransoletkach tłoczone są specjalne napisy. Przykłady:

  • Biała z napisem DLACZEGO - Organizacja Rodziców po stracie dziecka oraz rodziców Dzieci Chorych Bransoletka, w: www.dlaczego.org.pl, 13 czerwca 2007.,
  • Turkusowa z napisem POKOLENIE JP II - Fundacja Pokolenie JP II Przesłanie, w: www.pokolenie-jp2.com, 13 czerwca 2007.,


Przypisy

Biżuteria - Bahnhofstrasse

Posted in Uncategorized by admin on the March 21st, 2008

Bahnhofstrasse (niem. ulica Dworcowa) - Zuryska Bahnhofstrasse (1,5 km), łącząca dworzec kolejowy z brzegiem jeziora, jest najelegantszą ulicą handlową Szwajcarii i jedną z najbardziej prestiżowych na świecie. Skupiły się przy niej magazyny “haute couture” i sklepy oferujące najbardziej luksusowe towary: biżuterię i zegarki, futra, antyki i dzieła sztuki. Ocieniona szpalerem lip, wyłączona z ruchu kołowego, stanowi idealny trakt spacerowy. Niedaleko dworca kolejowego strzela w niebo sylwetka najwyższego w mieście budynku, w którym mieści się obserwatorium astronomiczne Urania, wyposażone w teleskop o 600-krotnym powiększeniu.

Ludzkiego - Olof Rudbeck starszy

Posted in Uncategorized by admin on the March 21st, 2008

Olof Rudbeck (ur. 1630, zm. 1702), szwedzki humanista, lekarz, profesor Uniwersytetu Uppsalskiego.

Jest autorem Atland eller Manheim, dzieła, w którym ogłaszał Szwecję kolebką cywilizacji europejskiej. Język szwedzki uznał za naturalny dla Europy. W swym dziele twierdził, że starożytni Grecy i Rzymianie pochodzą od pierwszych Szwedów. Utwór ten znacząco wpłynął na ukształtowanie szwedzkiej tożsamości narodowej.

Rudbeck był jednym z pierwszych badaczy ludzkiego układu limfatycznego (1652).

Biżuteria - Nagada I

Posted in Uncategorized by admin on the March 19th, 2008

Nagada I - zwana również kulturą amrańśką (zwana tak od cmentarza niedaleko el-Amrah) zapoczątkowała w Egipcie okres zwany Predynastycznym; koncentrowała się w zespole stanowisk położonych ok. 30 km na północ od Luksoru, na zachodnim brzegu Nilu w Górnym Egipcie. W swojej wczesnej fazie ma wiele wspólnego z kulturą Badari zwłaszcza pod względem technologii, kultury materialnej, natomiast odrębny charakter przejawia w zakresie wyrobów rzemieślniczych.

Okres Nagada I trwał w przybliżeniu 500 lat, od ok. 4000 do 3500 r. p.n.e. W okresie tym wyróżniane są podokresy a, b oraz c.

Zmarli byli grzebani w płytkich zagłębieniach w pozycji embrionalnej, zwróceni na zachód wraz z ofiarami (np. owocami) oraz wyposażeniem (m.in.: biżuterią, naszyjnikami, wyrobami garncarskimi) - pochówek podobny do tego w kulturze Badarii.

W kulturze tej pojawiła się ceramika zdobiona geometrycznymi wzorami i postaciami zwierząt (m.in.: hipopotamy, krokodyle), malowanymi lub rytymi w glinie - wyróżniają się tu czerwone polerowane naczynia a także zakończone czarnym brzegiem. Niekiedy pojawiają się kompozycje z udziałem postaci męskich, a także pierwsze obrazy łodzi. Charakterystycznym dla tej kultury jest występowanie przedmiotów dekoracyjnych, przede wszystkim figurek tancerek (przedstawiały one kobiety w tańcu z uniesionymi do góry ramionami). Niemniej charakterystyczne są romboidalne palety z łupku i stożkowe kamienne głowice maczug (widoczne zwłaszcza w pochówkach wysokich rangą mężczyzn). Za znaczący należy uznać rozwój architektury.


Zobacz też

  • Nagada II


Źródła

  • Edward F. Malkowski, Przed faraonami, Amber, 2007 r., s. 145-153, ISBN 978-83-241-2791-7
  • pod red. Regine Schulz i Matthias Seidel, Egipt, Świat faraonów, Könemann, 2004 r., s. 14-15, ISBN 83-7423-165-3

Muzeum Cystersów - Bélapátfalva

Posted in Uncategorized by admin on the March 18th, 2008

Bélapátfalva - nieduża (ok. 3000 mieszkańców), dawniej przemysłowa, miejscowość na
Węgrzech na północ od Egeru.

