Biżuteria information


Biżuteria - Bahnhofstrasse

Posted in Uncategorized by admin on the June 29th, 2007

300px|thumb|Bahnhofstrasse
Bahnhofstrasse (niem. ulica Dworcowa) - Zuryska Bahnhofstrasse (1,5 km), łącząca dworzec kolejowy z brzegiem jeziora, jest najelegantszą ulicą handlową Szwajcarii i jedną z najbardziej prestiżowych na świecie. Skupiły się przy niej magazyny “haute couture” i sklepy oferujące najbardziej luksusowe towary: biżuterię i zegarki, futra, antyki i dzieła sztuki. Ocieniona szpalerem lip, wyłączona z ruchu kołowego, stanowi idealny trakt spacerowy. Niedaleko dworca kolejowego strzela w niebo sylwetka najwyższego w mieście budynku, w którym mieści się obserwatorium astronomiczne Urania, wyposażone w teleskop o 600-krotnym powiększeniu.

Pierścionek - Hanna Rek

Posted in Uncategorized by admin on the June 29th, 2007

Hanna Rek (ur. 8 maja 1937 w Warszawie), polska piosenkarka.

Ukończyła wydział farmacji akademii medycznej. Podczas studiów występowała w chórze, grała w teatrze Kleks, STS-ie i kabarecie Pineska. Absolwentka Studium Piosenkarskiego Hanny Skarżanki i Aleksandra Bardiniego. W 1957 zajęła 2. miejsce w konkursie piosenki organizowanym przez Polskie Radio. Występowała w Teatrze Piosenki w warszawskim Bristolu, współpracowała z teatrami Syrena i łódzkim 7.15. Założyła własny zespół, Hanna Rek Band. Wraz z mężem Bogusławem Wyrobkiem w latach 1964–1985 występowała za granicą.

Piosenki w jej wykonaniu znalazły się w kilku filmach, m.in. Nad rzeką, której nie ma (reż. Andrzej Barański), Inspekcji pana Anatola i Pan Anatol szuka miliona (reż. Jan Rybkowski).

W 2005 odznaczona medalem Gloria Artis.


Wybrane piosenki

  • Czarny szal (muz. Ryszard Sielicki, sł. Karol Kord)
  • Gdy mi ciebie zabraknie (muz. Jerzy Abratowski, sł. Kazimierz Winkler)
  • Romeo (muz. Henryk Klejne, sł. Tadeusz Urgacz)
  • Złoty pierścionek (muz. Jerzy Wasowski, sł. Roman Sadowski)
  • Znów minął lata jeden dzień (muz. Romuald Żyliński, sł. Zbigniew Kaszkur)


Źródła

  • Hanna Rek w serwisie Spotkania z piosenką

Rek, Hanna
Rek, Hanna

Biżuteria - Peter Carl Fabergé

Posted in Uncategorized by admin on the June 28th, 2007

right|180px|thumb|Peter Carl Fabergé
right|180px|thumb|Fabergé Bukiet lilii
Peter Carl Fabergé, (ros. Петер Карл Фаберже) właściwie Carl Gustawowicz Fabergé (ur. 30 maja 1846 w Sankt Petersburgu, zm. 24 września 1920) - rosyjski jubiler i dekorator, autor słynnych jajeczek Fabergé.

Peter Fabergé był synem Gustava Fabergé, urodzonego na terenie dzisiejszej Estonii, a mającego hugenockie korzenie w Pikardii i jego duńskiej żony Charlotte Jungstedt.

W 1870 roku odziedziczył rodzinny zakład jubilerski. Zasłynął wkrótce jako wykonawca tego rodzaju biżuterii, za którym przepadała bogata arystokracja europejska - przepięknych wyrobów ze złota, srebra, szmaragdów i brylantów. Dzięki jego talentowi te przedmioty nigdy nie były w złym guście, wykonywane z wyobraźnią i pomysłowością. Szczególną sławę przyniosły mu sporządzone co roku dla cara Rosji jaja wielkanocne, które cesarz zwykł ofiarowywać carowej.

W 1917 roku w Rosji wybuchła rewolucja lutowa i obalono cara. Fabergé opuścił kraj i ostatnie lata życia spędził w Szwajcarii.

Peter miał czterech synów: Eugéne (1874-1960), Agathona (1876-1951), Alexandra (1877-1988) i Nicholasa (1884-1939).


Bibliografia

Encyklopedia Sławnych Ludzi, Oxford Junior, wyd. Delta, Warszawa, ISBN 83-7175-370-5

Fabergé, Peter Carl Fabergé, Peter Carl Fabergé, Peter Carl

Biżuteria - Przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa

Posted in Uncategorized by admin on the June 27th, 2007


Indeks:

kamienie - minerały - kamienie - inne kopaliny - metale - inne pojęcia - zobacz też



kamienie - minerały


A

adamin
- adular
- adularowy kamień księżycowy
- agat
- aktynolit
- akwamaryn
- albit
- aleksandryt
- allanit
- almandyn
- ametyst
- andaluzyt
- andezyn
- andradyt
- anortyt
- antygoryt
- apatyt
- aragonit
- awenturyn
- azurmalachit
- azuryt


B

baryt
- benitoit
- beryl
- beryllonit
- biksbit
- brazylianit
- brukit
- buergeryt
- bytownit


C

chalcedon
- chiastolit
- chryzoberyl
- chryzoberyl szlachetny
- chryzokola
- chryzopraz
- chryzotyl
- colemanit
- cymofan
- cyrkon
- cytryn


D

danburyt
- demantoid
- diament
- dioptaz
- drawit
- dysten


E

elbait
- epidot
- euklaz


F

fenakit
- fluoryt


G

gagat
- gahnit
- gahnospinel
- galaksyt
- goshenit
- granat
- grossular


H

hancockit
- heksagonit
- heliodor
- heliotrop
- hematyt
- hercenit
- hessonit
- hiacynt
- hydrogrossular


J

jadeit
- jaspis


K

karneol
- kocie oko
- kordieryt
- korund
- kryształ górski
- kwarc dymny
- kwarc mleczny
- kwarc różowy


