Biżuteria information


Czarna biżuteria - Podratowiec

Posted in Uncategorized by admin on the September 30th, 2007

Podratowiec – osada w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Czarna Białostocka.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

Biżuteria - Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie

Posted in Uncategorized by admin on the September 29th, 2007

Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie mieści się w Będominie koło Kościerzyny - miejsce urodzenia Józefa Wybickiego, twórcy Mazurka Dąbrowskiego, hymnu państwowego Polski.

Dwór szlachecki należący w latach 1741 - 1783 do rodziny Wybickich, jest dziś siedzibą Muzeum Hymnu Narodowego.

Zbudowany przez rodzinę Gleissen - Doręgowskich na początku XVIII wieku, przebudowany został w latach 1741 i 1772 - 73, kiedy Będomin był już w posiadaniu rodu Wybickich. Z tego czasu pochodzi istniejąca do dziś parterowa część dworu. Na początku XX wieku, gdy właścicielami Będomina była niemiecka rodzina Dahlweid, spłonęła wschodnia część budynku. Odbudowano ją w 1912
roku już w formie dwukondygnacyjnej i przykryto łamanym, czterospadowym dachem. Restauracja i adaptacja dworu na cele muzealne trwała od marca 1977 roku do lipca 1978 roku.

Muzeum Hymnu Narodowego jest prawdopodobnie jedyną tego rodzaju placówką na świecie. Zostało założone w 1978 r. w dworku zbudowanym na początku XVIII w., przebudowanym w połowie tego stulecia przez rodzinę Wybickich, a następnie w 1906 r. przez rodzinę Dahlweidów. W latach 1977-1978 zrekonstruowano wnętrza wg stanu z lat 1741-1783, tj. okresu, kiedy dworek należał do Wybickich.

Gromadzone są w nim pamiątki po twórcy polskiego hymnu - Józefie Wybickim i wybitnych postaciach z jego epoki, dokumenty dotyczące historii Mazurka Dąbrowskiego, a także elementy wyposażenia dworu z XVIII i początku XIX w. W zbiorach znajdują się: meble, dywany, XIX-wieczne obrazy i kilimy o tematyce patriotycznej, broń (szable i pistolety z XIX w.), biżuteria patriotyczna z okresu powstań narodowych, medale pamiątkowe, telegramy i karty pocztowe o charakterze patriotycznym z początku XX w., dzieła literackie i plastyczne inspirowane Pieśnią Legionów Dąbrowskiego.

Najcenniejszą kolekcją Muzeum są muzykalia patriotyczne. Tworzą ją: śpiewniki i nuty polskich pieśni (w tym nuty i tekst Mazurka Dąbrowskiego wydane w Paryżu w 1826 r. w języku polskim i francuskim oraz dwie trawestacje hymnu wydane w Niemczech w XIX w.), słowa hymnów innych państw wzorowane na hymnie polskim, różne wersje Mazurka powstające w XIX w., najstarsze płyty gramofonowe z nagraniami polskich pieśni hymnicznych (takich jak “Rota”, “Chorał”, “Warszawianka”, “Boże coś Polskę” i “Mazurek Dąbrowskiego”), gramofony z początku XX w. (w tym unikatowy gramofon miniaturawy i dwie miniaturowe płyty z nagraniem naszego hymnu).

Analnej - Teoria psychoanalizy

Posted in Uncategorized by admin on the September 29th, 2007

Contents


Rozwój psychoseksualny

Dziecko w czasie swojego rozwoju przechodzi przez różne fazy. W każdej fazie prymat mają inne sfery erogenne wraz z zaspokojeniem płynącym z tych źródeł. Popędy pochodzące z określonych sfer erogennych noszą nazwę popędów cząstkowych. Pod koniec fazy następuje albo uwolnienie obsadzenia libidynalnego tych sfer albo utrwalenie noszące nazwę fiksacji. Ogólnie można życie seksualne człowieka podzielić na seksualność pregenitalną i seksualność genitalną. Pierwsza z nich obejmuje wszystkie fazy rozwoju psychoseksualnego aż do okresu latencji. Z definicji jest perwersyjna, ponieważ wyklucza zaangażowanie popędu w rozmnażanie. Wobec seksualności dziecięcej Freud używał określenia polimorficzna perwersyjność. Celem rozwoju psychoseksualnego jest skupienie popędów płynących ze wszystkich źródeł pod hegemonią genitalności i związanie ich z rozmnażaniem.


faza narcyzmu pierwotnego

Klasyczna wersja psychoanalizy zakłada, że noworodek wszystkie popędy ma skierowanie na siebie. Ten etap rozwoju określa się jako narcyzm pierwotny. W trakcie procesu zaspokajania potrzeb dziecko kieruje swoje popędy na obiekt.


faza oralna

Pierwszym obiektem jest pierś matki. Etap, w którym dziecko czerpie satysfakcję z zaspokajania popędów pochodzących z sfer oralnych (warg, gardła, przełyku) zwie się fazą oralną. Według Freuda w tej fazie nie ma jeszcze opozycji aktywność - pasywność. W stosunku do popędu dziecko jest jedynie pasywne. Karl Abraham wprowadził natomiast subfazę tej fazy faza sadystyczno - oralna. Relację z obiektem dziecko nawiązuje poprzez inkorporację - wyobrażenie wchłaniania obiektu dającego przyjemność.


faza analna

Kolejną fazą jest faza analna (nazywana także fazą analno-mięśniową). Dziecko czerpie wówczas przyjemność z drażnienia błony śluzowej odbytu oraz muskulatury - jako aparatu mogącego dziecku dać kontrolę nad procesem wydalania. Dziecko oscyluje wokół dwóch skrajności - dawanie - zatrzymywanie. Przyznaje także wartość wydalanym ekskrementom - jako częściom swojego ciała. Trening czystości staje się faktem społecznym dzięki temu, że dorośli domagają się defekacji w odpowiednim czasie i karcą za defekacje w czasie nieodpowiednim. Z fiksacjami w fazie analnej Freud wiązał takie cechy jak skąpstwo, rozrzutność, upartość, skłonność do kolekcjonowania, sadyzm i masochizm, stosunek do władzy i dominacji, twórczość, bierność i impulsywność, kontrola, uporządkowanie, czystość i skłonność do brudzenia itp. Karl Abraham wprowadził pojęcie fazy sadystyczno - analnej.