Nieopodal Bélapátfalva znajduje się opactwo cystersów z 1232 r. z najlepiej zachowanym kościołem romańskim na Węgrzech (będącym też jedynym węgierskim zabytkiem architektury cystersów).


gallery


Linki zewnętrzne

  • Strona miejscowości

Ze stali - Stal łożyskowa

Posted in Uncategorized by admin on the March 17th, 2008

Stal łożyskowa – stal do wytwarzania łożysk tocznych. Elementy łożyska tocznego pracujące w ekstremalnych warunkach wytężeniowych wymagają stali wysokiej jakości, wytwarzanej w szczególnie ścisłym reżimie technologicznym. Od stali łożyskowych wymaga się wąskiej i ściśle utrzymywanej tolerancji składników stopowych i zanieczyszczeń oraz odpowiedniej struktury. Polska Norma PN-74/H- 84041 podaje wiele rodzajów stali łożyskowych. Ich nazwa zaczyna się od litery Ł.

Na przykład:

  • ŁH15:

    • skład: 0,5-1,10% węgla, 0,25-0,45% manganu, 0,15-0,35% krzemu, 1,3-1,35% chromu;
    • maksymalne zanieczyszczenia: 0,02% siarki, 0,27% fosforu.
  • ŁH15SG:
    • skład: 0,5-1,10% węgla, 0,95-1,25% manganu, 0,4-0,65% krzemu, 1,3-1,35% chromu;
    • maksymalne zanieczyszczenia: 0,02% siarki, 0,27% fosforu.

Analnej schowana jest wewnątrz - Balon na ogrzane powietrze

Posted in Uncategorized by admin on the March 16th, 2008

Balon na ogrzane powietrze – najprostszy rodzaj balonu, w którym siła nośna wynika z różnicy gęstości ogrzanego powietrza wewnątrz i chłodniejszego na zewnątrz balonu. Najprostszym typem takiego balonu była historyczna montgolfiera. Zgodnie z prawem Archimedesa siła nośna balonu jest równa:

<math>F = g V \left(\rho_{zewn}-\rho_{wewn}\right)</math>

gdzie:

  • V – objętość balonu (może być mniejsza, gdy balon nie jest całkowicie wypełniony)
  • ρ – gęstość gazu (np. powietrza)
  • g – przyspieszenie ziemskie

Siła ta jest równoważona przez wagę samego balonu oraz jego ładunku. Należy zwrócić uwagę na to, że siła nośna balonu zmienia się z wysokością, gdyż z wysokością zmienia się gęstość powietrza. Jeżeli weźmiemy pod uwagę temperaturę T na zewnątrz i wewnątrz balonu, to zgodnie z równanie Clapeyrona dla tego samego ciśnienia (dla balonu otwartego – ten sam gaz wewnątrz i na zewnątrz):

<math>\rho_{zewn}T_{zewn} = \rho_{wewn}T_{wewn}</math>

skąd:

<math>F = g V \rho_{zewn} \left(1 -\frac{T_{zewn}}{T_{wewn}}\right)</math>

Widać, że nawet przy bardzo silnym ogrzaniu wnętrza balonu (ograniczeniem jest wytrzymałość powłoki – musi być cienka i lekka aby ograniczyć masę balonu), ograniczeniem będzie gęstość powietrza silnie obniżająca się wraz ze wzrostem wysokości. Pokonanie dużych wysokości wymaga stosowania bardzo dużych objętości balonu i raczej innych gazów niż powietrze – ze względów bezpieczeństwa zamiast najlżejszego gazu, czyli wodoru stosuje się hel. Często też balon na gorące powietrze może zawierać wewnątrz mniejszy napełniony helem, co oszczędza paliwo, zwiększa siłę nośną, a dalej pozwala łatwo sterować wysokością lotu balonu.

Biżuteria - LVMH

Posted in Uncategorized by admin on the March 16th, 2008

LVMH czyli Louis Vuitton Moët Hennessy - francuski koncern z branży dóbr luksusowych powstały w roku 1987. Spółka akcyjna publiczna wchodząca w skład indeksu CAC 40.

Spis treści


Informacje ogólne

LVMH jest największym na świecie producentem dóbr luksusowych przed takimi firmami jak PPR (Pinault-Printemps-Redoute), Grupa Prada, Richemont.
W skład grupy LVMH wchodzi ponad 50 różnych ekskluzywnych marek. Aktywność firmy obejmuje głównie pięć działów:
wina i napoje alkoholowe, zegarki i biżuteria, perfumy, odzież, sklepy detaliczne.

LVMH jest firmą o zasięgu globalnym zatrudniającą na całym świecie około 65 tysięcy osób i posiadającą prawie 1700 sklepów. Szefem firmy i właścielem blisko 40 % akcji jest Bernard Arnault. Siedziba spółki znajduje się w Paryżu. Na obecny kształt koncernu największy wpływ miała fuzja firm Louis Vuitton i Moët Hennessy w 1987 roku.

W 2004 spółka wchłonęła szwajcarskiego producenta zegarków Tag Heuer i szkocką wytwornię whisky Glenmorangie. Na rok 2005 suma obrotów spółki wyniosła 13,9 mld €, zysk operacyjny sięgnął 2,8 mld €, a zysk netto 1,3 mld €.