L

lapis lazuli
- lazulit
- lazuryt


M

magnetyt
- malachit
- melanit
- morganit
- morion


N

nefelin
- nefryt


O

oliwin
- onyks
- opal


P

piemontyt
- pirop
- praz
- prehnit


R

rodolit
- rubin


S

serpentynit
- sfaleryt
- sillimanit
- spessartyn
- spinel
- staurolit
- szafir
- szmaragd


T

topaz
- topazolit
- turkus
- turmalin
- tygrysie oko
- tytanit


U

uwarowit


W

warsycyt


Z

zoisyt

   (wróć do indeksu)


kamienie - inne kopaliny

bursztyn
- kopal

   (wróć do indeksu)


metale

pallad
- platyna
- rod
- srebro
- złoto

   (wróć do indeksu)


inne pojęcia

agrafa
- barwa minerału
- biza
- bransoleta
- broszka
- carga
- emalia
- faseta
- filigran
- gemma
- gemmologia
- gliptyka
- granulacja
- grawerowanie
- kaboszon
- kamea
- kameryzowanie
- kamienie ozdobne
- kamienie szlachetne
- karat
- klejnot
- klips
- kolczyk
- kolet
- kolia
- koral
- korona
- kość słoniowa
- macica perłowa
- medalion
- minerał
- naszyjnik
- niello
- perła
- pierścień
- plata
- probiernictwo
- przełam
- rondysta
- szlif
- szlif brylantowy
- szlif kaboszonowy
- szlif rozetowy
- szlif taflowy
- szlif trapezowy
- szmelc
- szyna
- tafla
- wisior
- zabarwienie minerału
- zapinka
- złotnictwo
- znak probierczy

   (wróć do indeksu)


Zobacz też

  • podstawowe zagadnienia z zakresu: geologii oraz sztuk pięknych

Jubilerstwo

Biżuteria - Claddagh ring

Posted in Uncategorized by admin on the June 27th, 2007

Claddagh ring (pierścień z Claddagh) – tradycyjny pierścień irlandzki, wręczany na dowód przyjaźni, jako pierścionek zaręczynowy lub noszony w charakterze obrączki ślubnej.


Symbolika

Przedstawia dwie dłonie trzymające serce w koronie.
thumb|Claddagh ring
Serce ma symbolizować miłość, dłonie – przyjaźń, a korona – lojalność. Symbolikę pierścienia w skrócie przedstawia też sentencja: “Pozwól panować miłości i przyjaźni” (Let love and friendship reign).

Claddagh ring zazwyczaj nosi się na jeden z czterech sposobów. Każdy sposób niesie określone przesłanie:

  • na prawej dłoni, z sercami skierowanymi na zewnątrz - osoba nosząca pierścień nie jest w żadnym poważnym związku i najprawdopodobniej szuka partnera
  • na prawej dłoni, z sercami skierowanymi w kierunku ciała - osoba nosząca ma partnera
  • na lewej, z sercami na zewnątrz - dana osoba jest zaręczona
  • na lewej, z sercami w kierunku ciała - dana osoba znajduje się w związku małżeńskim


Pochodzenie

Wiele podań i legend tłumaczy pochodzenie pierścienia. Jedna z nich mówi o Margareth Joyce, która poślubiła hiszpańskiego kupca Domingo de Rona. Jej mąż wkrótce zmarł, zostawiając wdowę z dużą sumę pieniędzy. W 1596 kobieta wróciła do Irlandii. Z odziedziczonych pieniędzy ufundowała liczne mosty w Connacht. W nagrodę za jej szczodrobliwość pewnego dnia przelatujący orzeł zrzucił jej właśnie ów pierścień w prezencie.

Inna legenda mówi o księciu, który zakochał się w dziewczynie z ludu. Aby przekonać jej ojca, ze jego uczucia są szczere i nie ma zamiaru wykorzystać panny, zaprojektował pierścień, którego elementy symbolizowały miłość, przyjaźń i lojalność. Gdy ojciec dowiedział się o znaczeniu klejnotu, udzielił młodym błogosławieństwa.

Inna opowieść, którą uważa się za najbliższą prawdzie, przedstawia historię Richarda Joyce’a. Opuścił on Galway, aby pracować na Wyspach Karaibskich, a po powrocie poślubić swoją ukochaną. Jednakże jego statek został pojmany, a on sam sprzedany jako niewolnik mauryjskiemu złotnikowi. W Algierii uczył się nowego fachu od swojego pana. Gdy Wilhelm III objął tron zażądał od Maurów uwolnienia brytyjskich więźniów. Joyce mógł wracać do domu. Jego były pan był tak pełen szacunku do niego, że nawet zaproponował mu poślubienie swojej córki oraz połowę majątku, jeśli tylko zgodziłby się zostać. Jednak Richard odmówił i udał się w drogę powrotną do ukochanej. W czasie gdy pracował jako złotnik wykuł specjalnie dla niej ten pierścień jako symbol swoje miłości do niej. Wręczył jej go jako pierścionek zaręczynowy i wkrótce się pobrali.

Na czarno żelaza. - Zygmunt Bogacz

Posted in Uncategorized by admin on the June 26th, 2007

Zygmunt Gotthilf Bogacz (ur. 12 czerwca 1758 w Zielęcicach koło Brzegu, zm. 27 maja 1800 w Tarnowskich Górach), hutnik polski, działający na Śląsku.

Uczęszczał do gimnazjum w Brzegu. Od 1778 był pracownikiem rządowego hutnictwa i górnictwa na Śląsku, początkowo praktykował w hucie żelaza w Kluczborku, następnie (w 1782) został pisarzem i nadzorcą kopalni rud w hucie żelaza “Małapanew” w Ozimku. W 1783 przeniesiony do Deputacji Górniczej w Tarnowskich Górach (od 1793 pod nazwą Urząd Górniczy), był tam pisarzem hutniczym i asesorem; od 1797 pracował jako asesor Wyższego Urzędu Górniczego.