faza falliczna

Kolejną sferą erogenną, która zaczyna dominować są zewnętrzne narządy płciowe - penis i łechtaczka. Z tego względu okres dominacji tych sfer nosi nazwę fazy fallicznej. Kluczowymi wydarzeniami tej fazy jest lęk kastracyjny i kompleks Edypa. Na skutek ich pojawienia wczesnodziecięca aktywność seksualna zostaje zahamowana. Rozpoczyna się okres latencji


faza genitalna

Osobnik wkracza w tę fazę wraz okresem dojrzewania. Jej cechą charakterystyczną jest to, że przyjemność seksualna skupiona jest na narządach rozrodczych (pochwa u kobiet i penis u mężczyzn) oraz to, że przyjemność czerpana z zaspokajania popędu zostaje podporządkowana celom rozrodczym - dzięki czemu przestaje być perwersyjna


Struktura aparatu psychicznego


I teoria topograficzna

W początkowym okresie psychoanalizy Freud na określenie struktury aparatu psychicznego posługiwał się trzema pojęciami nieświadomość, przedświadomość, świadomość. W nieświadomości znajdują się myśli, wyobrażenia, które z uwagi na silne obsadzenie popędami bądź treść niemożliwą do zaakceptowania (sprzeczną z zasadami moralnymi, perwersyjną) zostały wyparte lub niedopuszczone do świadomości. Świadomość zaś jest instancją mającą we władaniu aparat motoryczny, mogącą realizować swoje zamierzenia w świecie rzeczywistym. Zatem celem nieświadomych popędów jest przedostanie się do świadomości i zrealizowanie swoich zamierzeń. Nie pozwala na to cenzura (którą Freud porównywał do strażnika decydującego, który z gości może, a który nie może wejść do domu). Nieświadome popędy - chcąc znaleźć drogę do realizacji - tworzą pewne twory zastępcze, które zwie się pochodnymi nieświadomego. Są one potencjalnie zdolne do uświadomienia, jednakże mają związek z nieświadomością (kontynuując metaforę Freuda - to tak jakby nieproszony gość wysłał w gościnę swojego kolegę). Takimi tworami są fantazje, marzenia dzienne czy symptomy nerwicowe.

Przedświadomość to obszar skupiający myśli, wyobrażenia, fantazje, które choć aktualnie nie są świadome, to - bez większego wysiłku - mogą stać się treścią świadomości.


II teoria topograficzna


teoria strukturalna

[[Grafika:Structural-Iceberg.svg|thumb|300px|right|Topografia psychiki wg Freuda]]
Najważniejszą częścią aparatu psychicznego według Freuda jest Id (niem. Es, pol. to). Skupia ona „wszystko to co dziedziczymy, co rodząc się przynosimy ze sobą, co jest konstytucjonalnie stałe, przede wszystkim więc wywodzące się z organizacji cielesnej popędy (…)”.

Pod wpływem działania bodźców pochodzących ze świata zewnętrznego z części id powstaje kolejna część zwana Ego (niem. Ich, pol. Ja). Struktura ta pośredniczy między Id a światem zewnętrznym. Ego zawiaduje naszymi ruchami dowolnymi. Jego zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa jednostce, które osiąga odbierając bodźce ze świata zewnętrznego, gromadząc je i kojarząc, unikając bodźców zbyt silnych, mogących zniszczyć jednostkę, wychodząc naprzeciw tym o umiarkowanych energiach, ucząc się, jak celowo, w sposób dla siebie korzystny zmieniać świat zewnętrzny. Zadaniem ego jest także umożliwianie zaspokajania popędów pochodzących z id. Jeżeli okoliczności nie sprzyjają temu zaspokojeniu ego tłumi popędy, odracza ich zaspokojenie do bardziej odpowiednich momentów.

Ponieważ człowiek rozwija się w świecie społecznym, rozwija się kolejna instancja - Superego, która zawiera zbiór zasad moralnych.


Powstawanie zaburzeń i chorób psychicznych


Nerwice

Aby powstała nerwica niezbędny jest konflikt, w którym ego w służbie superego odmawia id zaspokojenia i usuwa jego reprezentację ze świadomości. Id natomiast tworzy sobie reprezentację zastępczą w postaci symptomów nerwicowych.

Za przyczynę nerwicy uważał Freud, powrót wypartych popędów. Według tegoż autora wyparcie wyobrażeń związanych z preedypalnymi formami zaspokojenia może być:

  • ukończone (pełne, udane)
  • częściowo udane
  • nieudane

W przypadku wyparcia częściowo udanego pewne wyobrażenia zostały wyparte lecz zachowały swoje obsadzenie. Z tego względu ciągle zagrażają wtargnięciem do świadomości (por. powrót wypartych popędów). W celu zachowania go z dala do świadomości konieczne jest silne przeciwobsadzenie. Chociaż główne zagrażające wyobrażenie nie zostaje uświadomione to jednak tworzą się pochodne tego wyobrażenia w formie fantazji (zob. fantazmat), czynności pomyłkowych, marzeń sennych, symptomów nerwicowych. Stąd twierdzenie Freuda, że symptomy nerwicowe mają symboliczny związek z wypartymi popędami i analizując wolne skojarzenia można dojść do wypartego wyobrażenia.


Perwersje, Psychopatie

Zgodnie z poglądami Freuda, perwersja jest pierwotnym stanem dziecka. W perwersji popędy cząstkowe skierowane na obiekty z okresów preedypalnych (tzn. fazy oralnej, analnej, fallicznej) funkcjonują w sposób niezakłócony: nie rozwiązany zostaje kompleks Edypa i groźba kastracji okazuje się nieskuteczna w efekcie popędy cząstkowe nie ulegają organizacji w popęd genitalny.

W ten sposób popędy cząstkowe zostają niezorganizowane a obiekty preedypalne, które w typowym procesie rozwoju zostają zdeseksualizowane i zachowują jedynie status obiektów przygotowujących do normalnego aktu stają się fetyszami, zboczeniami.

Z niepowodzeniem kompleksu kastracji, brakiem sublimacji popędów związany jest brak rozwoju superego co objawia się psychopatią - normy moralne, chociaż znane nie mają regulującego, ograniczającego wpływu na zachowanie.


