Biżuteria information


Aby była - Problem horyzontu

Posted in Uncategorized by admin on the May 30th, 2007

Problem horyzontu - jeden z problemów wyjaśnianych przez kosmologię inflacyjną, stawiający pytanie w jaki sposób obszary o rozłącznych horyzontach osiągnęły niemal identyczne temperatury.
Według teorii inflacyjnej w początkowych chwilach istnienia Wszechświata ekspansja przestrzeni następowała wystarczająco powoli, aby możliwa była komunikacja między obszarami w obrębie naszego horyzontu, a więc i ustalenie się jednorodnej temperatury. Wyjaśnia więc obserwowaną obecnie jednorodność mikrofalowego promieniowania tła.


Zobacz też

  • Problem płaskości
  • Problem monopolii magnetycznych
  • Inflacja kosmologiczna
  • Horyzont cząstek

Biżuteria - Bransoletka żelowa

Posted in Uncategorized by admin on the May 30th, 2007

Bransoletka żelowa (ang. gel bracelet lub jelly bracelet), typ taniej biżuterii wykonanej z tworzywa sztucznego, przeznaczonej do noszenia na nadgarstku.

Bransoletki żelowe stały się popularne w Ameryce i Europie Zachodniej począwszy od lat 80. XX wieku. Produkowane są w szerokiej gamie kolorów. Noszący je identyfikują się z konkretnymi organizacjami i kampaniami np. charytatywnymi lub politycznymi.

Contents


Historia

Pierwszy raz bransoletki żelowe użyte były w kampanii Live Strong (pol. Żyj Mocno) prowadzonej przez fundację amerykańskiego kolarza Lance Armstronga. Wybrany przez autorów kampanii kolor bransoletki - żółty – miał byś nawiązaniem do koloru koszulki sportowca w czasie Tour de France. W popularyzację bransoletek Livestrong w maju 2004 zaangażował się koncern Nike - tzw. Yellow Livestrong wristband <ref>Joanna Biszewska, Jakiego koloru jest twoja bransoletka?, w: www.networkpl.com, 13 czerwca 2007.</ref>. Celem kampanii było wsparcie badań mających na celu walkę z rakiem.


Miejska legenda

Ze względu na wzrost popularności bransoletek żelowych w roku 2003, stały się one przedmiotem miejskiej legendy, która widziała w nich bransoletki erotyczne. Ich popularność miała być wiązana z rolą jaką odgrywały w swego rodzaju grze erotycznej. Jak powiadano, dziewczyny noszące bransoletki żelowe, miały zgadzać się na gry zmysłowe z kimś, komu udało się zdjąć je z ich ręki. Typ przyzwolenia na lubieżne zachwanie miał zależeć od koloru bransoletki, od przyjacielskiego uścisku, poprzez pocałunek, aż po rzeczywiste stosunki płciowe <ref>Youngsters signal sexual availability with jelly bracelets, w: www.snopes.com, 13 czerwca 2007.</ref>. W październiku 2003 pogłoski były na tyle rozpowszechnione w Gainesville na Florydzie, iż dyrektor Alachua Elementary School zabronił ich noszenia. Podobne decyzje podjęli dyrektorzy innych szkół. Zaobserwowano swego rodzaju moralną panikę. Z powodu miejskiej legendy bransoletki żelowe są przez niektórych Amerykanów nazywane sex bransoletkami.


Kolory i ich znaczenie

Niezliczona ilość żelowych bransoletek była i jest używana w setkach kampanii na całym świecie. Na niektórych bransoletkach tłoczone są specjalne napisy. Przykłady:

  • Biała z napisem DLACZEGO - Organizacja Rodziców po stracie dziecka oraz rodziców Dzieci Chorych <ref>Bransoletka, w: www.dlaczego.org.pl, 13 czerwca 2007.</ref>,
  • Turkusowa z napisem POKOLENIE JP II - Fundacja Pokolenie JP II <ref>Przesłanie, w: www.pokolenie-jp2.com, 13 czerwca 2007.</ref>,


Przypisy

<references/>

Małym - Ratusz w Koninie

Posted in Uncategorized by admin on the May 29th, 2007

Ratusz w Koninie- położony jest na małym placu (zwanym Małym Rynkiem) przy krzyżówce ulic 3 Maja i Wiosny Ludów.

Początkowo ratusz stał na rynku (obecnie plac Wolności). Jego pierwotny gotycki kształt uległ zniszczeniu przez pożar w 1707 roku, a zbubowana w latach 80. XVIII wieku budowla spłonęła w 1796 roku. Obecny gmach ratuszu wybudowali Prusacy, przed rokiem 1803.