W ramach swoich zajęć zawodowych kierował (razem z Johnem Baildonem) budową hut państwowych - Huty Gliwickiej (1796, zlikwidowana w dwudziestoleciu międzywojennym) i Huty Królewskiej (od 1797, późniejsza Huta Kościuszko w Chorzowie). Były to pierwsze w Europie huty stosujące koks do wytopu surówki żelaza.

Zygmunt Bogacz cieszył się opinią wybitnego znawcy hutnictwa, był wysoko ceniony przez Fryderyka Wilhelma Redena (śląskiego starostę górniczego).

Źródła:

  • Jerzy Jaros, Zygmunt Gotthilf Bogacz, w: Słownik biograficzny techników polskich, zeszyt 1, Warszawa 1989

Bogacz, Zygmunt
Bogacz, Zygmunt
Bogacz, Zygmunt
Bogacz, Zygmunt

Biżuteria - Mykeny

Posted in Uncategorized by admin on the June 26th, 2007


thumb|Lwia Brama w Mykenach
Mykeny ( Mykenai) – starożytne miasto greckie znajdujące się w północno-wschodniej części Peloponezu. W drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. ośrodek kultury mykeńskiej. Miasto było zamieszkane przez Achajów, po zniszczeniu przez Dorów straciło znaczenie. Mitycznym królem Myken był Agamemnon.

Na miejscu dawnego grodu prowadzone są wykopaliska. Rozpoczął je Heinrich Schliemann w latach 1874–1876; kontynuowane były przez jego współpracownika Wilhelma Dörpfelda (1885–1887), a od 1920 pod kierownictwem A.J.B. Wace’a, który ustalił chronologię poszczególnych stanowisk archeologicznych na terenie Myken. W ostatnich latach prowadzili je greccy archeologowie (m.in. J. Papademetriu i G. Mylonas). Do najważniejszych wykopalisk należą ruiny akropolu (nazywanego też mykeńską cytadelą) wraz z pozostałościami pałacu oraz bogato wyposażone grobowce szybowe oraz komorowe (m. in znajdowały się w nich złote maski, np. maska Agamemnona, biżuteria, luksusowa broń). Znaleziono też ruiny wielu domów znajdujących się poza cytadelą, 50 tabliczek z pismem linearnym B, posągi gliniane.
Zabudowania położone na zboczu wzgórza otaczają potężne mury cyklopowe. Do wnętrza prowadziły dwie duże bramy: Lwia Brama datowana na ok. 1250 p.n.e., Tylna Brama, oraz dwie mniejsze. Po przeprowadzeniu badań archeologicznych ustalono, że znajdujące się w obrębie murów obronnych groby szybowe pochodzą z okresu wcześniejszego. Pierwotnie znajdowały się poza murami. Podczas rozbudowy cytadeli poszerzono jej obszar i część nekropolii została włączona w jej obszar. Podczas tej rozbudowy wybudowano także słynną Lwią Bramę. W najwyższej części twierdzy znajdował się megaron, siedziba władcy. W nim odkryto pozostałości fresków zdobiących ściany (przedstawienia figuralne scen walki oraz postaci kobiecych, możliwe że kapłanek), stiuków oraz posadzki ułożonej z kamienia gipsowego. Na terenie twierdzy znajdowały się także magazyny, pomieszczenia gospodarcze oraz domy mieszkalne.

Około 1100 p.n.e. cytadela została zdobyta przez Dorów.

Do najbardziej znanych grobowców odnalezionych na terenie nekropolii należą Skarbiec Atreusza, zwany też grobem Agamemnona, oraz grób Klitajmestry.

Z późniejszego okresu pochodzą pozostałości świątyni (VII wiek p.n.e. oraz teatru i gimnazjonu (III – I wiek p.n.e.).


Zobacz też:

  • sztuka mykeńska
  • kultura mykeńska

Biżuteria - Mall Tycoon

Posted in Uncategorized by admin on the June 26th, 2007

Mall Tycoon – symulacyjno-strategiczna gra komputerowa, wyprodukowana przez Holistic Design i wydana przez Take-Two Interactive, w której musimy wybudować i utrzymać centrum handlowe.


Fabuła

Zaczynamy z kapitałem 150 tys. dolarów. Mamy trzy miejsca do wyboru, ustalamy klientelę (wiek, finanse, środek transportu) oraz poziom przestępczości.

Najpierw trzeba takie centrum wybudować – w różnego kształtu i wielkości pomieszczeniach rozstawiamy (wynajmujemy) sklepy – pogrupowane są tematycznie – odzież, żywność, hobby, sport, usługi itp. Mamy też do dyspozycji gadżety w postaci kiosków, ławeczek, telefonów, kwiatów, fontann, rzeźb itp.

Głównym celem jest utrzymanie centrum, więc należy zadbać o klientów – poprzez reklamę w prasie, telewizji lub na billboardach (później również poprzez wybudowanie atrium). Można “podejrzeć” każdego klienta, zbadać jego współczynnik zadowolenia czy ilość pieniędzy, którą może wydać.

Należy też zainwestować w personel centrum. Potrzebne są np. osoby do sprzątania, których trzeba nauczyć np. wyrzucania śmieci z koszy czy obsługiwania mopa (za opłatą). Przy przestępczości trzeba wynająć ochronę, można także zatrudnić łapacza psów, majstra, kŧóry zajmie się popsutymi telefonami i bankomatami (wtedy nie trzeba zatrudniać strażaka), ogrodnika, projektanta wnętrz i wielu innych.

Ważnymi osobami, których należy zatrudnić, są menadżer centrum handlowego i menadżer do sprzedaży detalicznej. Pierwszy inwestuje w centrum, robi wszystko, by przyciągnąć klientów: urządza wesołe miasteczko, kino, bank, arkadę gier czy świetnie prosperujące restauracje. Za te rzeczy nie otrzymujemy pieniędzy, to ma jedynie przyciągać klientów.

Natomiast menadżer sprzedaży detalicznej poszerza nam sieć handlową. Odpowiednio zainwestowane pieniądze zwracają nam się w sklepach z biżuterią, odzieżą skórzaną, salonach SPA i innych.

Pieniądze otrzymujemy z wynajmu powierzchni handlowej, a także dzięki procentowi dochodu z poszczególnych sklepów. Obie opcje możemy regulować.