Psychozy

Freud niewiele pisał o psychozach. Jego główne dzieło dotyczące psychoz to analiza autobiograficznego opisu paranoi Schrebera.

O ile konflikt powodujący nerwicę angażuje id i ego, o tyle konflikt będący przyczyną powstania psychozy angażuje ego i świat zewnętrzny. Ego, napotkawszy ideę, której nie może zaakceptować odrzuca ją. Ale ponieważ idea ta jest ściśle związana z rzeczywistością, może to zrobić tylko za cenę odrzucenia rzeczywistości. Zatem początek powstawania psychozy związany jest z powstaniem “dziury w rzeczywistości”: miejsca po wykluczonym wyobrażeniu. Logicznym efektem tego stanu jest sytuacja gdy poprzez ciąg skojarzeń można natrafić na tą “dziurę”. Efektem takiego stanu będą działania kompensujące w momencie, gdy ego trafi na te wyobrażenia - coś co jest a czego nie powinno być. Te działania to “…łaty ponad miejscem, gdzie pierwotnie pojawiła się dziura w relacjach ego ze światem zewnętrznym”. Przybierają one postać urojeń, halucynacji. Działanie ego polega wówczas na próbach uzupełnienia tej “dziury”, ale nie poprzez przywrócenie wykluczonego elementu, a poprzez dodawanie tworów zgodnie z wolą id.


Psychoanaliza a seksualność

Znaczenie pojęcia seksualność używanego przez Zygmunta Freuda jest znacznie szersze niż jego potoczny sens. Freud zaznacza wielokrotnie, że człowiek dwukrotnie rozpoczyna życie seksualne: pierwszy raz w dzieciństwie; epizod ten kończy się groźbą kastracyjną. Drugie rozpoczęcie życia seksualnego ma miejsce w okresie dojrzewania. Kontrowersyjnym obszarem omawianej teorii jest seksualność dziecięca. Freud twierdził, że wiele działań dzieci związanych z ssaniem, defekacją ma taką samą funkcję jak masturbacja - czyli wszystkie te czynności są związane z seksualnością. Seksualność w teorii Freuda to tyle co dążenie do przyjemności.

W koncepcji Freuda popęd seksualny nie jest jednolity. Składa się z wielu popędów cząstkowych. W przypadku normalnej seksualności popędy cząstkowe są połączone pod rządami sfer genitalnych i zaangażowane w funkcję rozmnażania. Jeżeli jednak z uwagi na utrwalenie (fiksację) popędu cząstkowego na wcześniejszym obiekcie nie będzie możliwe włączenie go do normalnej - genitalnej seksualności, otwarta jest droga do seksualności perwersyjnej, polegającej na aktywności innych niż genitalne sfer erogennych i właściwych im obiektów.


Marzenia senne

Sen jest spełnieniem życzenia - tak brzmi podstawowa prawda wygłoszona przez Freuda na temat snu. Według tego autora, w czasie snu cenzura czasowo osłabia swoją działalność. Dzięki temu nieświadome myśli mają możliwość ujawniania się. Sen powstaje w dwóch etapach. Pierwszy to opracowanie pierwotne w czasie którego nieświadome myśli współdziałając ze sobą na prawach procesu pierwotnego (kondensacja, przemieszczenie) w oparciu o takie dane jak:

  • świeże wspomnienia z poprzedniego dnia
  • wspomnienia infantylne
  • bodźce somatyczne kształtuje pierwsze zręby snu. W czasie opracowania wtórnego sen nabiera charakteru fabuły, do pewnego stopnia uporządkowanej kolejności wydarzeń, chociaż ciągle są obecne cechy procesu pierwotnego (np. kiedy ktoś wygląda jak A a zachowuje się jak B).


Czynności pomyłkowe


Zobacz też

  • osobowość (psychoanaliza)
  • ego
  • id
  • superego
  • świadomość
  • nieświadomość
  • przedświadomość
  • popęd
  • zasada przyjemności
  • zasada rzeczywistości
  • mechanizmy obronne
  • proces pierwotny
  • proces wtórny
  • kateksja
  • antykateksja
  • życzenie
  • styl charakteru

Biżuteria - Kolczyk

Posted in Uncategorized by admin on the September 28th, 2007

85px|thumb|right|Kolczyk noszony w uchu
Kolczyk – niewielki, ozdobny przedmiot, część biżuterii noszona w uchu (najczęściej), brwi, brzuchu, wardze, języku, nosie, genitaliach. Zwykle stworzony z tytanu, stali chirurgicznej, srebra, złota PTFE lub z bioplastu; spotyka się także artystycznie robione kolczyki kościane lub drewniane. Kolczyki mogą być noszone przez kobiety i mężczyzn, ale aktualnie są najczęściej spotykane u kobiet.

Kolczyki występowały i występują w wielu kulturach na całym świecie. W niektórych z nich nakazywane jest kolczykowanie nowonarodzonych dzieci płci żeńskiej.
Jednak przełom XX i XXI przyniosły kolczykom renesans, rozszerzająca się moda na tzw. body piercing zmieniła dla wielu znaczenie kolczyka z ozdoby na poważny element stylu życia. Aktualnie widoczne jest tworzenie się subkultury ludzi posiadających kolczyki.

Plastikowe kolczyki z numerami identyfikującymi są używane także do oznakowywania zwierząt hodowlanych.


Zobacz też

  • piercing

Biżuteria - Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie

Posted in Uncategorized by admin on the September 28th, 2007

Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie mieści się w Będominie koło Kościerzyny - miejsce urodzenia Józefa Wybickiego, twórcy Mazurka Dąbrowskiego, hymnu państwowego Polski.

Dwór szlachecki należący w latach 1741 - 1783 do rodziny Wybickich, jest dziś siedzibą Muzeum Hymnu Narodowego.

Zbudowany przez rodzinę Gleissen - Doręgowskich na początku XVIII wieku, przebudowany został w latach 1741 i 1772 - 73, kiedy Będomin był już w posiadaniu rodu Wybickich. Z tego czasu pochodzi istniejąca do dziś parterowa część dworu. Na początku XX wieku, gdy właścicielami Będomina była niemiecka rodzina Dahlweid, spłonęła wschodnia część budynku. Odbudowano ją w 1912
roku już w formie dwukondygnacyjnej i przykryto łamanym, czterospadowym dachem. Restauracja i adaptacja dworu na cele muzealne trwała od marca 1977 roku do lipca 1978 roku.