Firma jest właścicielem taki historycznych marek jak wino Château d’Yquem (1593), Moët & Chandon (1743), Hennessy (1765), Louis Vuitton (1853).


Marki


Wina i alkohole

  • Koniaki

    • Hennessy
  • Szampany
    • Moët & Chandon
    • Dom Pérignon
    • Mercier
    • Veuve Clicquot-Ponsardin
    • Krug
    • Ruinart
  • Wódki
    • Belvedere
    • Chopin
  • Whisky
    • Glenmorangie
  • Wina
    • Château d’Yquem
    • Domaine Chandon
    • Cloudy Bay


Zegarki i biżuteria

  • TAG Heuer
  • Chaumet
  • Zenith
  • Fred
  • OMAS
  • Christian Dior Watches
  • De Beers LV.


Ubrania i galanteria skórzana

  • Louis Vuitton
  • Celine
  • Loewe
  • Valentino
  • Fendi
  • Donna Karan
  • Berluti
  • Givenchy
  • Marc Jacobs
  • Kenzo
  • Emilio Pucci
  • StefanoBi
  • Thomas Pink


Perfumy i kosmetyki

  • Christian Dior Perfums
  • Givenchy Perfums
  • Guerlain
  • Kenzo Perfums
  • Valentino Fragrances
  • Acqua di Parma
  • Fresh
  • Benefit Cosmetics
  • Make Up For Ever


Sklepy

  • DFS
  • Séphora
  • La Samaritaine
  • Le Bon Marché
  • Miami Cruiseline Services


Inne

  • Gazeta ekonomiczna La Tribune


Linki zewnętrzne

  • Strona Oficjalna LVHM

Wielu przypadkach została - Funkcja wielu zmiennych

Posted in Uncategorized by admin on the March 16th, 2008

Funkcja

wielu zmiennych – funkcja której dziedzina została zdefiniowana jako iloczyn kartezjański co najmniej dwu zbiorów. Wówczas elementy dziedziny są krotkami. Wiele podstawowych funkcji rozpatrywanych w matematyce jest funkcjami wielu zmiennych (np. działania).


Zapis

Mimo, iż np. dla funkcji <math>f</math> dwu zmiennych formalnie funkcja zależna jest od zmiennych <math>x</math> oraz <math>y</math>, czyli od pary <math>(x, y)</math> i winna być zapisywana jako <math>f\left((x, y)\right)</math>, to zwykle nawiasy wewnętrzne pomija się skracając zapis do <math>f(x, y)</math>.


Przykłady

Wiele funkcji spotykanych w zastosowaniach matematyki i fizyki to funkcje wielu zmiennych, bo realnie zachodzące procesy często zależą od wielu parametrów (zmiennych w funkcjach je opisujących). Np.:

  • objętość walca obrotowego (funkcja promienia podstawy <math>R</math> i wysokości <math>H</math>)
<math>V(r, h) = \pi r^2 h</math>,
  • napięcie wg prawa Ohma (funkcja oporu <math>R</math> i natężenia <math>I</math>)
<math>U(R, I) = IR</math>.

Zwykle jednak w powyższych funkcjach nie podaje się jawnie dziedziny, domyślnie przyjmując, iż wszystkie literały z wyjątkiem tych uznanych powszechnie za stałe (stałe fizyczne) są zmiennymi. Wówczas powstają wzory:

  • <math>V = \pi r^2 h</math>,
  • <math>U = IR</math>.

Inne przykłady (bez wskazania dziedziny):

  • <math>\oplus(x, y) = x + y</math>,
  • <math>f(x, y) = \sin(xy^2)</math>,
  • <math>g(x, y, z) = x^3y - xyz + y\sin^2 z^3-x)</math>.


Zobacz też

  • przegląd zagadnień z zakresu matematyki,
  • funkcja jednej zmiennej,
  • funkcja,
  • pochodna cząstkowa,
  • równanie różniczkowe.

Biżuteria - Jerzy Jastrzębski

Posted in Uncategorized by admin on the March 14th, 2008

Jerzy Jastrzębski (ur. 2 czerwca 1956 r. w Dobrym Mieście) – doktor nauk weterynaryjnych, dyrektor Muzeum Północno-Mazowieckiego w Łomży. Syn Wacława i Hanny z domu Zaczek. Jest żonaty i ma trójkę dzieci.

Naukę rozpoczął w Szkole Podstawowej nr 3 w Łomży, którą ukończył w 1971 roku, a następnie do 1976 r. uczęszczał do Technikum Weterynaryjnego w Łomży. Studiował w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na Wydziale Weterynaryjnym, który ukończył w 1981 roku. Tytuł doktora nauk weterynaryjnych zdobył w 1992 roku, a praca doktorska nosiła tytuł “Weterynaria ludowa w północno-wschodniej Polsce w XIX i XX wieku“.

Pracę zawodową rozpoczął tuż po zakończeniu studiów w 1981 r. jako kierownik Muzeum Weterynarii przy Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu. Pracował tam aż do 1987 r., kiedy został wicedyrektorem Muzeum Okręgowego w Łomży. Od 1988 r. jest nieprzerwanie dyrektorem tej placówki. Jedynie nazwa muzeum uległa zmianie w 1998 roku na obecną.