Po sukcesie gry zostały wydane kontynuacje o nazwie Mall Tycoon 2 (2003) i Mall Tycoon 3 (2005).


Linki zewnętrzne

Oficjalna strona gry

Biżuteria - Fisting analny

Posted in Uncategorized by admin on the June 25th, 2007

Fisting analny (ang. fist - pięść) to rodzaj aktywności seksualnej polegający na penetracji odbytu za pomocą całej dłoni. Niekiedy jest to również forma masturbacji.

Rodzaj techniki seksualnej odbywanej zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, polegającej na wprowadzaniu palców, całej dłoni a czasem także głębiej - przedramienia - poprzez odbyt. Technika fistingu wymaga bardzo drobiazgowego przygotowania, tj. płukaniu (lewatywa głęboka) i czyszczenia odbytu.

Fisting jest techniką seksualną preferowaną przez mężczyzn homoseksualnych, choć - jak wspomniano wcześniej - nie jedynie przez nich. Partnerzy decydujący się na fisting przygotowują zarówno siebie (patrz wyżej), jak i lateksowe rękawiczki (bezpieczeństwo!).

Technika ta przynosi satysfakcję seksualną osobom mającym wrażliwe okolice odbytu, pierwszego i drugiego zwieracza. Szczególną umiejętnością jest takie przygotowanie (wielogodzinne) odbytu, by mógł przyjąć pięść lub cała rękę z przedramieniem lub/i by mógł przyjmować ruchy przypominające “boksowanie”, polegające na szybkim wsuwaniu pięści w światło odbytu.


Zobacz też

  • Biżuteria analna
  • Fisting
  • fingering
  • masturbacja analna
  • seks analny

Sygnet z - Adam Odzimek

Posted in Uncategorized by admin on the June 25th, 2007

Adam Odzimek (ur. 7 października 1944 w Radomiu) - polski biskup katolicki

Doktor teologii i licencjat nauk biblijnych, biskup tytularny Tadamata, członek Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski, wikariusz generalny, przewodniczący Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezji Radomskiej, dziekan Kapituły Katedralnej św. Kazimierza i wykładowca Pisma św. w Wyższym Seminarium Duchownym w Radomiu.

Święcenia kapłańskie przyjął 31 maja 1969.

25 kwietnia 1985 został mianowany biskupem pomocniczym sandomiersko-radomskim i biskupem tytularnym Tadamata. 12 maja 1985 przyjął sakrę biskupią, z rąk prymasa Polski, kardynała Józefa Glempa. 25 marca 1992 został mianowany biskupem pomocniczym radomskim.

Biżuteria - Stanowisko archeologiczne

Posted in Uncategorized by admin on the June 25th, 2007

Stanowisko archeologiczne - jest to każdy ślad materialnej działalności ludzkiej w przeszłości. Terminem tym określa się zwarty, oddzielony od innych podobnych wycinek przestrzeni w obrębie którego występują źródła archeologiczne wraz z otaczającym je kontekstem.

Contents


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na ich położenie:

  • stanowiska widoczne na powierzchni ziemi (wyróżniające się formy terenowe).
  • stanowiska znajdujące się pod poziomem gruntu (cmentarzyska, osady).
  • stanowiska podwodne (zalane przez wodę miasta, osady, porty, zatopione okręty)


Podział ze względu na złożoność stanowiska archeologicznego:

  • stanowiska proste - zawierające pozostałości jednego punktu osadniczego.
  • stanowiska złożone - zawierające pozostałości dwóch lub więcej punktów osadniczych. Dzielą się na:
    • stanowiska jednowarstwowe - charakteryzujące się poziomym nawarstwianiem w czasie śladów aktywności ludzkiej. Jednostki rozkładają się horyzontalnie, często na siebie nachodząc.
    • stanowiska wielowarstwowe - charakteryzują się istnieniem wielu jednostek stratyfikacji. Warstwy archeologiczne występują kolejno, jedna nad drugą.


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na zasięg występowania:

  • stanowiska otwarte - o niedających się dokładnie określić zarówno teraz jak i w przeszłości granicach.
  • stanowiska zamknięte - o dających się określić granicach występowania (ukształtowanie terenu, istniejące fortyfikacje, jaskinie itp.)


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na pełnione funkcje:

  • stanowisko osadnicze - miejsce zamieszkania ludzi w przeszłości, zarówno stałego jak i okresowego. Zaliczamy do tego typu jaskinie obozowiska, domy, wsie, miasta itp.
  • umocnienia obronne - wały, fortyfikacje, groby, umocnienia graniczne.
  • miejsca kultu - zazwyczaj odizolowane, położone z dala od osad ludzkich. Miejsca w których dokonywano obrzędów kultowych. Zaliczamy do nich świątynie, kręgi megalityczne, wyżyny kultowe, miejsca składania ofiar na bagnach itp.
  • miejsca i ślady pozyskiwania oraz przerobu surowców -takie jak kopalnie (krzemienia, metalu, soli, kamieniołomy), miejsca pozyskiwania gliny. Miejscami przerobu pozyskanych surowców mogą być pracownie krzemieniarskie, ośrodki produkcji ceramiki czy też wytopu metalu.
  • groby i cmentarzyska - zazwyczaj stanowiska te znajdują się na uboczu, z dala od miejsca zamieszkania. Zaliczamy do tych stanowisk pochówki szkieletowe, ciałopalne, groby pojedyncze i zbiorowe oraz grobowce symboliczne i cenotafy.

Wyróżnia się groby płaskie niewidoczne na powierzchni ziemi i widoczne na powierzchni ziemi (konstrukcje grobowe widoczne to - kurhany, mauzolea, mastaby, piramidy, pomniki, groby skalne itp.).