Jest to budynek o dwóch kondygnacjach wybudowany w stylu klasycystycznym, na planie trapezu, o rozczłonkowanej fasadzie za pomocą czterech kolumn toskańskich. Na nich znajduje się fronton w kształcie trójkąta z herbem Konina. Nad dachem budowli niewielka wieża zegarowa, zbudowana przed 1829 rokiem, na niej znajduje się zegar z zamkniętego klasztoru cystersów w Lądzie. Wnętrze ratuszu pokrywają witraże z I połowy XIX wieku, zaś sufit sali, gdzie od 1996 roku odbywają się zebrania rady miejskiej pokrywa stiukowym plafon z I połowy XIX wieku.


Linki zewnętrzne

Ratusz

Konin

Grafika:Signet ring - Ring wiedeński

Posted in Uncategorized by admin on the May 29th, 2007

Ring (niem. Ringstraße) - okazały bulwar w centrum Wiednia, powstały w latach 1860 - 1890, jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic stolicy Austrii.


Historia

Do XIX wieku stolica Austrii dusiła się w ciasnej przestrzeni ograniczonej murami miejskimi. Po Wiośnie Ludów postanowiono mury zburzyć, aby nigdy więcej nie mogły się one stać miejscem oporu mieszkańców wobec Habsburgów (w 1848 mury odegrały ważną rolę podczas walk między wojskami rządowymi a rewolucjonistami). Z dawnej zabudowy praktycznie nic nie zostało, z wyjątkiem Burgtor - bramy pałacowej, której obecny wygląd pochodzi z lat 20. XIX wieku.

Cesarz Franciszek Józef I w miejscu rozbieranych murów nakazał budowę reprezentacyjnej alei, okrążającej od południa Innere Stadt. Jest to właściwie jeden wielki pomnik tego monarchy, któremu stolica Austrii zawdzięcza dzisiejszy wygląd. Większość budynków wybudowana jest w stylu historycznym.

Jako pierwszy na Ringu (jeszcze przed wyburzeniem murów) powstał Kościół Wotywny - Votivkirche - podziękowanie za uratowanie życia cesarzowi podczas zamachu, który miał miejsce w pobliżu tego miejsca.

Inne znane budynki przy bulwarze:

  • Nowy Ratusz - Rathaus - 1884, wzorowany na ratuszu w Brukseli,
  • Parlament - dawna Rada Państwa (Reichratsgebäude), gdzie w 1918 na gruzach imperium Habsburgów proklamowano republikę,
  • Uniwersytet - lata 1873 - 1894,
  • Teatr Zamkowy - Burgtheater, kiedyś k.u.k. Hofburgtheater, 1880),
  • Muzeum Historii Sztuki - Kunsthistorisches Museum z lat 1872 - 1891 oraz Muzeum Historii Naturalnej - Naturhistorisches Museum z lat 1871 - 1889 (dawniej Kunsthistorisches Hofmuseum und Naturhistorisches Hofmuseum); dwa bliźniacze budynki w stylu włoskiego renesansu,
  • Opera Narodowa - Staatsoper, dawniej k.k. Hofoper - 1869 - pierwszy tego typu budynek na Ringu,
  • Giełda - Börse - lata 70 XIX wieku,
  • dawne Ministerstwo Wojny - Kriegsministerium wybudowane na polecenie i pod kierunkiem arcyksięcia Franciszka Ferdynanda.

W czasie II wojny światowej niektóre budynki zostały mocno zniszczone, jednak wszystkie dokładnie zrekonstruowano.

Po wojnie w latach 50. wybudowano Ringtur - wieżowiec należący do firmy ubezpieczeniowej.

Wiedeński Ring jest jednym z symboli miasta. W ciągu dnia mkną po nim tysiące samochodów, w nocy pięknie oświetlony zachęca do spacerów.


Nazwy poszczególnych części Ringu i ich zmiany w przeciągu lat

Ze wschodu na zachód:

  • Stubenring - nazwa od Stubentor i Stubenbastei - dawnej bramy i baszty w murach miejskich.
  • Parkring - w latach 1910 - 1920 Kaiser Wilhelm-Ring, najstarsza i obecna nazwa pochodzi od pobliskiego Stadtparku - największego parku miejskiego Wiednia.
  • Schubert Ring - do 1928 Kolowatring, od znajdującego się tam pałacu Kolowat, dzisiejsza nazwa od Franza Schuberta, kompozytora austirackiego.
  • Kärtner Ring - od Kärtnertor i Kärtnerbastei, w latach 1917 - 1920 Kaiserin Zita-Ring).
  • Opernring - przebiega obok wiedeńskiej opery, w latach 1917 - 1920 Kaiser Karl-Ring.
  • Burgring - obok Hofburga, do 1940 Dr. Ignaz Seipel-Ring (upamiętniono austriackiego kanclerza i profesora teologii uniwersytetu wiedeńskiego), 1940 - 1945 Josef Bürckel-Ring (Josef Bürckel był nazistowskim urzędnikiem, odpowiedzialnym m.in. za deportację Żydów; pełnił też funkcję gauleitera Wiednia).
  • Dr. Karl Renner Ring - Karl Renner - pierwszy kanclerz republiki. Część nazywała się w przeszłości Mölkerring od Mölker Bastei - dawnej baszty murów miejskich i Mölkertor - bramy miejskiej; następnie do 1920 Franzensring (nazwa od imion monarchów z dynastii Habsburgów), 1920 - 1934 Ring des 12. November - daty ustanowienia w Austrii republiki. Pozostała część należała do Burgring - w obecnej formie dopiero od zakończenia II wojny światowej.
  • Dr. Karl Lueger - od nazwiska Karla Luegera, zasłużonego, ale i kontrowersyjnego (z racji swojego antysemityzmu) burmistrza Wiednia na przełomie XIX i XX wieku; w przeszłości część Mölkerring.
  • Schottenring - od Schottenbastei i Schottentor w danych murach miejskich.