Jerzy Jastrzębski prowadzi również działalność publicystyczno-naukową. Jest autorem ponad 80 artykułów, prac popularnonaukowych i naukowych z zakresu ludowego lecznictwa zwierząt, ziołolecznictwa, dziejów weterynarii, historii i kultury regionu, a także muzealnictwa i ochrony zabytków. Jego prace można odnaleźć w pismach specjalistycznych, zawodowych, regionalnych, ogólnopolskich i zagranicznych, m.in. w takich jak: “Życie Weterynaryjne“”Początki weterynarii w Polsce porozbiorowej“, Życie Weterynaryjne nr 9/2000, str. 498-499, “Medycyna Weterynaryjna“”Nauczamy weterynarii studentów rolnictwa z Warszawy przed drugą wojną światową“, Medycyna Weterynaryjna nr 5/1985, str. 315-317, “Kontakty“”Tropiciel owczej ospy“, Kontakty, 11.07.1988, str. 11, “Tygodnik Ostrołęcki“, “Muzealnictwo“, “Ziemia Łomżyńska“”Pionier badań archeologicznych“, Ziemia Łomżyńska nr 4, 1990 r., str. 205-207, “Wiadomości Zielarskie“”Tradycje ludowego lecznictwa ziołowego zwierząt“, Wiadomości Zielarskie nr 11/88, str. 19, “Studia Łomżyńskie“”Muzealnictwo w Łomży do 1939 r.“, Studia Łomżyńskie, IX 1998 r., str. 49-58, “Rocznik Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie“”Ze studiów nad weterynarią ludową północno-wschodniej Polski w XIX i XX wieku“, Rocznik Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie, 1989, tom 17., str. 273-284, “Polski Jubiler“”O obróbce bursztynu na Kurpiach“, Polski Jubiler nr 1/2, wiosna 1998, str. 24-26, “Zdarzenia Muzealne“”Jubileusz wystawy bursztyniarskiej w Muzeum Północno-Mazowieckim w Łomży“, Zdarzenia Muzealne nr 22, 2000 r., str. 21-28, “Zeszyty Łomżyńskie“”Kinematografy w Łomży“, Zeszyty Łomżyńskie 4/16/2002, str. 32-33, “Zegarki i Biżuteria“”Bursztyn na Kurpiach“, Zegarki i Biżuteria, X 2003 r., str. 14-15.

Jerzy Jastrzębski jest ponadto współautorem wielu prac zbiorowych, np. “Historia leków naturalnych“, “Losy i walka polskich lekarzy weterynarii podczas II wojny światowej“, “Muzea na Mazowszu“, “Kalendarz Łomżyński na rok 2004“, autorem wydawnictwa “Muzealnictwo w Łomży 1898-1998“, oraz szeregu prac dotyczących bursztynu i muzealnictwa, w tym samodzielnych publikacji: “Bursztyniarstwo na Kurpiach” (1999), “Bursztyniarstwo Kurpiowskie” (2002), “Bursztyn w dorzeczu Narwi” (2005) oraz “Skansen Kurpiowski im. Adama Chętnika w Nowogrodzie” (2007).

Ponadto Jastrzębski został uhonorowany kilkoma odznaczeniami, m.in. Zasłużony Działacz KulturyZasłużony Działacz Kultury, legitymacja nr 205-09/93, Za zasługi dla woj. łomżyńskiegoOdznaka Za Zasługi dla Województwa Łomżyńskiego, legitymacja nr 125, Złota odznaka Za Opiekę nad ZabytkamiZłota Odznaka Za opiekę nad zabytkami, legitymacja nr 4343 oraz został wyróżniony nagrodą indywidualną, za realizację wystawy Muzeum Weterynarii, przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w 1982 roku.

Jerzy Jastrzębski jest również członkiem wielu stowarzyszeń, m.in. Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych, Północno-Wschodniej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej, Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej, Łomżyńskiego Towarzystwa Naukowego im. Wagów, Sekcji muzealnej Mazowieckiego Towarzystwa Kultury, Związku Muzeów Polskich, Stowarzyszenia Muzeów na Wolnym Powietrzu, Stowarzyszenia Muzealników Polskich oraz Rady Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu.