  • ślady dawnej uprawy roli - które mogły się zachować w postaci bruzd pod nasypami kurhanów, lub też pod warstwą lawy. Na polach również mogą się zachować ślady orki, ślady zasięgów pól oznaczone miedzami lub kamiennymi grodzeniami. W poszukiwaniu takich stanowisk wykorzystuje się archeologię lotniczą.
  • pozostałości urządzeń komunikacyjnych i transportowych - zachowane lub ślady po drogach - brukowanych lub bitych czy też wydrążonych w skale, mosty, akwedukty, kanały porty wraz z urządzeniami itp.
  • skarby - szczególny rodzaj stanowiska. Występują na nim tylko znaleziska ruchome, mające wartość dla właściciela. Zazwyczaj są to wszelkiego rodzaju kosztowności takie jak monety, kruszcowe, biżuteria oraz inne cenne surowce. Skarby zostały ukryte przez właściciela w celu ochrony przed rabunkiem lub poświęcone w celach kultowych. Z Różnych powodów właściciel nigdy nie wrócił po skarb.

Każdy rodzaj z wymienionych tutaj stanowisk przyniesie w trakcie badań pewne informacje o aspektach życia ludzkiego w przeszłości. Należy pamiętać, że dopiero badania na kilku rodzajach stanowisk pozwolą uzyskać pełniejszą rekonstrukcje przeszłości.


Zobacz też

  • Stanowisko eponimiczne
  • Palimpsest
  • Stanowiska archeologiczne
  • Archeologia
  • odkrycia archeologiczne


Bibliografia

  • Dorota Ławecka “Wstęp do archeologii”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2003
  • Colin Renfrew, Paul Bahn “Archeologia Teorie, Metody, Praktyka”, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2002

Była widoczna dla - Herb Wisły

Posted in Uncategorized by admin on the June 25th, 2007

right|thumb|150px|Herb Wisły
Herb Wisły

Widoczna na herbie żółta litera “V” pochodzi od łacińskiej nazwy Vistula, a trzy wężyki nad nią po prawej stronie symbolizują rzeki: Białą i Czarną Wisełkę oraz Wisłę.

Wisła

Pieczęć - Pieczęć Wyoming

Posted in Uncategorized by admin on the June 24th, 2007
  1. REDIRECTPieczęć stanowa Wyoming

Biżuteria - Małgorzata z Kortony

Posted in Uncategorized by admin on the June 24th, 2007

thumb|200px|right|św.Małgorzata z Kortony
Małgorzata z Cortony (św., ur. 1247 w Laviano w Toskanii we Włoszech - zm. 22 lutego 1297 w Kortonie). Jest patronem fałszywie oskarżonych, bezdomnych, trampów, szalonych, umysłowo chorych, zreformowanych prostytutek.

Nazywana Magdaleną zakonu franciszkańskiego. Córka rolnika. Jej matka zmarła, gdy Małgorzata miała 7 lat. Dwa lata później ojciec ożenił się powtórnie, jednak macocha nie potrafiła zaakceptować pasierbicy. Małgorzata źle czuła się w domu. W wieku około siedemnastu lat uciekła z młodym arystokratą z Montepulciano, urodziła mu syna i żyła jako jego kochanka przez kolejnych dziewięć lat. Wielokrotnie prosiła go by się z nią ożenił, jednak, mimo obietnic, tak się nie stało. W 1274 kochanek Małgorzaty został zamordowany przez rabusiów, którzy ukryli jego ciało w płytkim grobie. Odkrycie zwłok ukochanego doprowadziło do nawrócenia późniejszej świętej. Zwróciwszy krewnym zmarłego kochanka całą biżuterię i posiadłości ziemskie, podjęła próbę powrotu do domu ojca. Ten prawdopodobnie przyjąłby ją, lecz sprzeciwiła się temu macocha. Ostatecznie Małgorzata udała się z synem do Kortony, gdzie poddała się kierownictwu duchowemu Franciszkanów. Nadal młoda i atrakcyjna, z wielką determinacją zmagała się z silnymi pokusami. Prowadziła niezwykle umartwione, surowe życie. Rygorystycznie pościła.

Po trzech latach próby została przyjęta do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego. Żyła odtąd w ścisłym ubóstwie. Utrzymywała się z jałmużny. Opiekowała się chorymi, ubogimi, bezdomnymi. Małgorzata rozwinęła głębokie i intensywne życie modlitwy. Doświadczała wizji i ekstaz. Odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Eucharystii i Męki Chrystusa. Była stygmatyczką.

Założyła szpital w Kortonie i powołała zgromadzenie kobiet zwanych Poverelle, które zajmowały się opieką nad chorymi.

Ostatni okres życia spędziła jako rekluza, nierozumiana i opuszczona przez wszystkich.
Pochowana została w Kortonie gdzie do dziś jej nieulegające rozkładowi ciało eksponowane jest w kryształowym relikwiarzu.

Małgorzata z Kortony
Małgorzata z Kortony
Małgorzata z Kortony
Małgorzata z Kortony
Małgorzata z Kortony

Biżuteria - Siedem grzechów głównych (obraz)

Posted in Uncategorized by admin on the June 23rd, 2007

Siedem grzechów głównych - obraz Hieronima Boscha ukończony w 1485. Malowidło wykonane jest w technice olejnej na desce, która miała być blatem stołu. Ponieważ obraz był przeznaczony do oglądania ze wszystkich stron, część scen została namalowana “do góry nogami”.

Na malowidło składa seria mniejszych obrazów w formie okręgów: cztery małe ukazujące śmierć (na górze z lewej), sąd ostateczny (na górze z prawej), piekło (na dole z lewej), niebo (na dole z prawej) otaczają większy, na którym przedstawione są grzechy główne. W centrum dużego okręgu znajduje się mniejszy, symbolizujący oko Boga, na którym Bosch przedstawił zmartwychwstałego Chrystusa. Poniżej wizerunku Chrystusa znajduje się łacińska inskrypcja: Cave Cave Deus Videt (Strzeż się, strzeż się, Bóg widzi) przypominająca, że żaden grzech nie pozostaje niezauważony.