Biżuteria - Cekin (ozdoba)

Posted in Uncategorized by admin on the May 29th, 2007

Cekin – cienka błyszcząca blaszka z dziurką umożliwiającą przymocowanie do materiału, stosowana w celach zdobniczych.

Cekiny mogą mieć różne kolory i kształty, choć najczęściej są okrągłe. Powszechnie używa się ich do ozdabiania ubrań, torebek, biżuterii i innych akcesoriów, najczęściej damskich i o charakterze wieczorowym. Często wykorzystywane są również jako element zdobniczy w regionalnych strojach ludowych, np. w Polsce i w Hiszpanii.

Współczesne cekiny są zazwyczaj robione z plastiku.

Nazwa “cekin” pochodzi od cekina (wł. zecchino), drobnej złotej monety weneckiej bitej od XIII wieku.

Biżuteria - Stanowisko archeologiczne

Posted in Uncategorized by admin on the May 29th, 2007

Stanowisko archeologiczne - jest to każdy ślad materialnej działalności ludzkiej w przeszłości. Terminem tym określa się zwarty, oddzielony od innych podobnych wycinek przestrzeni w obrębie którego występują źródła archeologiczne wraz z otaczającym je kontekstem.

Contents


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na ich położenie:

  • stanowiska widoczne na powierzchni ziemi (wyróżniające się formy terenowe).
  • stanowiska znajdujące się pod poziomem gruntu (cmentarzyska, osady).
  • stanowiska podwodne (zalane przez wodę miasta, osady, porty, zatopione okręty)


Podział ze względu na złożoność stanowiska archeologicznego:

  • stanowiska proste - zawierające pozostałości jednego punktu osadniczego.
  • stanowiska złożone - zawierające pozostałości dwóch lub więcej punktów osadniczych. Dzielą się na:
    • stanowiska jednowarstwowe - charakteryzujące się poziomym nawarstwianiem w czasie śladów aktywności ludzkiej. Jednostki rozkładają się horyzontalnie, często na siebie nachodząc.
    • stanowiska wielowarstwowe - charakteryzują się istnieniem wielu jednostek stratyfikacji. Warstwy archeologiczne występują kolejno, jedna nad drugą.


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na zasięg występowania:

  • stanowiska otwarte - o niedających się dokładnie określić zarówno teraz jak i w przeszłości granicach.
  • stanowiska zamknięte - o dających się określić granicach występowania (ukształtowanie terenu, istniejące fortyfikacje, jaskinie itp.)


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na pełnione funkcje:

  • stanowisko osadnicze - miejsce zamieszkania ludzi w przeszłości, zarówno stałego jak i okresowego. Zaliczamy do tego typu jaskinie obozowiska, domy, wsie, miasta itp.
  • umocnienia obronne - wały, fortyfikacje, groby, umocnienia graniczne.
  • miejsca kultu - zazwyczaj odizolowane, położone z dala od osad ludzkich. Miejsca w których dokonywano obrzędów kultowych. Zaliczamy do nich świątynie, kręgi megalityczne, wyżyny kultowe, miejsca składania ofiar na bagnach itp.
  • miejsca i ślady pozyskiwania oraz przerobu surowców -takie jak kopalnie (krzemienia, metalu, soli, kamieniołomy), miejsca pozyskiwania gliny. Miejscami przerobu pozyskanych surowców mogą być pracownie krzemieniarskie, ośrodki produkcji ceramiki czy też wytopu metalu.
  • groby i cmentarzyska - zazwyczaj stanowiska te znajdują się na uboczu, z dala od miejsca zamieszkania. Zaliczamy do tych stanowisk pochówki szkieletowe, ciałopalne, groby pojedyncze i zbiorowe oraz grobowce symboliczne i cenotafy.

Wyróżnia się groby płaskie niewidoczne na powierzchni ziemi i widoczne na powierzchni ziemi (konstrukcje grobowe widoczne to - kurhany, mauzolea, mastaby, piramidy, pomniki, groby skalne itp.).