Publikacje

  • Muzealnictwo w Łomży 1898-1998“, Muzeum Północno-Mazowieckie, Łomża 1998, ISBN 83-87108-10-3
  • Bursztyniarstwo na Kurpiach“, Muzeum Mazowieckie, Płock 1999, ISBN 83-909674-3-X
  • Bursztyniarstwo Kurpiowskie“, Wyd. “Jastrzębiec” CKK Sp. z o.o., Warszawa 2002, ISBN 83-88813-35-8
  • Bursztyn w dorzeczu Narwi“, Muzeum Północno-Mazowieckie, Łomża 2005, ISBN 83-87108-34-0
  • Skansen Kurpiowski im. Adama Chętnika w Nowogrodzie“, Muzeum Północno-Mazowieckie, Łomża 2007, ISBN 978-83-87108-35-9

Biżuteria - Style w meblarstwie

Posted in Uncategorized by admin on the March 14th, 2008

Historia sztuki zajmuje się studiami w takich dziedzinach jak:

  1. architektura
  2. rzeźba
  3. malarstwo i grafika
  4. sztuka użytkowa (meble, okucia, złotnictwo, tkanina, ceramika)

W meblarstwie, dzieła tworzone są w oparciu o zmysł praktyczny (funkcja) jak też - w odniesieniu do danej epoki - są spełnieniem naturalnej dla człowieka potrzeby luksusu i piękna.
Struktura mebla opiera się na konstrukcji, która zwykle zależy od użytego materiału (drewno, sklejka, metal) i od sposobu jego obróbki (czopowanie, spawanie, itp.).
Dekoracja w meblach to zwykle kompozycje ornamentalne:

  1. płaskie - oparte na kolorze (polichromia, mozaika, marketeria, inkrustacja).
  2. przestrzenne - oparte na reliefie (snycerka, profilowanie, okucia z brązu)

Motywy ornamentów są zwykle geometryczne lub zaczerpnięte z natury (flora i fauna traktowane naturalistycznie lub interpretowane).
Układy kompozycyjne są zwykle rytmiczne.

Styl jest to zespół cech charakterystycznych występujących w dziełach sztuki danej epoki (gust - moda, religia panująca, używane materiały, technika wykonania).

Spis treści


Sztuka Antyku

Sztuka Antyku - Starożytność - łączy dawne cywilizacje Egiptu, Bliskiego Wschodu, Indii, Chin, Grecji i Rzymu. Starożytność obejmuje okres od wynalezienia pisma do upadku Cesarstwa Rzymskiego. Meble okresu starożytności (oprócz mebli egipskich, zachowanych np. w grobowcu Tutanchamona) znamy głównie z przekazów ikonograficznych. Z zachowanych wizerunków możemy wnioskować o ich funkcji i konstrukcji, natomiast wykopaliska archeologiczne pomagają ustalić materiał i technologię wykonania.


Egipt

Cywilizacja starożytnego Egiptu rozwijała się na terenie północnej Afryki, w dorzeczu Nilu od ok. 4000 do 480 r. p.n.e.

Sztuka Egiptu podporządkowana tradycji religijnej ulegała bardzo powolnym zmianom podczas 3500 lat swego trwania.


Meble egipskie

Znane z malowideł naściennych w grobowcach, a także z obiektów znalezionych w nie splądrowanych do naszych czasów komorach grobowych władców Egiptu. Wykonywane głównie z drewna sykomory i cedru przy pomocy prostych narzędzi z brązu: siekiera, piła, dłuto, z wykorzystaniem połączeń jednoczopowych, uciosowych i na jaskółczy ogon.

  • rodzaje mebli

    • siedziska o różnych formach - taborety składane lub nie, krzesła i trony z odchylonymi, czasem wygiętymi oparciami
    • łoża
    • skrzynie
  • cechy charakterystyczne konstrukcji
  • rodzaje i sposoby zdobienia


Asyria, Babilon, Persja


Grecja


Meble greckie

  • rodzaje mebli

    • Taborety: Dwa główny style taboretów starożytnej Grecji przetrwały dzięki reliefom. pierwszy typ wyglądał jak dzisiejszy mały stół. Ten charakterystyczny taboret złożony był siedziska i czterech prostych nóg. Nie miał oparcia a siedzisko było twarde i niewygodne Drugi typ taboretu był lekki i łatwy do przenoszenia. Był to najpopularniejszy mebel w tamtych czasach, ponieważ można go było łatwo przenosić i nie potrzebował specjalnego miejsca w domu najliczniejszy meble. Trzy nogi były stylizowane na zwierzęce zakończone lwimi łapami. Trzeci typ to taboret-tron, przeznaczony tylko dla najbogatszych. był ozdobnie dekorowany, często drogocennymi kamieniami.
    • Łoża: Łoża starożytnej Grecji były kombinacją łóżka i sofy. Ten typ mebli używany był do wypoczynku oraz spożywania posiłku. Podczas posiłku Grek raczej się kładł niż siedział. Łoża greckie były podobne do egipskich.
    • Stoły: Grecy umieszczali na stołach przede wszystkim żywność. Stoły były niskie najczęściej ruchome, miały najczęściej trzy nogi wykonane z brązu. Później wprowadzono stoły z czterema nogami (były stabilniejsze). Stoły mogły być wykonane z brązu lub marmuru, ale najczęściej robione były z drewna.
    • Skrzynie: Oryginalne greckie skrzynie były inspirowane skrzyniami egipskimi, dopiero później Grecy wykształcili swój własny styl. Przechowywano w nich głównie ubrania. Biżuteria i owoce były chowane obok ubrań dla ochrony. Skrzynie były często wnoszone w posagu przez greckie żony.
    • Krzesła: Początkowo krzesła były niewygodne, miały twarde oparcia i podłokietniki. Od V w. p.n.e. linia krzeseł (i innych mebli) była opływowa, zapewniała wygodniejsze użytkowanie i naturalne ułożenie ciała. Zwykłe krzesła były zrobione z drewna i nie były dekorowane. Bogaci grecy posiadali krzesła kunsztownie zdobione kamieniami szlachetnymi, zwierzęcą skora i poduszkami.