Grzechy główne

left|thumb|Pycha
Grzechy główne przedstawione zostały w formie scenek rodzajowych. Każda ze scen posiada łacińską inskrypcję z nazwą grzechu. Kolejno ukazane są (od dołu, zgodnie z ruchem wskazówek zegara):

  • ira (gniew) - bójka między sąsiadami
  • invidia (zazdrość) - psy szczerzą na siebie kły, ze wzrokiem utkwionym w kość; jest to nawiązanie do flamandzkiego przysłowia: dwa psy przy jednej kości nie dojdą do zgody
  • avaritia (chciwość) - sędzia (postać w czerwonej todze) przyjmuje łapówkę od postaci po prawej stronie
  • gula (nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu) - scena uczty
  • accidia (lenistwo) - kobieta w stroju zakonnicy, symbolizująca Kościół, budzi śpiącego mężczyznę
  • luxuria (nieczystość) - dwie pary kochanków obejmują się w otwartym namiocie; przyglądający się błazen symbolizuje pustą rozrywkę, a porzucone instrumenty muzyczne oznaczają poniżenie ludzkiego ciała
  • superbia (pycha) - dama przegląda się w lustrze trzymanym przez diabła; otwarta szkrzynia z biżuterią na podłodze symbolizuje próżność, zaś dzbany i naczynia symbolizują pychę domostwa


Cztery rzeczy ostateczne

thumb|Piekło
Cztery zewnętrzne okręgi przedstawiają miejsca i zdarzenia związane ze śmiercią. Pierwszy z nich przedstawia samą śmierć - mężczyzna otrzymuje ostatnie sakramenty, podczas gdy diabeł i anioł już oczekują na to, kto weźmie jego duszę. W tym samym czasie, w sąsiednim pomieszczeniu, członkowie jego rodziny grają w karty. Kolejne sceny przedstawiają sąd ostateczny (Chrystus wskrzesza umarłych, którzy powstają z grobów) oraz piekło (ciemne, nieuporządkowane wypełnione cierpieniem i zniszczeniem; przy każdym z grzeszników znajduje się łacińska nazwa grzechu, za który cierpi) i niebo (św. Piotr wita i zaprasza zbawionych na uporządkowany, harmonijny dziedziniec oświetlony boskim blaskiem).

O dydaktycznym charakterze dzieła przypominają dwie filakterie zawierające łacińskie cytaty z Księgi Powtórzonego Prawa:

Gdyż są narodem niestałym, dziećmi, w których nie ma wierności <ref>Ptw 32, 20</ref>
Jako roztropni zdołaliby pojąć, zważaliby na swój koniec <ref>Pwt 32, 29</ref> (górna)

Odwrócę od nich oblicze, zobaczę ich koniec <ref>Ptw 32, 20</ref> (dolna)

Biżuteria - Kalabasa

Posted in Uncategorized by admin on the June 22nd, 2007

Kalabasa to zewnętrzna, zdrewniała skorupa tykwy używana powszechnie w Afryce do wytwarzania naczyń, które uzyskuje się z przekrojonej lub uformowanej w tym celu tykwy. Naczynia w ten sposób wytworzone są wykorzystywane do przenoszenia i przechowywania wody i żywności. Przechowuje się w nich często wino palmowe, ponieważ tykwy odporne na termity. Wykonuje się z nich również instrumenty muzyczne, łyżki, maski, pudełka na biżuterię i ubrania. Tykwy służą też jako pudła rezonansowe wielu instrumentów muzycznych, między innymi lutni, afrykańskich ksylofonicznych marimb, bębnów i grzechotek.

  • Biżuteria - Arysto.pl Sklep internetowy oferujący najmodniejsze bransoletki, kolczyki, naszyjniki, pierścionki. Konkurencyjne ceny, błyskawiczna dostawa do domu.
  • Eliza-Jubiler Elegancki pierścionek z brylantem 0.34ct osadzonym w 14 karatowym złocie. Doskonały prezent także jako "Pierścionek zaręczynowy&q Do koszyka · Opis
  • Biżuteria, obrączki ślubne, pierścionki zaręczynowe, złoto, srebro Największy w Polsce wybór biżuterii, pierścionków, obrączek ślubnych, kolczyków i biżuterii z brylantami. Lata tradycji, bezpieczne zakupy przez Internet,
  • od Czasu doCzasu Sklep jubiler, zegarki i biżuteria, Warszawa. Wyroby prestiżowych producentów. Zegarki i biżuteria od zawsze są atrybutami elegancji i prestiżu.
  • AmberNet Sklep internetowy, biżuteria, bursztyn, inkluzje, nietypowe wzornictwo jakiego nie znajdziesz u innych, zapraszam!
  • Bizuteria BIŻUTERIA ETNICO: Poznaj świat unikalnych przedmiotów. Unikalne kolekcje online. Kolczyki | Ceramika | Spinki | Broszki | Szaliki | Torebki | Pudełka.

Pieczęć stąd uwieńczony - Flaga stanowa Kentucky

Posted in Uncategorized by admin on the June 21st, 2007

Flaga stanowa Kentucky - przyjęta 26 marca 1918 roku. Proporcje 10:19.

Błękit symbolizuje przynależność do Unii. W centrum płata jest pieczęć stanu, ustanowiona w 1792 roku. Nad nią jest nazwa stanu, a pod nią gałązki nawłoci, narodowego kwiatu Kentucky. Dwóch mężczyzn obejmującyh się wyraża stanową dewizę Zjednoczeni wytrwamy, podzieleni padniemy.

Kentucky

Biżuteria - LVMH

Posted in Uncategorized by admin on the June 20th, 2007

LVMH czyli Louis Vuitton Moët Hennessy - francuski koncern z branży dóbr luksusowych powstały w roku 1987. Spółka akcyjna publiczna wchodząca w skład indeksu CAC 40.

Contents


Informacje ogólne

LVMH jest największym na świecie producentem dóbr luksusowych przed takimi firmami jak PPR (Pinault-Printemps-Redoute), Grupa Prada, Richemont.
W skład grupy LVMH wchodzi ponad 50 różnych ekskluzywnych marek. Aktywność firmy obejmuje głównie pięć działów:
wina i napoje alkoholowe, zegarki i biżuteria, perfumy, odzież, sklepy detaliczne.

LVMH jest firmą o zasięgu globalnym zatrudniającą na całym świecie około 65 tysięcy osób i posiadającą prawie 1700 sklepów. Szefem firmy i właścielem blisko 40 % akcji jest Bernard Arnault. Siedziba spółki znajduje się w Paryżu. Na obecny kształt koncernu największy wpływ miała fuzja firm Louis Vuitton i Moët Hennessy w 1987 roku.