Muzeum Hymnu Narodowego jest prawdopodobnie jedyną tego rodzaju placówką na świecie. Zostało założone w 1978 r. w dworku zbudowanym na początku XVIII w., przebudowanym w połowie tego stulecia przez rodzinę Wybickich, a następnie w 1906 r. przez rodzinę Dahlweidów. W latach 1977-1978 zrekonstruowano wnętrza wg stanu z lat 1741-1783, tj. okresu, kiedy dworek należał do Wybickich.

Gromadzone są w nim pamiątki po twórcy polskiego hymnu - Józefie Wybickim i wybitnych postaciach z jego epoki, dokumenty dotyczące historii Mazurka Dąbrowskiego, a także elementy wyposażenia dworu z XVIII i początku XIX w. W zbiorach znajdują się: meble, dywany, XIX-wieczne obrazy i kilimy o tematyce patriotycznej, broń (szable i pistolety z XIX w.), biżuteria patriotyczna z okresu powstań narodowych, medale pamiątkowe, telegramy i karty pocztowe o charakterze patriotycznym z początku XX w., dzieła literackie i plastyczne inspirowane Pieśnią Legionów Dąbrowskiego.

Najcenniejszą kolekcją Muzeum są muzykalia patriotyczne. Tworzą ją: śpiewniki i nuty polskich pieśni (w tym nuty i tekst Mazurka Dąbrowskiego wydane w Paryżu w 1826 r. w języku polskim i francuskim oraz dwie trawestacje hymnu wydane w Niemczech w XIX w.), słowa hymnów innych państw wzorowane na hymnie polskim, różne wersje Mazurka powstające w XIX w., najstarsze płyty gramofonowe z nagraniami polskich pieśni hymnicznych (takich jak “Rota”, “Chorał”, “Warszawianka”, “Boże coś Polskę” i “Mazurek Dąbrowskiego”), gramofony z początku XX w. (w tym unikatowy gramofon miniaturawy i dwie miniaturowe płyty z nagraniem naszego hymnu).

Biżuteria - Cekin (ozdoba)

Posted in Uncategorized by admin on the September 28th, 2007

Cekin – cienka błyszcząca blaszka z dziurką umożliwiającą przymocowanie do materiału, stosowana w celach zdobniczych.

Cekiny mogą mieć różne kolory i kształty, choć najczęściej są okrągłe. Powszechnie używa się ich do ozdabiania ubrań, torebek, biżuterii i innych akcesoriów, najczęściej damskich i o charakterze wieczorowym. Często wykorzystywane są również jako element zdobniczy w regionalnych strojach ludowych, np. w Polsce i w Hiszpanii.

Współczesne cekiny są zazwyczaj robione z plastiku.

Nazwa “cekin” pochodzi od cekina (wł. zecchino), drobnej złotej monety weneckiej bitej od XIII wieku.

Biżuteria - Okres lateński

Posted in Uncategorized by admin on the September 28th, 2007

[[Grafika:Gundestrupkarret2.jpg|thumb|300px|Wizerunek rogatego boga Cernunnosa w otoczeniu jelenia i psa lub wilka na kotle z Gundestrup]]
Okres lateński okres w pradziejach Europy Środkowej i Zachodniej trwający od 400 p.n.e. do początku naszej ery. Nazwa okresu pochodzi od stanowiska archeologicznego w La Tène. W tym czasie Europa znajdowała się pod kulturowymi wpływami (stylu lateńskiego) wywodzącymi się z obszarów zamieszkałych przez Celtów. Kultura lateńska powstała jako kontynuatorka zespołu zachodniohalsztackich grup kulturowych. Na jej peryferiach rozwijały się odmiany kultury lateńskiej: celtycko-iliryjska, celtycko-tracka i celtycko-germańska. Kolonizacja celtycka objęła również ziemie Europy Środkowo-Wschodniej; Czechy, gdzie osiedlili się Bojowie, Morawy (Wolkowie), Słowacja (Kotynowie) Górny i Dolny Śląsk, część Małopolski.

Na terenie Polski w tym okresie rozwijały się kultura wschodniopomorska, kultura przeworska, kultura oksywska, kultura jastorfska, kultura puchowska i kultura bałtyjska.


Chronologia okresu lateńskiego

okres wg. Dechelette wg. Reinecke Datowanie
wczesnolateński La Tène I La Tène A i B 480 l. p.n.e. - 300 l. p.n.e.
środkowolateński La Tène II La Tène C 300 l. p.n.e. do 100 l. p.n.e. (regionalnie do ok. 150 l. p.n.e.)
późnolateński La Tène III La Tène D 150/100 l. p.n.e. do pocz. I w. n.e.

[[Grafika:Celtyckie ozdoby nadsanie.jpg|thumb|300px|Celtycka szklana bransoleta i pierścień, Trepcza nad Sanem]]


Zobacz też

  • Celtowie
  • Sztuka celtycka
  • Mitologia celtycka
  • Druid
  • Kocioł z Gundestrup


Linki zewnętrzne

  • Okres lateński w Małopolsce

W Luwrze - Santi Buglioni

Posted in Uncategorized by admin on the September 26th, 2007

Santi Buglioni, właśc. Santi di Michele Viviani (ur. 1494, zm. 27 listopada 1576 we Florencji), włoski rzeźbiarz, spadkobierca sekretów pracowni rzeźbiarskiej (wł. bottega) innej włoskiej rodziny - Della Robbich. Pracował dla florenckiego rodu Medyceuszy.

Contents


Biografia

Santi uczył się rzemiosła rzeźbiarskiego u boku swego wuja ze strony ojca Benedetta Buglioniego aż do jego śmierci w 1521. Po wuju odziedziczył zobowiązania związane z dokończeniem zamówionych dzieł, stając się przy ich wykonywaniu coraz to bardziej samodzielnym. Po śmierci Giovanniego della Robbia w 1529 był jedynym spadkobiercą sekretów bottegi przy Via Guelfa we Florencji. Zapewne już wtedy zrodziła się legenda dotycząca wykradzenia receptur, którą potem przytoczył szesnastowieczny histograf sztuki Giorgio Vasari. Rodzina Buglionich miała wejść w posiadanie owych przepisów, wg których w pracowni Della Robbich wytwarzano masę ceramiczną, posługując się kobietą pracującą w domu Della Robbich. Miało do tego dojść w roku 1529, kiedy Luca della Robbia wyjechał wraz ze swą drugą żoną Bartolomeą di Leonardo Altoviti do Francji z obawy przed epidemią dżumy.