Rzym


Sztuka Średniowiecza


sztuka bizantyjska


sztuka islamu


romanizm


gotyk


Sztuka Nowożytna


renesans


manieryzm


barok


rokoko


klasycyzm


neoklasycyzm


eklektyzm


Sztuka Współczesna


secesja


art déco


okres po II wojnie światowej


współczesność

Zbiorach Muzeum Cystersów w - Wiesław Markowski

Posted in Uncategorized by admin on the March 14th, 2008

Wiesław Markowski (ur. 17 października 1938 - zm. 17 listopada 1978) - polski malarz

Od 1945 roku zamieszkał w Gdańsku Wrzeszczu, gdzie jego ojciec prof. Feliks Markowski objął katedrę na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej.

W latach 1952–57 uczył się w Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni – malarstwo prowadził wówczas Zdzisław Kałędkiewicz. Następnie do 1961 r. studiował architekturę na Politechnice Gdańskiej, w tym malarstwo pod kierunkiem prof. Władysława Lama i Adama Gerżabka.

W 1966 roku został przyjęty na podstawie prac do Związku Polskich Artystów Plastyków.

Prace Wiesława Markowskiego eksponowane są:

  • w Muzeach Narodowych w Warszawie, Poznaniu, Gdańsku, Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi;
  • w Muzeach Okręgowych w Rzeszowie, Bydgoszczy, Białymstoku, Toruniu, Olsztynie i Zielonej Górze
  • w Galerii Teatru “Studio”.

Wiele dzieł znajduje się w zbiorach Ministerstwa Kultury i Sztuki w Warszawie i w Biurach Wystaw Artystycznych. Oraz za granicą – w Kalmarze, Przylepie i Galerii Tretiakowskiej, jak również w kolekcjach prywatnych - krajowych i zagranicznych.


Linki zewnętrzne

  • Fundacja im. Wiesława Markowskiego
  • Internetowa galeria obrazów Wiesława Markowskiego

Naszyjnik - Mistekowie

Posted in Uncategorized by admin on the March 13th, 2008

Mistekowie (Misztekowie, Mixtekowie) - grupa rdzennych mieszkańców Meksyku, zamieszkująca górskie tereny i doliny obecnego stanu Oaxaca zwane Mixteca Atta (stąd nazwa określająca ich jako „mieszkańców krainy chmur”), a także stany Guerrero i Puebla, w południowym Meksyku. Wczesny okres rozwoju kultury Misteków charakteryzuje się względnie bezkrwawymi (prawdopodobnie w wyniku związków rodzinnych lub innych starań dyplomatycznych) zmaganiami z Zapotekami o kontrolę nad terenami Oaxaca. Od ok. 700 rozszerzyli teren zasiedlenia, opanowując centra kultury Zapoteków i rozpoczynając integrację państewek (Coixtlahuaca, Achiutla, Teozacoalco, Tilantongo, Tlaxiaco, Yanhuitlán i najpotężniejszy z nich Tututepec). Mistekowie jednakże nigdy nie stworzyli wielkiego imperium. Jedyny okres potęgi możemy zanotować w XII wieku (1011-1063), kiedy to wyruszając ze swojej stolicy Tilantongo, podbili południowe Puebla i Tututepec na wybrzeżu Pacyfiku. Przed początkiem XIV w. Mistekowie zajęli opuszczone przez Zapoteków, Monte Alban, największe miasto kultury Zapoteckiej.

Spis treści


Kultura

Cała kultura mistecka stanowiła wstępną fazę dla kultury azteckiej. Ich bogowie byli tymi samymi bogami azteckimi, znaki tymi samymi, co na subskrypcjach azteckich. Zajmowali się rolnictwem i tkactwem artystycznym. Byli znanymi i cenionymi artystami Mezoameryki, specjalizując się głównie w przedmiotach ze złota i turkusów. Najciekawszą spuścizną po Mistekach są kodeksy, zapisane na skórze jelenia i korze drzewnej oraz w formie epopei ludowych śpiewanych przez lud. W kodeksach można znaleźć wiele dat urodzin, ślubów książąt, ich podboi i zgonów. Wielu tych książąt przeistoczyła się później w bogów Azteckich a walki ziemne w zmagania bogów. Przykładem tego może być władca Tizoc przeistoczony w boga Huitzilopochtli. Z kodeksów odczytano datę panowania pierwszego władcę 9 Vieno-Craneo-de-Pietra, urodzonego 692 r n.e. Mistekowie urządzali ceremonie związane głównie z rolnictwem, oddawali cześć bogom różnych zawodów i bóstwom lokalnym. Za święte miejsca uznawali jaskinie, a do najsłynniejszej należała Apoala, gdzie według legend z głębi ziemi wyszli, zrodzeni z drzewa, pierwsi władcy: kobieta i mężczyzna.