W 2004 spółka wchłonęła szwajcarskiego producenta zegarków Tag Heuer i szkocką wytwornię whisky Glenmorangie. Na rok 2005 suma obrotów spółki wyniosła 13,9 mld €, zysk operacyjny sięgnął 2,8 mld €, a zysk netto 1,3 mld €.

Firma jest właścicielem taki historycznych marek jak wino Château d’Yquem (1593), Moët & Chandon (1743), Hennessy (1765), Louis Vuitton (1853).


Marki


Wina i alkohole

  • Koniaki

    • Hennessy
  • Szampany
    • Moët & Chandon
    • Dom Pérignon
    • Mercier
    • Veuve Clicquot-Ponsardin
    • Krug
    • Ruinart
  • Wódki
    • Belvedere
    • Chopin
  • Whisky
    • Glenmorangie
  • Wina
    • Château d’Yquem
    • Domaine Chandon
    • Cloudy Bay


Zegarki i biżuteria

  • TAG Heuer
  • Chaumet
  • Zenith
  • Fred
  • OMAS
  • Christian Dior Watches
  • De Beers LV.


Ubrania i galanteria skórzana

  • Louis Vuitton
  • Celine
  • Loewe
  • Valentino
  • Fendi
  • Donna Karan
  • Berluti
  • Givenchy
  • Marc Jacobs
  • Kenzo
  • Emilio Pucci
  • StefanoBi
  • Thomas Pink


Perfumy i kosmetyki

  • Christian Dior Perfums
  • Givenchy Perfums
  • Guerlain
  • Kenzo Perfums
  • Valentino Fragrances
  • Acqua di Parma
  • Fresh
  • Benefit Cosmetics
  • Make Up For Ever


Sklepy

  • DFS
  • Séphora
  • La Samaritaine
  • Le Bon Marché
  • Miami Cruiseline Services


Inne

  • Gazeta ekonomiczna La Tribune


Linki zewnętrzne

  • Strona Oficjalna LVHM

Biżuteria - Zekier

Posted in Uncategorized by admin on the June 20th, 2007

Zekier to rodzaj pierścienia łuczniczego o charakterze bojowym służącego do ochrony palca ciągnącego cięciwę.

Biżuteria - Kano (miasto)

Posted in Uncategorized by admin on the June 20th, 2007

Kano to miasto w Nigerii, stolica stanu Kano. Liczy około 1 167 tys. mieszkańców (2004).

Ośrodek handlu, ważny węzeł transportowy. W mieście znajduje się międzynarodowe lotnisko. Kano jest siedzibą uniwersytetu Bayero University Kano oraz innych szkół wyższych. Mieści się tutaj jeden z najważniejszych meczetów w kraju.

Otoczone zabytkowymi murami. Wśród interesujących obiektów można wymienić rozległy targ “Kurmi”, znany z oferowanych nań wyrobów tradycyjnych jak biżuteria, stroje, wyroby skórzane. W pobliżu leżą stare farbiarnie, będące wciąż w użytku. Tradycyjnymi metodami farbuje się materiały na kolor indygo. Istnieje kilka głównych wzorów, które wciąż na nowao odtwarza się na materiałach metodą batiku. W granicach starego miasta znajduje się również Pałac Emira pochodzący z XV stulecia, Główny Meczet, Meczet Gidan Makama, budynek Gida Dan Hausa.

Miasto powstało na początku XI w. jako niezależne państwo-miasto ludu Hausa. Było jednym z najpotężniejszych państw regionu aż do początku XX w. Miasto bogaciło się na transsaharyjskim handlu złotem, skórami, kością słoniową, solą i niewolnikami. Szczyt rozkwitu przypadł prawdopodobnie na XIV w., gdy islam uzyskał znaczącą rolę. W XV w. powstał Główny Meczet. W XVIII w. toczono walki z sąsiadującym królestwem Sokoto. W XIX stuleciu Fulanie podporządkowali sobie Kano. W 1903 r. Brytyjczycy zdobyli miasto.

Obecnie jest ważnym centrum handlowym. Posiada kilka wielkich targów. Poza starym maistem, znajduje się nowoczesna dzielnica willowa, oraz Sabon Gari, miejsce zamieszkania wszystkich przyjezdnych z południa kraju. Nie obowiązują tam reguły szariatu, jest to więc miejsce rozrywki, pełne barów, restauracji, miejsc tanecznych.

Stali nierdzewnej - Nikołaj Cziżewski

Posted in Uncategorized by admin on the June 19th, 2007

Nikołaj Piotrowicz Cziżewski, (ur. 8 kwietnia 1873 w Kazaniu - zm. 22 kwietnia 1952 w Moskwie), rosyjski metalurg i metaloznawca. Od 1910 profesor Instytutu Technologicznego w Tomsku, od 1923 Akademii Górniczej i Instytutu Stali w Moskwie, od 1935 - Instytutu Kopalin Palnych Akademii Nauk ZSRR. Od 1939 członek Akademii Nauk ZSRR. W latach 1910 - 1914 zbadał wpływ zawartości azotu, węgla, manganu, krzemu oraz innych dodatków stopowych na właściwości stali, w 1914 opracował proces wytopu stali w próżni.

Cziżewski Nikołaj
Cziżewski Nikołaj

Biżuteria - Waldemar Cichoń

Posted in Uncategorized by admin on the June 19th, 2007

Waldemar Cichoń (ur. 1955 r. w Elblągu), polski rzeźbiarz artysta.

W 1980 r. ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Gdańsku, a doktorat ASP w 1997 roku. Wykorzystuje drewno, ceramikę, brąz, kamień, śnieg. Waldemar Cichoń mieszka i pracuje w Elblągu. Z powodu poważnej choroby wzroku artysta zmniejszył aktywność twórczą.