  • ślady dawnej uprawy roli - które mogły się zachować w postaci bruzd pod nasypami kurhanów, lub też pod warstwą lawy. Na polach również mogą się zachować ślady orki, ślady zasięgów pól oznaczone miedzami lub kamiennymi grodzeniami. W poszukiwaniu takich stanowisk wykorzystuje się archeologię lotniczą.
  • pozostałości urządzeń komunikacyjnych i transportowych - zachowane lub ślady po drogach - brukowanych lub bitych czy też wydrążonych w skale, mosty, akwedukty, kanały porty wraz z urządzeniami itp.
  • skarby - szczególny rodzaj stanowiska. Występują na nim tylko znaleziska ruchome, mające wartość dla właściciela. Zazwyczaj są to wszelkiego rodzaju kosztowności takie jak monety, kruszcowe, biżuteria oraz inne cenne surowce. Skarby zostały ukryte przez właściciela w celu ochrony przed rabunkiem lub poświęcone w celach kultowych. Z Różnych powodów właściciel nigdy nie wrócił po skarb.

Każdy rodzaj z wymienionych tutaj stanowisk przyniesie w trakcie badań pewne informacje o aspektach życia ludzkiego w przeszłości. Należy pamiętać, że dopiero badania na kilku rodzajach stanowisk pozwolą uzyskać pełniejszą rekonstrukcje przeszłości.


Zobacz też

  • Stanowisko eponimiczne
  • Palimpsest
  • Stanowiska archeologiczne
  • Archeologia
  • odkrycia archeologiczne


Bibliografia

  • Dorota Ławecka “Wstęp do archeologii”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2003
  • Colin Renfrew, Paul Bahn “Archeologia Teorie, Metody, Praktyka”, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2002

Biżuteria - Siedem grzechów głównych (obraz)

Posted in Uncategorized by admin on the May 29th, 2007

Siedem grzechów głównych - obraz Hieronima Boscha ukończony w 1485. Malowidło wykonane jest w technice olejnej na desce, która miała być blatem stołu. Ponieważ obraz był przeznaczony do oglądania ze wszystkich stron, część scen została namalowana “do góry nogami”.

Na malowidło składa seria mniejszych obrazów w formie okręgów: cztery małe ukazujące śmierć (na górze z lewej), sąd ostateczny (na górze z prawej), piekło (na dole z lewej), niebo (na dole z prawej) otaczają większy, na którym przedstawione są grzechy główne. W centrum dużego okręgu znajduje się mniejszy, symbolizujący oko Boga, na którym Bosch przedstawił zmartwychwstałego Chrystusa. Poniżej wizerunku Chrystusa znajduje się łacińska inskrypcja: Cave Cave Deus Videt (Strzeż się, strzeż się, Bóg widzi) przypominająca, że żaden grzech nie pozostaje niezauważony.


Grzechy główne

left|thumb|Pycha
Grzechy główne przedstawione zostały w formie scenek rodzajowych. Każda ze scen posiada łacińską inskrypcję z nazwą grzechu. Kolejno ukazane są (od dołu, zgodnie z ruchem wskazówek zegara):

  • ira (gniew) - bójka między sąsiadami
  • invidia (zazdrość) - psy szczerzą na siebie kły, ze wzrokiem utkwionym w kość; jest to nawiązanie do flamandzkiego przysłowia: dwa psy przy jednej kości nie dojdą do zgody
  • avaritia (chciwość) - sędzia (postać w czerwonej todze) przyjmuje łapówkę od postaci po prawej stronie
  • gula (nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu) - scena uczty
  • accidia (lenistwo) - kobieta w stroju zakonnicy, symbolizująca Kościół, budzi śpiącego mężczyznę
  • luxuria (nieczystość) - dwie pary kochanków obejmują się w otwartym namiocie; przyglądający się błazen symbolizuje pustą rozrywkę, a porzucone instrumenty muzyczne oznaczają poniżenie ludzkiego ciała
  • superbia (pycha) - dama przegląda się w lustrze trzymanym przez diabła; otwarta szkrzynia z biżuterią na podłodze symbolizuje próżność, zaś dzbany i naczynia symbolizują pychę domostwa


Cztery rzeczy ostateczne

thumb|Piekło
Cztery zewnętrzne okręgi przedstawiają miejsca i zdarzenia związane ze śmiercią. Pierwszy z nich przedstawia samą śmierć - mężczyzna otrzymuje ostatnie sakramenty, podczas gdy diabeł i anioł już oczekują na to, kto weźmie jego duszę. W tym samym czasie, w sąsiednim pomieszczeniu, członkowie jego rodziny grają w karty. Kolejne sceny przedstawiają sąd ostateczny (Chrystus wskrzesza umarłych, którzy powstają z grobów) oraz piekło (ciemne, nieuporządkowane wypełnione cierpieniem i zniszczeniem; przy każdym z grzeszników znajduje się łacińska nazwa grzechu, za który cierpi) i niebo (św. Piotr wita i zaprasza zbawionych na uporządkowany, harmonijny dziedziniec oświetlony boskim blaskiem).