Santi Buglioni tworzył rzeźby i dekoracje architektoniczne, m. in. nastawy ołtarzowe <ref>Santi Buglioni, w: www.chiantimusei.it, 10 czerwca 2007.</ref>. W latach 1526-1528 przebywał w Pistoi, wykonując najważniejsze dzieło swego życia, dekorację fryzu szpitala Del Ceppo <ref>The Hospital «of the Tree Trunk», w: www.comune.pistoia.it, 10 czerwca 2007.</ref>.

Dwukrotnie przygotowywał dekorację ślubną: w 1539 na ślub księcia Cosimo I Medici z Eleonorą z Toledo, a następnie w 1565 na ślub Francesco de Medici z Joanną Austiaczką <ref>Benedetto and Santi Buglioni, w: www.salander.com, 10 czerwca 2007.</ref>.

Pod koniec życia oślepł. Zmarł 27 listopada 1576. Pochowany został w kościele Santa Maria Maggiore we Florencji. W Księdze zmarłych tej świątyni zapisany został jako Santi di Michele Viviani. Nazwiskiem Viviani tytułował się później jego syn i inni potomkowie, wśród których biograf Galileo Galilei Vincenzo Viviani.


Dzieła

  • Nastawa ołtarzowa dla kościoła św. Anioła w Badia Tedala (lata 20. XVI wieku),
  • Tabernakulum ze świętymi Piotrem i Pawłem, dla kościoła Św. Piotra w Cintoia (Greve in Chianti), obecnie w kościele w La Panca,
  • Pieta dla sanktuarium w La Verna (Chiusi della Verna) (ok. 1520-1530),
  • Zdjęcie z krzyża, Montedoglio (ok. 1520-1530),
  • Noli me tangere dla Palazzo del Bargello we Florencji (ok. 1520-1530),
  • Madonna z Dzieciątkiem i Świętymi Rochem i Sebastianem dla kościoła Madonna del Ponte w Stia (1531),
  • Madonna z Dzieciątkiem i św. Jakubem Większym oraz Giovannim Gualbertim, ceramika kryta szkliwem dla opactwa w Vallombrosa (lata 20.-30. XVI wieku),
  • Dekoracja fasady Spedale del Ceppo w Pistoi (ok. 1526-1528),
  • Pomnik Giovanniego dalle Bande Nere we Florencji, razem z Niccolò Tribolo (1539),
  • Posadzka dla Biblioteca Medicea Laurenziana, wg projektu Niccolò Tribolo,
  • Posadzka Palazzo Vecchio we Florencji,
  • Cyborium z adorującymi aniołami, dla kościoła Św. Sylwestra w Convertoie, znajduje się w Prepozyturze Świętego Krzyża w Greve in Chianti,
  • Posadzka groty Madama w Giardino di Boboli we Florencji,
  • Cyborium dla kościoła Pieve di Santa Maria Assunta w Stia (1526),
  • Madonna z Dzieciątkiem dla kościoła w Carda (Castel Focognano),
  • Dekoracja ze sceną Zwiastownia w portalu Oratorium św. Piotra we Florencji,
  • Głowa Michelangelo Buonarrotiego, po śmierci artysty w 1564.

Niektóre dzieła Santiego Buglioniego znajdują się w muzeum w Palazzo del Bargello we Florencji, w tej samej sali, w której wystawiane są dzieła Giovanniego della Robbia. Obaj artyści tworzyli w tym samym stylu. Rzeźby artysty stanowią też część kolekcji innych wielkich muzeów, jak np. muzeum w Luwrze.


Przypisy

<references/>


Linki zewnętrzne (zdjęcia niektórych dzieł artysty)

  • Cyborium z aniołami, Greve
  • Figura św. Jana Kapistrana, Los Angeles
  • Chrzcielnica, Rignano

Buglioni, Santi
Buglioni, Santi
Buglioni, Santi

  • Nasz Dziennik Muzeum Luwru w ramach obchodów roku Armenii we Francji proponuje w tym sezonie wystawę Jednym z najpiękniejszych dzieł prezentowanych w Luwrze jest bez
  • ARTInformacje - Artinfo.pl Luwr prezentuje obecnie na stałej ekspozycji 35 000 obiektów. Kolejny, rekordowy rok w Luwrze. W 2006 roku liczba zwiedzających to muzeum przekroczyła 8
  • onePhoto.net - otwarta galeria fotografii. OPIS: Pod koniec wrzesnia, przedwczoraj, w Luwrze zginely z wystawy dwa duze brylanty. Lezaly na poduszkach, przykryte sloikiem.
  • Interaktywna Polska Po czterech latach Mona Liza powróciła do ogromnej XIX-wiecznej sali Stanów w Luwrze, odnowionej wyłącznie ze względu na nią.

Biżuteria - Pierścień (biżuteria)

Posted in Uncategorized by admin on the September 26th, 2007

Pierścień - rodzaj biżuterii, ozdoba nakładana na palec, w kształcie obręczy. Robiony najczęściej ze szlachetnego metalu, z tzw. oczkiem czyli kamieniem ozdobnym.

Istnieją różne odmiany pierścieni: sygnet, obrączka ślubna, pierścionek zaręczynowy.

Pierścień ma również znaczenie symboliczne, np. Pierścień Rybaka oznacza następcę św. Piotra

Edit Linki - Toxic

Posted in Uncategorized by admin on the September 25th, 2007

Toxic to drugi studyjny singel amerykańskiej wokalistki Britney Spears. Wydawnictwo było drugim singlem promującym czwarty studyjny album zatytułowany In The Zone, wydany został w pierwszym kwartale 2004 roku nakładem wytwórni Jive Records. Utwór skomponowali Cathy Dennis, C. Karlsson, P. Winnberg, H. Jonback w produkcji Bloodshy i Avant.