Koncepcja stworzenia świata

W Kodeksie Vindobonensis znajdujemy bardzo ciekawy opis stworzenia świata – mit, który w późniejszym czasie zapożyczyli Indianie azteccy:

To jest opowieść o tym, jak wszystko znajdowało się w zawieszeniu, w spokoju ciszy; wszystko nieruchome, milczące w pustej przestrzeni nieba. Nie było jeszcze ani człowieka, ani zwierzęcia, ptaków, ryb, krabów, drzew, kamieni, jaskiń, wzgórz, traw ani lasów: istniało jedynie niebo. Nie rysowało się jeszcze oblicze ziemi. Było tylko spokojne morze i niebo w całej swej rozciągłości. (…) Nie istniało nic, co byłoby obdarzone życiem. W ciemności, wśród nocy, panował tylko bezruch i cisza. Tylko Twórca, Stworzyciel, Tepeu, Gucumatz, Progenitorzy znajdowali się w wodzie, otoczeni jasnością. (…) w ten sposób istniało niebo, także Serce Nieba, którego imię jest Bóg i tak też się nazywa.”

Następnie bogowie rodzą boginię kukurydzy i dwóch bogów- psów, rozpoznawalnych po uszach podciętych w pewien szczególny sposób. Później wydarza się rzecz, która wielce wpłynęła na wierzenia Indian, i to, co najważniejsze, wpłynęło na łatwość zrozumienia religii chrześcijańskiej przez Indian poprzez podobieństwa obydwu religii. Są to narodziny Quetzalcoatla jako narodziny samego Chrystusa, który to wyszedł z nabrzmiałego kamiennego brzucha. Fakt ten został przedstawiony poprzez wyliczenie szlachetnych kamieni, tworzących rodzaj magicznej genealogii świętego kamienia Quetzalcoatl. Następnie pojawiają się bogowie śmierci, uzbrojeni w pazury i pod nimi nagi bóg z ustami malowanymi na czerwono, a całym ciałem na czarno oraz mała małpka przywiązana ogromną pępowiną do kamienia, z którego się narodził. Później następuje pochód bogów ubranych w fantastyczne stroje. Dalej w kodeksie, opisane jest drugie mistyczne wydarzenie: zstąpienie Quetzalcoatla. Pokazane jest niebo, a w nim starzy bogowie Twórcy i nagi bóg Quetzalcoatl, liczący dziesięć lat. Twórcy wręczyli mu wszystkie atrybuty należne bogom: maskę Ehecatl, Boga Wiatrów, czapkę ze skóry tygrysa, kamienną szpadę, przybranie z piór kruka i papugi, muszlę i naszyjnik z muszelek, oszczep i miotacze strzał, koszulkę z ozdobami z cennych piór i jego cztery domy. Niebo otwiera się i po sznurze ozdobionym ozdobami z piór, w towarzystwie dwóch bóstw schodzi Quetzalcoatl na ziemię. Następnie Bóg spotyka się z bogami wężami i Twórcami i ci proszą go, aby podniósł niebo wody, które spadło na ziemię, co też i czyni. W ten sposób powstało życie na ziemi. Mistekowie łączyli nierozerwalnie problem początku świata z początkiem rodu ludzkiego.


Koncepcja raju

Mistekowie posiadali bardzo ciekawą koncepcję raju, gdzie mieszkała wielka para bóstw stwórczych i rodzicielskich o wspólnym imieniu Jeden Jeleń. Według mitu para ta spowodowała, że z ogromnej skały wytrysnęła woda, a następnie pobudowała na tej skale wspaniałe domy, które służyły jej jako ziemska siedziba. Najwyższy dom podpierał niebo i w nim również przechowywano miedziany topór. Wszystkie domy razem wzięte stanowiły rodzaj raju i miejsca obfitości. W raju znajdowało się drzewo pochodzenia Misteków, najczęściej przedstawiane jako wyrosłe z głowy kobiety lub jako kobieta (prawdopodobnie bogini Chichihuahco), której głowa spoczywa na ziemi, ciałopień wznosił się prosto do góry, a spomiędzy jej rozłożonych nóg – konarów wychodziły nagie postacie – przodkowie Misteków. Mlekiem z tego drzewa żywiły się zmarłe niemowlęta, udające się do krainy zmarłych Tlaclocanu. Mistekowie wierzyli, że bogowie i królowie pochodzili właśnie z takiego drzewa. Raj Mistekowie utożsamiali z miejscem położonym niedaleko miejscowości Apoala.