O dydaktycznym charakterze dzieła przypominają dwie filakterie zawierające łacińskie cytaty z Księgi Powtórzonego Prawa:

Gdyż są narodem niestałym, dziećmi, w których nie ma wierności <ref>Ptw 32, 20</ref>
Jako roztropni zdołaliby pojąć, zważaliby na swój koniec <ref>Pwt 32, 29</ref> (górna)

Odwrócę od nich oblicze, zobaczę ich koniec <ref>Ptw 32, 20</ref> (dolna)

Jak na przykład z - Stal konstrukcyjna niskostopowa

Posted in Uncategorized by admin on the May 27th, 2007

Stal konstrukcyjna niskostopowa – stal o niskiej zawartości węgla maksymalnie do 0,22% posiadająca dodatki stopowe w ograniczonych ilościach.

Stale niskostopowe używane są do budowy konstrukcji narażonych na działanie warunków atmosferycznych takich jak mosty, maszty, wagony kolejowe itp. - wszędzie tam, gdzie zastosowanie jej jest uzasadnione ekonomicznie. Charakteryzują się większą wytrzymałością od stali konstrukcyjnych wyższej jakości oraz większą odpornością na korozję.
Według Polskiej Normy PN-XX/H-84018 stale wyższej jakości oznacza się liczbą całkowitą, która koduje średnią zawartość węgla (procent zawartości razy 100). Po tym symbolu następuje litera lub ciąg liter oznaczających główne dodatki stopowe. Niekiedy po symbolu dodatku następuje liczba całkowita kodująca zaokrągloną zwartość dodatku. Dla niektórych dodatków, jak na przykład manganu, nie stosuje się mnożnika zawartości. Dla innych, jak na przykład wanadu, stosuje się mnożnik 100.

Przykładowe stale konstrukcyjne niskostopowe:

  • 09G2Cu – 0,12% węgla, 1,2-1,8% manganu, 0,25-0,5% miedzi;
  • 15G2AN3Cu – 0,8% węgla, 1.6% manganu, ponad 0,02% aluminium 0,02-0,06% niobu i 0,25-0,5% miedzi;
  • 18HGM – 0,16-0,23% węgla, 0,9-1.2% chromu, 0,9-1.2% manganu i 0,2-0.3% molibdenu.

Biżuteria - Yoko

Posted in Uncategorized by admin on the May 27th, 2007

Yoko - przedsiębiorstwo specjalizujące się w handlu biżuterią i wyrobami jubilerskimi.

Zobacz też:

  • Yōko

Biżuteria - Sztuka starożytnego Rzymu

Posted in Uncategorized by admin on the May 26th, 2007

Terminem sztuka starożytnego Rzymu określa się zazwyczaj sztukę tworzoną w Rzymie – mieście nad Tybrem oraz całym państwie złożonym z wielu prowincji i nie wykazującą żadnych ścisłych związków kulturowych z sztuką rodzimą konkretnego rejonu pozostającego pod panowaniem imperium, powstałą w okresie od VI w. p.n.e. do końca IV w., czyli momentu podziału cesarstwa na wschodnie i zachodnie.

Najstarszy okres rozwoju sztuki starożytnego Rzymu związany jest z panowaniem królów etruskich i trwał aż do najazdu Galów na Rzym w 390 p.n.e., czyli pierwszych dwóch stuleci republiki. Z tym okresem związane jest przekształcenie osady w miasto, budowa kanału odwadniającego Cloaca Maxima, wytyczenie ulic i placów (powstało Forum Romanum). Powstały najstarsze budowle, np. świątynia Jowisza Kapitolińskiego.

Po zniszczeniach spowodowanych najazdem Galów, miasto zaczęło się odbudowywać w połowie IV w. p.n.e. Rzymianie przejęli od Etrusków wiele umiejętności związanych z architekturą oraz technikę odlewania rzeźb w brązie. Posągi pochodzące z tego okresu to naturalnej wielkości statuy bohaterów, przywódców ubranych w togi lub zbroje. Posągi bogów wykonywane były w podobnym stylu ale jako materiału używano wypalanej gliny.

Malarstwo to pejzaże przedstawiające podbite miasta malowane na planszach niesionych podczas pochodów triumfalnych.

Duży skok w rozwoju sztuki rzymskiej nastąpił po podboju Grecji i napływie sporej ilości dzieł sztuki z tego obszaru. Sztuka rzymska narodziła się wtedy po raz drugi, tym razem pod wpływem zwyciężonych.