Do utworu ponadto zrealizowano teledysk w reżyserii Josepha Kahna. W którym wokalista występuje m.in. w roli stewardesy, rudowłosej kobiety jadącej na motocyklu oraz superbohaterki o czarnych włosach. Singiel “Toxic” odniósł największy sukces spośród wszystkich singli wydanych przez amerykańską wokalistkę.

Contents


Lista utworów

  1. Toxic - 3:19
  2. Toxic (Instrumental) - 3:19
  3. Toxic (Bloodshy & Avant’s Intoxicated Remix) - 5:35
  4. Toxic (Armand Van Helden Remix Edit) - 6:25


Remiksy i inne wersje piosenki

  • Peter Rauhofer Reconstruction Mix - 7:56
  • Peter Rauhofer Reconstruction Mix Edit - 6:43
  • Peter Rauhofer Reconstruction Mix Radio Edit - 4:29 - Tylko na “B In The Mix” Deluxe Edition
  • Felix Da Housecat’s Club Mix - 7:09
  • Lenny Bertoldo Mixshow Edit - 5:46
  • Armand Van Helden Remix - 9:34
  • Armand Van Helden Radio Edit - 3:46
  • Yiannis Outstanding Tribal Mix


Nagrody i wyróżnienia

Rok Nagroda Kategoria Wynik
2004 Teen Choice Awards Choice Single otrzymana
2004 MTV Video Music Awards Video of the Year nominacja
2004 MTV Video Music Awards Best Female Video nominacja
2004 MTV Video Music Awards Best Dance Video nominacja
2004 MTV Video Music Awards Best Pop Video nominacja
2004 Nrj Music Awards Video Of The Year nominacja
2004 Ivor Novello Awards Most-Performed Work otrzymana
2004 MTV Europe Music Awards Best Song nominacja
2005 Grammy Awards Best Dance Recording otrzymana
2005 Nickelodeon Kids’ Choice Awards Favorite Song nominacja
2005 MTV Australia Video Music Awards Sexiest Video nominacja
2005 MTV Australia Video Music Awards Video of the year nominacja
2005 MTV Australia Video Music Awards Best Pop Video nominacja


Pozycje Singla

Notowanie Pozycja
United World Chart 1
Europa Hot 100 Singles 1
USA ARC Weekly Top 40 1
Wielka Brytania Singles Chart 1
Australia Singles Chart 1
Austria Singles Chart 1
Belgia Singles Chart 1
Kanada Singles Chart 1
Irlandia Singles Chart 1
Izrael Singles Chart 1
Ameryka Południowa Top 40 1
Nowa Zelandia RIANZ Singles Chart 1
Norwegia Singles Chart 1
Portugalia Airplay Chart 1
Hiszpania Singles Chart 1
Szwecja Singles Chart 2
Włochy Singles Chart 2
Francja Singles Chart 3
Dania Singles Chart 4
Niemcy Top 40 4
Niemcy Singles Chart - Media Control 4
Szwajcaria Singles Chart 4
USA Billboard Hot Dance Club Play 1
USA Billboard Top 40 Mainstream 1
USA Billboard Hot 100
9

Pektorał - Nakum

Posted in Uncategorized by admin on the September 25th, 2007

Nakum - to miejscowość w Gwatemali.


Odkrycie

W Nakum polscy archeolodzy z
Uniwersytetu Jagiellońskiego-dr Jarosław Źrałka i mgr Wiesław Koszkul odkryli 6/7 czerwca 2006 roku grobowiec władcy Majów pochodzący z ok. 700 roku n.e.
We wnętrzu grobu archeolodzy znaleźli wspaniałą ceramikę, min. misę przedstawiającą tańczącego boga kukurydzy i niezwykle rzadki pektorał pokryty hieroglifami. Napis nie został jeszcze w pełni odczytany ze wzgledu na archaiczną formę glifów. Jego rozszyfrowywaniem zajmuje się słynny epigrafik Simon Martin. Od maja do czerwca 2007 trwałs kolejna ekspedycja badawcza w Nakum. W 2007 dokonano odkryć kolejnych dwóch grobowców, najprawdopodobniej władców.

Schowana - Zamiana kart

Posted in Uncategorized by admin on the September 25th, 2007

Iluzjonista pokazuje dwie karty. Układa je w kształt litery “T”, w taki sposób, że widzowie widzą kolor kart. Iluzjonista przesuwa jedną kartę pod drugą (przesuwa kartę poziomą pod kartą pionową). Chociaż wsuwana karta to np. as kier, z drugiej strony wysuwa się inna karta, np. król karo. Następnie iluzjonista pokazuje obie karty.

thumb|150px
Do wykonania pokazu potrzebne są trzy a nie dwie karty, z tym wyjątkiem, że potrzebna jest tylko połowa trzeciej karty (patrz: górny rząd rysunku).

Środkowy rząd: rysunek po lewej stronie przedstawia to co widzą widzowie (przód), a rysunek po prawej stronie przedstawia to co widzi iluzjonista (tył). Pod żółtą kartą schowana jest połowa zielonej karty.

Dolny rząd: rysunek po lewej stronie przedstawia to co widzą widzowie podczas pokazu. Rysunek po prawej stronie przedstawia tył kart (pod zapaskowanym polem ukryta jest zielona karta).

Gdy iluzjonista wyciągnie żółtą kartę, zielona jest schowana za czerwoną. Iluzjonista pokazuje widzom kartę żółtą, następnie wkłada ją pomiędzy kartę czerwoną i zieloną, dzięki czemu może pokazać widzom kartę czerwoną, ponieważ zielona jest zasłonięta przez żółtą.

Jedna - Kolonia Sulisławice

Posted in Uncategorized by admin on the September 24th, 2007

Kolonia Sulisławice - dawniej wieś, dziś jedna z jednostek terytorialnych Kalisza. Włączona w granice administracyjne miasta w 2000 r. wraz ze Sulisławicami stanowiącymi obecnie jedną z dzielnic Kalisza. Ludność Kolonii Sulisławic wynosi ok. 800 mieszkańców.

Biżuteria - Ślimaki w kuchni

Posted in Uncategorized by admin on the September 23rd, 2007

Są standardowym daniem kuchni francuskiej, rarytasem w kuchniach włoskiej i greckiej, można je znaleźć w menu kuchni hiszpańskiej a w Polsce niestety ciągle przyjmuje się je ze sporą dawką nieśmiałości. Ślimaki.