Waldemar Cichoń jest laureatem wielu nagród m. in.: Grand Prix na IV Biennale Sztuki Gdańskiej oraz II Nagrody Snow Sculpting Competition w Milwaukee, USA. Uczestnik i laureat Międzynarodowych Konkursów Rzeźby w Śniegu w tym Olimpijskiego Festiwalu Sztuki w 1988 r. w Callgary w Kanadzie. Jego prace znajdują się w zbiorach muzealnych i w prywatnych kolekcjach w Polsce i na całym świecie.

Został szerzej znany w kwietniu 2006 kiedy jego praca “Kaczka dziwaczka” przedstawiająca szpitalną kaczkę w moherze nie została przyjęta na zbiorową wystawę “Altana i przyjaciele” w Krakowie. Była to praca z cyklu “biżuteria intymna”.


Linki zewnętrzne

Prace Waldemara Cichonia

Cichoń, Waldemar
Cichoń, Waldemar

Biżuteria - Pierścień

Posted in Uncategorized by admin on the June 18th, 2007

  • pierścień – rodzaj biżuterii,
  • pierścień – termin w mechanice,
  • pierścień element rozgrywki w grach z serii Sonic the Hedgehog;

matematyka

  • pierścień – struktura algebraiczna o dwóch działaniach dwuargumentowych,
  • pierścień kołowy – zbiór punktów płaszczyzny;

astronomia

  • Pierścień – mgławica planetarna,
  • pierścienie planetarne – rozproszone satelity niektórych planet;

chemia

  • pierścień atomów – układ atomów połączonych w zamkniętą pętlę,
  • pierścień aromatyczny – rodzaj pierścienia atomów, cecha charakterystyczna węglowodorów aromatycznych,
  • pierścień skondensowany – układ pierścieni atomów.

Czasie - Rolka do wyoblania

Posted in Uncategorized by admin on the June 17th, 2007

Narzędzie służące do plastycznego odkształcania blachy stosowane w czasie wyoblania na:150px|right|Rolka do wyoblania

  • wyoblarkach automatycznych,
  • wyoblarkach suportowych,
  • wyoblarkach do wyoblania na gorąco,
  • zgniatarkach obrotowych,
  • w czasie wyoblania ręcznego zamiast wyoblaka,
  • w przyrządach dźwigniowych do wyoblania w czasie wyoblania ręcznego

Cześć robocza rolki wykonana jest ze stali narzędziowej i ułożyskowana. Rolka obsadzona jest w trzonku lub uchwycie. W zależności od przeznaczenia rolki do wyoblania występują w różnych kształtach. W zależności od zastosowania rozróżniamy rolki do:

  • wyoblania
  • wygładzania
  • wygniatania gwintu
  • zawijania obrzeża
  • obciskania rowka
  • rozpęczania
  • radełkowania
  • kształtowania kół zębatych


Bibliografia

  • Kazimierz Szopski, “Wyoblanie” - Instytut Wydawniczy SIMP, Warszawa 1948
  • Kazimierz Szopski, “Wyrób naczyń metodą wyoblania” - Państwowe Wydawnictwa Techniczne, Warszawa 1955
  • Kazimierz Szopski, “Obróbka metali na wyoblarkach” - Państwowe Wydawnictwa Techniczne, Warszawa 1957
  • Paweł Szwedowski, “Wyoblanie ręczne” - Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 2007

Biżuteria - Sechemchet

Posted in Uncategorized by admin on the June 16th, 2007

Sechemchet – władca starożytnego Egiptu z III dynastii, prawdopodobnie syn Dżesera.


Lata panowania

  • 2670-2663 p.n.e. (Kwiatkowski)
  • 2700-2695 p.n.e. (Schneider)

Panował krótko, prawdopodobnie nie dłużej jak 6 lat. O jego panowaniu nie wiemy właściwie nic. Dwa zachowane reliefy z kopalni turkusów w Wadi Magara na zachodzie Synaju, jedyne zabytki spoza kręgu grobowego tego panującego, które go wymieniają, pokazują go w tradycyjnym ujęciu jako władcę zadającego cios pokonanym wrogom.

Sechemchet został pochowany w nieukończonym grobowcu – piramidzie w Sakkarze, położonym na południowy zachód od piramidy swojego ojca Dżesera. Na południe od swej piramidy wybudował mastabę, w której znaleziono szkielet dziecka, prawdopodobnie syna Sechemcheta.

Piramida Sechemcheta była wzorowana na piramidzie Dżesera, niewykluczone, że twórcą jej był również Imhotep. W momencie odkrycia w 1954 r. liczyła zaledwie 7 metrów, ukończonej wysokości jednak nie znamy, gdyż piramida w okresie po przerwaniu budowy była wykorzystywana jako kamieniołom. Jej podstawa wynosi 120 na 120 m, a miała wznosić się prawdopodobnie na wysokość około 70 m (co odpowiadałoby 7 stopniom). Otaczający ją mur mający początkowo 185 na 262 m został następnie powiększony do rozmiarów kompleksu grobowego Dżesera. Komora grobowa znajduje się na końcu 80 metrowego korytarza. W momencie odkrycia zawierała zapieczętowany, alabastrowy sarkofag, który po otwarciu okazał się pusty. W grobowcu odnaleziono również depozyt fundacyjny i skarb złożony z: 21 złotych naramiennic i bransolet, złotej muszli, okładziny berła, 100 złotych i 400 fajansowych paciorków oraz igły i szczypców z elektronu. Skarb ten stanowi najstarszy tak bogaty, znany zbiór biżuterii egipskiej.


Linki zewnętrzne

  • Reliefy z Wadi Magara przedstawiające faraona
  • Piramida Sechemcheta
  • Biżuteria z piramidy Sechemcheta


Bibliografia

  • Grimal N. - „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, s. 73-74, ISBN 83-06-02917-8
  • Kwiatkowski B. - „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, s. 94–96, ISBN 83-207-1677-2
  • Lipińska J. - „W cieniu piramid”, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 2003, s. 60, ISBN 83-04-04604-0
  • Schneider Th. - „Leksykon faraonów”, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 286–287, ISBN 83-01-13479-8
  • Edwards, I.E.S. - „Piramidy Egiptu”, PIW, Warszawa 1996, s. 68-73, 75, 97, 200, 203, 206 ISBN 83-06-02426-5

Next Page »