Rzemiosło rzymskie w dużej mierze rozwijało się pod wpływem wzorców greckich. Rozwijający się wyrób naczyń z gliny i srebra związany był przede wszystkim z zapotrzebowaniem dworu, szczególny rozkwit tych dziedzin sztuki nastąpił za czasów sprawowania rządów przez Augusta i Tyberiusza. Naczynia zdobiono reliefowym wzorem o motywach mitologicznych i historycznych. Naczynia ze srebra były wykonywane z podwójnej cienkiej blachy. Wewnętrzna część naczyń była gładka a zewnętrzną zdobił wzór wykonany przy pomocy wytłaczania na matrycach.

Najpopularniejsze były naczynia z gliny. Z surowca tego produkowano już w III w. p.n.e. Były to wyroby z czarną polewą, wykonywane w północnej części Italii. Ich produkcja zanikła pod koniec II w. p.n.e., w połowie I w. p.n.e. pojawiły się naczynia z jasnoczerwonej gliny, również z błyszczącą polewą. Produkowane były przede wszystkim w południowej części półwyspu. Naczynia, kielichy, miski, talerze, zdobione były wypukłymi wzorami roślinnymi lub figuralnymi o tematyce mitologicznej. Wzory wyciskane były na matrycach o wklęsłych wzorach na kole garncarskim. Była to tzw. ceramika aretyńska (nazwa pochodzi od miasta Arezzo, jednego z ośrodków produkcji tej ceramiki). Również w prowincjonalnych ośrodkach produkowano wyroby ceramiczne. Różniły się one od ceramiki aretyńskiej rodzajem gliny i technologią wykonania. Wyroby te znane są jako terra sigillata, od stempli firmowych warsztatów, którymi były sygnowane.

W cesarstwie rzymskim produkowano także gemmy o wzorach wklęsłych (intaglio) i wypukłych (kamee). Do ich produkcji używano półszlachetnych kamieni (np. krwawnik, granat, akwamaryn, agat). Umiejętność ich wykonania Rzymianie przejęli od Greków. Początkowo (w okresie republiki) produkowano gemmy wklęsłe używane do wyrobu pierścieni (służących jako pieczęcie) oraz amuletów. Za Augusta rozwinęła się produkcja gemm o wzorach wypukłych, służąca jako ozdoba sprzętów oraz biżuteria. Pojawiły się kamee z wizerunkiem cesarza oraz wyroby o znacznych rozmiarach z ozdobą w postaci reliefów historycznych. Oprócz kamei z kamieni wykonywano też wyroby imitujące je. Były one wykonywane w dwubarwnym szkle. Na warstwę spodnią używano przeźroczystego szkła, wierzchnią, rzeźbioną, wykonywano w szkle białym. Podobną technikę zastosowano już w okresie hellenistycznym do produkcji naczyń. Wyroby tego typu powstawały także w cesarstwie rzymskim. Do bardziej znanych znalezisk tego typu należy tzw. Waza Portland. Jest to amfora odnaleziona w XVI w. w sarkofagu. Na szafirowym tle wygrawerowane są w białym szkle sceny figuralne. Waza znajduje się w zbiorach Muzeum Brytyjskiego w Londynie.

Najlepiej zachowanymi przykładami malarstwa są freski zdobiące domy zasypanych popiołem po wybuchu Wezuwiusza w Pompejach. Pozwalają one na poznanie rozwoju tej gałęzi sztuki od połowy II w. p.n.e. do 79 r. Malarstwo okresu cesarstwa jest właściwie nieznane. Zachowały się nieliczne przykłady fresków z II w. wykonanych w grobowcach oraz kilka przykładów z III w. zdobień wnętrz mieszkalnych odnalezionych w Rzymie i Ostii. Na tej podstawie można wyrokować, że panowały w tym okresie dwa style: iluzjonistyczny i późnorzymski. Pierwszy to obrazy postaci z pejzażem lub elementami architektonicznymi w tle. Drugi styl reprezentowany jest przez malarstwo figuralne na neutralnym tle w obramowanych czerwonymi pasami polach.


Zobacz też:

  • architektura starożytnego Rzymu
  • malarstwo pompejańskie
  • przegląd zagadnień z zakresu historii starożytnej
  • rzeźba starożytnego Rzymu
  • sztuka etruska

Biżuteria - Stal chirurgiczna

Posted in Uncategorized by admin on the May 26th, 2007

Stal chirurgiczna jest stosowana w piercingu, w medycynie. Są cztery kategorie w klasyfikacji ogólnej:

  • Seria stali 200 zawierająca chrom, nikiel i mangan,
  • Seria stali 300 zawierająca chrom i nikiel
  • Seria stali 400 zawierająca chrom
  • Seria stali 500 zawierająca niski poziom chromu

Najbardziej odporne na korozję jest seria 300 dzięki temu znalazła zastosowanie w produkcji biżuterii oraz w medycynie (gatunek 316l - śruby podtrzymujące złamane kości, sztyfty i płytki kostne, kompletne zestawy protetyczne, druty do protetyki stomatologicznej, medyczne instrumenty obrotowe, słupki i rdzenie ortopedyczne, szwy i klamry, mikronaczynka, międzyczaszkowe dreny, elektrody rozruszników serca). Mimo iż zawiera ona nikiel nie emituje soli niklu do organizmu i nie powoduje u większości ludzi uczuleń. Poleca się kolczyki ze stali chirurgicznej 316l ponieważ ilość niklu przedostająca się do organizmu to 0,01 μg/cm²/tydzień. Kolczyki ze stali chirurgicznej zakłada się na wygojone miejsce przekłucia.