Panteon bóstw

Mistekowie czcili pierwotnie wielu bogów. Jednym z najważniejszych był bóg słońca Tonatiuh („Ten, Który Czyni Dzień”) oraz bóg kukurydzy Cohuya, bóg rozrodczości i życia Nituayuta, bóg myśliwych Qhuav, bóg deszczu, wody i piorunów Tzahui (będący tym samym wariantem Tlaloka) oraz bóg płodności Hituayuta oraz bóg kupców i handlu Yozotoyua. Podczas ceremonii religijnych składano krwawe ofiary, przy czym najczęściej zabijano jeńców wojennych. Ważną boginią była Wichaana, stwórczyni ludzi i ryb. Uważana była za patronkę rybaków. Jej mąż, Cozaana, był natomiast bogiem rybaków i myśliwych.

Mistekowie czcili również, w świętym mieście Achiuta, wielki szmaragd, nazywany „sercem ludu”. Kultywowali astronomię, posługiwali się dokładnym kalendarzem i używali pisma hieroglificznego, odmiennego od pisma Olmeków, Majów i Zapoteków.

Mistekowie żyją na swych terenach do dzisiaj w liczbie 500 tys. Mówią dziesięcioma dialektami. Żyją po części tak, jak żyli ich przodkowie, zamknięci w wąskich dolinach, lub też rozproszeni na górskich zboczach - z tą różnicą, że nie pamiętają o swojej świetności i pochodzeniu od bogów.


Zobacz też

  • Historia Mezoameryki
  • Sztuka Zapoteków i Mixteków

Biżuteria - Magdalena Mazur

Posted in Uncategorized by admin on the March 13th, 2008

Magdalena Mazur, właściwie Magdalena Matysiewicz (ur. 1976 w Katowicach) - polska modelka, prezenterka TV, aktorka reklamowa i filmowa znana jako pielęgniarka Magda z serialu komediowego Daleko od noszy. Absolwentka wydziału filologicznego Uniwersytetu Śląskiego. Prowadziła program erotyczny Różowa landrynka w TV Polsat. Zagrała także w reklamach takich jak Simplus, piwa EB oraz podpasek Always.


Filmografia

  • Farba (1997) jako pielęgniarka
  • Klan (1997-2006) jako Klara, modelka pracująca przy kolekcji mody Moniki Ross
  • Chłopaki nie płaczą (1999) jako Weronika, była dziewczyna Kuby
  • Żółty szalik (2000) jako ekspedientka w sklepie z biżuterią
  • Poranek kojota (2001) jako blondyna Maxa
  • Jak to się robi z dziewczynami (2002)
  • Miss mokrego podkoszulka (2002) jako Ella
  • Daleko od noszy (2003) jako pielęgniarka Magda


Gościnnie

  • Marszałek Piłsudski (2001) jako Kobieta w więzieniu
  • Graczykowie, czyli Buła i spóła (2001-2002) jako Gosia
  • Kryminalni (2004-2006) jako Anna Pawlicka
  • Całkiem nowe lata miodowe (2004) jako Kandydatka na szwaczkę
  • Pensjonat pod Różą (2004-2006) jako Dagmara, matka Maciusia
  • U fryzjera (2006) jako Justyna


Linki zewnętrzne

  • Zdjęcia aktorki
  • - galeria

W zbiorach Muzeum Cystersów - Ryszard Kwiecień

Posted in Uncategorized by admin on the March 12th, 2008

Ryszard Kwiecień, pseud. K-100 (ur. 22 marca 1930 w Godowie), polski artysta plastyk, pedagog Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

Ukończył krakowską ASP w 1956. Zajmuje się malarstwem olejnym, tkaniną artystyczną (kastoplotami) i grafiką. W latach 1981-1986 był docentem kontraktowym na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie, następnie docentem i kierownikiem Pracowni Tkaniny Artystycznej. Brał udział w ponad 150 wystawach w Polsce i za granicą (w tym kilkanaście wystaw indywidualnych), m.in. w Krakowie, Warszawie, Wrocławiu, Poznaniu, Łodzi, Olsztynie, Koszalinie, Rzeszowie, Zakopanem, Kopenhadze, Moskwie, Manchesterze, Newcastle, Pradze, Lozannie, Genewie, Paryżu, Bremie, Londynie, Meksyku. Zdobył nagrodę na Międzynarodowym Triennale Tkaniny w Łodzi (1975), był również laureatem Nagrody Rektora ASP w Warszawie (1985). Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych m.in. w Krakowie (Muzeum Narodowe), Łodzi (Centralne Muzeum Włókiennictwa), Kamiennej Górze (Muzeum Tkactwa Dolnośląskiego), Zakopanem (Muzeum Tatrzańskie), Olsztynie, Koszalinie, Gorzowie Wielkopolskim, Chicago (Muzeum Polskie). Był członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych.

Niektóre prace:

  • malarstwo:

    • Zdarzenie (1967)
    • Tajemnica “L” (1970)
    • Spalony anioł (1974)
    • cykl Materia - Destrukcja - Przestrzeń (1978-1986)
  • tkaniny:
    • Kastoplot morski “A.N.” (1969)
    • Kastoplot Biskaj (1973)
    • Kastoplot olsztyński (1975)
    • Kastoplot “PM” (1975)

Źródła:

  • Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 2, Warszawa 1989
Next Page »