Trudno właściwie doszukać się powodu takich reakcji na to przepyszne i bardzo wartościowe mięso. Wydaje się, że oswoiliśmy się już z krewetkami, kalmarami i ośmiornicami, pora więc na oswojenie ślimaka.

Ślady wykopalisk świadczą o tym, że już człowiek pierwotny traktował ślimaki jako pożywienie i nie tylko. Seria 41 przewierconych muszli ślimaków odnaleziona w południowoafrykańskiej jaskini Blombos to - zdaniem archeologów - najstarsza biżuteria, jaką do tej pory odnaleziono.

Na nowo odkrycia ślimaków - jak wielu innych przysmaków – dokonali starożytni Rzymianie. Docenili oni nie tylko smak, ale także właściwości lecznicze mięczaków. Przede wszystkim jednak dla Rzymian ślimak liczył się jako afrodyzjak. Starożytni zajadali się ślimakami, jako pierwsi rozpoczęli hodowlę gatunku, byli tak związani ze swoim przysmakiem, że zabrali go ze sobą aż na Wyspy Brytyjskie, gdzie do dziś winniczka nazywa się rzymskim ślimakiem.

W Średniowieczu w ślimakach zagustowali mnisi, traktujący je jako miłą alternatywę dla zieleniny podczas Wielkiego Postu. W tym czasie ślimak nie był traktowany jako zwierzę, toteż doskonale nadawał się na postne, acz smakowite danie. Z zakonnikami winniczki powędrowały na wschód i tak trafiły do Polski - przywiezione przez mnichów francuskich.

Słynny „Opis obyczajów za czasów Augusta III” Jędrzeja Kitowicza podaje, że szlachta polska jadła ślimaki już w XVIIw. Był to pewien snobizm, a potrawę tę uważano za nowomodną. Szlachcie „jedli żaby, żółwie, ostrzygł, ślimaki, granele, to jest jądrka młodym jagniętom i ciotkom wyrzynane, grzebienie kurze i nóżki kuropatwie…” Z tego też okresu notuje się pierwsze przepisy na ślimaki po polsku.

Najpopularniejszym jednak daniem ze ślimaków są „Ślimaki po burgundzku”, które na francuskich stołach rozpropagował Marie Antoine Careme - twórca wyrafinowanej kuchni francuskiej. Ten najbardziej znany francuski kucharz XIX wieku tak rozsławił ślimaki z masłem, czosnkiem i natką pietruszki, że skonstruowano dla nich nawet specjalne naczynia z zagłębieniami, a także szczypce do przytrzymywania muszli.

Współczesny ślimak burgundzki (winniczek) - najbardziej ceniony ze wszystkich rodzajów ślimaka - pochodzi już od pewnego czasu głównie z Polski. Tutaj jest zbierany, ponieważ jego zasoby w regionie Bourgogne dawno się skończyły. Jednak rekordy zjadania ślimaków padają we Francji – zjada się 30 000 ton rocznie.

Więcej o ślimakach na www.slimaki.com.pl

Czy wiesz, że od tego roku 24 maja obchodzimy Dzień Ślimaka również w Polsce. Święto sprowadziła do Polski firma Ślimaki PL – propagator ślimaków na polskich stołach.

Czy wiesz, że ślimak ma wiele właściwości odżywczych. Jego walory żywieniowe to wysoka zawartość białka, niska zawartość tłuszczu i cukru, mięso ślimaka jest też bogate w sód, fosfor i magnez.

Przykład z patynowanego - Pirofory

Posted in Uncategorized by admin on the September 23rd, 2007

Pirofory - substancje, które w postaci rozdrobnionej zapalają się samorzutnie pod wpływem powietrza atmosferycznego.

  • przykład piroforu

    • żelazo otrzymane z tlenku przez redukcję wodorem w niskiej temperaturze

Biżuteria - Peć

Posted in Uncategorized by admin on the September 23rd, 2007

Peć (serb. - cyrylica Пећ), (alb. Peja, Pejë) - miasto w Serbii, w Kosowie, nad rzeką Pećka Bistrica (dopłwy Białego Drinu). Około 97 tys. mieszkańców. Przemysł spożywczy (przetwórstwo owocowo-warzywne); rzemiosło artystyczne (biżuteria i pamiątki); monastyr Pećka Patrijaršija z cerkwiami: św. Apostołów (XIII wiek, freski 1250), św. Dymitra (XIV wiek, freski XIV-XVII wiek), Matki Boskiej (XIV wiek, freski XIV-XVI wiek), św. Mikołaja (XIV wiek), stanowiącymi jeden kompleks budowli, do którego dobudowano w XIV wieku tzw. narteks arcybiskupa Danila II. - Od końca XIII wieku siedziba arcybiskupa serbskiego; 1346-początek XVI wieku i 1557-1766 stolica patriarchatu; w XIV-XVII wieku, ośrodek handlu, głównie rozwijanego przez kolonię raguzańską (Dubrownik); 1689 i 1739 w obawie przed represjami tureckimi znaczna liczba ludności opuściła miasto, udając się do Wojwodiny. Od 1920 ponownie siedziba patriarchatu. Stolica okręgu peckiego.

Muzeum Cystersów w - Muzeum Zabawek

Posted in Uncategorized by admin on the September 22nd, 2007

  • Muzeum Zabawek w Karpaczu
  • Muzeum Zabawek i Zabawy w Kielcach

Rzecz powstańców - Osiedla Szydłowca

Posted in Uncategorized by admin on the September 22nd, 2007


Osiedla obecnie

W Szydłowcu nie istnieją osiedla jako jednostki administracyjne. Są to jedynie zwyczajowe, głęboko zakorzenione w świadomości mieszkańców części miasta. Są nimi:

  • Os. Nad Zalewem
  • Os. Kolejowa
  • Os. Powstańców
  • Os. Kościuszki
  • Książek
  • Podgórze
  • Podzamcze
  • Praga
  • Os. Przydworcowe
  • Stare Miasto
  • Os. Wschód
  • Stara Wieś
  • Wymysłów i Zielonka
  • Pod Świerczkiem


Osiedla dawniej

Oficjalny podział miasta na dzielnice istniał już na pocz. XVI w. Wtedy to powstały trzy dzielnice Podzamcze, Rynek Katolicki (albo Śródmieście) i Skałka. Przy rozrastaniu się miasta na północ i południe utworzył się Składów oraz dzielnica Plebańska.