Biżuteria - Celestia (statek kosmiczny)

Posted in Uncategorized by admin on the May 25th, 2007

Celestia to nazwa statku kosmicznego, na pokładzie którego toczy się akcja powieści Krzysztofa Borunia i Andrzeja Trepki pt. Zagubiona przyszłość.

Zaprojektowany przez Biuro Studiów Wojny Kosmicznej w Waszyngtonie Cm-2 Wm 4a sztuczny księżyc Ziemi został 23 marca 1982 roku skierowany do produkcji.
Głównym materiałem konstrukcyjnym jest plastik almeralit oraz sigumit, oba będące połączeniem kilku metali, głównie glinu i żelaza, oraz niemetali jak krzem i węgiel.

Początkowo Centrum Mobilizacyjne miało kształt pierścienia montowanego z elementów wynoszonych z Ziemi na orbitę geostacjonarną przez rakiety transportowe.
Później zabudowano wolną przestrzeń i Celestia ma kształt walca o średnicy 1000 metrów i wysokości ponad 600 metrów. Wewnątrz podzielona jest na 101 koncentrycznych kręgów, zwanych poziomami. Poziomy ponumerowane są począwszy od zewnętrznego, najdalszego od osi obrotu. Pomiędzy poziomami przemieszczać się można dzięki windom. Istnieje też centralna winda łącząca poziomy od 4 do 95. Dzięki ruchowi obrotowemu wokół osi walca (1 obrót na minutę) na poziomach Celestii panuje niezerowe ciążenie wywołane siłą odśrodkową. Liczba mieszkańców – pasażerów wynosi około 5000. Statek porusza się z prędkością 50km/s w stosunku do Słońca. Jego celem jest układ planetarny Alfy Centauri.

Struktura poziomów Celestii

  • 1–3 – magazyny surowców chemicznych, dzielnica murzyńska (poziom 1)
  • 4–6 – przemysł chemiczny
  • 7-9 – posiadłość Greena, studia telewizyjne (poziom 8)
  • 10–15 – dzielnica bogaczy, na poziomie 10 plaża
  • 16–18 – instytucje rządowe, siedziba prezydenta (poziom 18)
  • 19–27 – poziomy centralne – handel i rozrywka; mieści się tu dyrekcja policji (poziom 22) oraz skwer Greena (poziom 26)
  • 28–30 – mieszkania specjalistów
  • 31–36 – ogrody, sady, przemysł spożywczy
  • 37–42 – dzielnica robotnicza
  • 43–60 – pola uprawne; na poziomach 57–59 ślepe magazyny
  • 61–63 – pastwiska
  • 64–66 – kartofliska
  • 67–72 – przemysł
  • 73–75 – dzielnica nędzy
  • 76–81 – przemysł; na poziomie 78 – zakłady Morgana
  • 82–84 – zbiorniki wody
  • 85–96 – magazyny; na poziomie 95 – stacja końcowa windy centralnej
  • 97–98 – siłownia
  • 99-101 – reaktor jądrowy

Biżuteria - Fisting analny

Posted in Uncategorized by admin on the May 25th, 2007

Fisting analny (ang. fist - pięść) to rodzaj aktywności seksualnej polegający na penetracji odbytu za pomocą całej dłoni. Niekiedy jest to również forma masturbacji.

Rodzaj techniki seksualnej odbywanej zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn, polegającej na wprowadzaniu palców, całej dłoni a czasem także głębiej - przedramienia - poprzez odbyt. Technika fistingu wymaga bardzo drobiazgowego przygotowania, tj. płukaniu (lewatywa głęboka) i czyszczenia odbytu.

Fisting jest techniką seksualną preferowaną przez mężczyzn homoseksualnych, choć - jak wspomniano wcześniej - nie jedynie przez nich. Partnerzy decydujący się na fisting przygotowują zarówno siebie (patrz wyżej), jak i lateksowe rękawiczki (bezpieczeństwo!).

Technika ta przynosi satysfakcję seksualną osobom mającym wrażliwe okolice odbytu, pierwszego i drugiego zwieracza. Szczególną umiejętnością jest takie przygotowanie (wielogodzinne) odbytu, by mógł przyjąć pięść lub cała rękę z przedramieniem lub/i by mógł przyjmować ruchy przypominające “boksowanie”, polegające na szybkim wsuwaniu pięści w światło odbytu.