!

Opornik ryngraf edit - The Siren

Posted in Uncategorized by admin on the September 21st, 2007

The Siren (ang. Syrena) to dwunasty singel grupy Nightwish.

Contents


Opis albumu

The Siren to singel wydany po sukcesie albumu Once. Wraz z jego premierą, na stronie wytwórni pojawił się mający go (ponoć) promować teledysk. Teledysk ten, niemal jednogłośnie został uznany przez fanów za najgorzej zrealizowany klip, nie tylko w historii Nightwisha, ale w historii muzyki w ogóle. Na szczęście dla fanów, okazało się, że była to jedna z propozycji do klipu, której zespół nie przyjął, a którą wytwórnia (wg. oficjalnych wypowiedzi) zamieściła w internecie przypadkowo.


Lista wydawnictw


Finlandia (2005) / Spinefarm

  1. “The Siren (edit)”
  2. “The Siren (album version)”
  3. “The Siren (live)”
  4. “Kuolema Tekee Taiteilijan (live)”


Europa (2005) / Nuclear Blast

  1. “The Siren (edit)”
  2. “The Siren (album version)”
  3. “The Siren (live)”
  4. “Symphony of Destruction (live)”
  5. “Kuolema Tekee Taiteilijan (live)”

A druga wystaje - Kowala Druga

Posted in Uncategorized by admin on the September 20th, 2007

Kowala Druga – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie opolskim, w gminie Poniatowa.

  • Pytamy::Pytania opisane tagiem spodnie Czesto widze jak niektórym osobom wystaje końcówka od paska do spodni, Wiem że jedna to długość a druga to szerokość ale która to która? z góry.
  • Nasze Forum Dyskusyjne. Szydełko a druga przebijasz dreda szydelkiem z 2 strony tak zeby trafic miedzy palce, Jest to swietna metoda, dred sie zbija i prawie nicc nie wystaje,
  • capri.pl: Jaki silnik? Tylko że troche wystaje przez maske , która idzie dość nisko pozatym nie ma Druga to auto miało służyć do jazdy na codzień i w weekendy do utarcia
  • Serwis Żeglarski - www.zeglarstwo.net.pl - Kurs dwudniowy Pracując niemal przez cały czas trwania manewru, fok sam przejdzie na drugą stronę. Im mniej płetwy mieczowej wystaje spod jachtu tym łatwiej będzie ci
  • HYPERLINK.CLUB / Sztuka wiązania butów No, szczególnie, gdy ma się je już zawiązane, a druga sznurówka wystaje ze spodni. :). elceef • 2007-01-22 18:36:46. No dobra, ale co się stało z tą

Biżuteria - Galicyzm

Posted in Uncategorized by admin on the September 20th, 2007

Galicyzmy to zapożyczenia z języka francuskiego.

Okres pojawienia się wyrazów francuskich w polszczyźnie to XVII i XVIII wiek - związane jest to uniwersalnością języka francuskiego oraz z licznymi koneksjami ówczesnej Polski z Francją. Galicyzmy weszły o bieg przede wszystkim warstw wyższych: arystokracji i szlachty: nie tylko wplatano słowa i wyrażenia w zdanie, prowadzono nawet całe rozmowy w języku francuskim.

Ze względu na docelową grupę społeczną nowe wyrazy dotyczyły głównie życia dworskiego, tańców i rozrywek np.: amant, awangarda, batalia, fryzjer, gorset, kokietka, mariaż czy peruka. Inne francuskie wyrazy, które zadomowiły się w polszczyźnie to np. rendez-vous, vis-à-vis, à propos, déjà vu, adres, biżuteria czy parasol.

Ciała. - Synodyczny okres obiegu

Posted in Uncategorized by admin on the September 20th, 2007

Synodyczny okres obiegu - uśredniony okres obiegu ciała niebieskiego po swojej orbicie, w którym powtarza się ta sama konfiguracja ciała niebieskiego ze Słońcem.

Jest to okres bezpośrednio obserwowany.

Muzeum - National Museum of American History

Posted in Uncategorized by admin on the September 20th, 2007

National Museum of American History (Narodowe muzeum historii amerykańskiej) to położone w National Mall w Waszyngtonie muzeum, będące częścią Instytutu Smithsona. Muzeum zostało otwarte w roku 1964 jako Museum of History and Technology (Muzeum historii i techniki), a swoją obecną nazwę nosi od roku 1980. Dnia 5 września 2006 muzeum zostało zamknięte w celu renowacji i zostanie ponownie otwarte dla zwiedzających latem 2008. W międzyczasie, część kolekcji muzeum jest dostępna dla zwiedzających w pobliskim narodowym muzeum lotnictwa i przestrzeni kosmicznej.


Linki zewnętrzne

  • Oficjalna witryna National Museum of American History

Oryginalna biżuteria - Sygnet

Posted in Uncategorized by admin on the September 19th, 2007

[[Grafika:Signet ring Louvre MAN87432.jpg|thumb|200px|Złoty sygnet z epoki Karolingów, Muzeum w Luwrze]]
Sygnet - ozdobny pierścień, przeważnie dla mężczyzn. Dawniej służył jako pieczęć (stąd uwieńczony wizerunkiem herbu lub monogramem); dziś używany jako element męskiej biżuterii.

Pierścień - Grond (maczuga)

Posted in Uncategorized by admin on the September 19th, 2007

Grondfikcyjna broń ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Pojawia się w Silmarillionie.

  • W angielskim oryginale – Grond / Hammer of the Underworld
  • W przekładzie Marii Skibniewskiej – Grond / Młot Podziemnego Świata

Grond – wielki młot bojowy, czy też maczuga, należący do Władcy Ciemności Morgotha. Wiadomo, iż tylko raz użył go w walce – podczas pojedynku z Fingolfinem. Zwano go też Młotem Podziemnego Świata.

Nazwa Grond pochodzi z języka sindarin i znaczy w tej mowie Maczuga.

Next Page »