Zobacz też

  • Biżuteria analna
  • Fisting
  • fingering
  • masturbacja analna
  • seks analny

Analna - Teorie rozwoju osobowości

Posted in Uncategorized by admin on the May 25th, 2007

W tym artykule zostaną zaprezentowane różnorodne, psychoanalityczne teorie rozwoju osobowości człowieka.

Contents


Wstęp

Psychologia od dawna szukała odpowiedzi na pytanie dlaczego psychika jednego i drugiego człowieka różni się tak bardzo. Jednolita teoria rozwoju osobowości, którą można by wytłumaczyć wszystkie zachowania niezwykle kusiła.

Jako pierwsza, formalizacji i unifikacji pojęcia osobowości, podjął się Pierre Janet. Traktuje on owo pojęcie jako fenomen, którego wytworzenie zmusza do pozbycia się chociaż części instynktów i automatyzmów, kierujących życiem na początku jego bytności. W zakres osobowości wchodzą wszystkie emocje, uczucia, zachowania kreujące poglądy, które przeszły proces deliberacji z samym sobą i konfrontacji z rzeczywistością. Te zachowania, które sprzeciwiają się tendencją naturalnym, instynktownym tworzą osobowość, wyodrębniając, indywidualizując jednostkę.
Rozwój osobowości, według Janet jest wyodrębnianiem cielesnym i społecznym. Efektem tego jest przede wszystkim indywidualne, psychicznie niezależne, postrzeganie świata.


Teorie psychoanalityczne


Teoria Freuda

Pierwszą zwartą i dużo bardziej rozbudowaną niż poprzednie, teorią psychoanalityczną przedstawiającą rozwój osobowości była koncepcja Sigmunda Freuda. Zwrócił on uwagę, że niebywale ważnym okresem życia jest dzieciństwo, którego okresy muszą być przeżyte w ściśle określonych zasadach, błędy (fiksacje) powodują bowiem nieodwracalne, określone cechy w dorosłym życiu.
400px|right|thumb|Ewolucja libido według Freuda
Według niego, osobowość rozwija się w sposób ciągły, ale najbardziej znaczącym okresem jej formowania jest okres między 1 a 5 rokiem życia. Wedle Freuda - co charakterystyczne - mechanizm przemian rozwojowych polega na ewolucji popędu seksualnego, a jego istota na zmianie sfer w których się manifestuje, oraz sposobów jego kontroli lub zaspokajania. Główną rolę w przemianach odgrywa relacja tzw. zachowań elementarnych, czyli instynktownych, ze światem zewnętrznym, który poddaje owe zachowania naciskom, a ich posiadacza - określonym, kategorycznym wymaganiom.

Prowadzi to, do zastępowania jednych przedmiotów katektycznych (wywierających nacisk na emocje) innymi, co w rezultacie kończy się przenoszeniem doznań ze sfery seksualnej na psychiczną.

Ewolucja libido wedle Freuda (skrótowe przedstawienie obok) zachodzi w następujący sposób:

1. Okres pregenitalny (między 1 a 5 rokiem życia)

a. Faza oralna - na pierwszy plan wybija się tutaj dążenie do zaspokojenia głodu i szukanie przyjemności poprzez wargi oraz język. Jest to faza ścisłej symbiozy z matką. Fiksacja na tej fazie jest przedmiotem sporów. Niektórzy uważają, że prowadzi do cech takich jak agresywność oralna, tendencja do sarkazmu oraz zamiłowanie do dyskusji<ref>Chłopkiewicz, str. 53</ref> inni, jak Freud twierdzą, że jest to raczej palenie, skłonność do gadulstwa oraz chęć nadmiernego jedzenia i picia.

b. Faza analna - Koncentruje się na trenigu czystości, czyli wymuszaniem przez rodziców wstrzymywania swoich potrzeb fizjologicznych, a co za tym idzie czerpania, w pewnym sensie, przyjemności quasi-seksualnej z tego powodu. Okres ten jest bardzo ważny i fiksacja doprowadzić może do tendencji destrukcyjnych, skłonności do okrucieństwa, uporu i skąpstwa.

c. Faza falliczna - czas połączenia różnych popędów, pod prymatem narządów płciowych. Okres ten wiąże się z pierwszymi próbami masturbacji. Dochodzi też do przeżywania kompleksu Edypa. Jest to zdecydowanie decydujący okres w życiu człowieka. Pozytywne rozwiązanie skutkuje prawidłową identyfikacją płciową. W tej fazie dochodzi też do wytworzenia się superego oraz sumienia. Dziecko próbuje bardziej racjonalnie tłumaczyć świat.

2. Okres latencji (między 6 a 12 rokiem życia)

W tym okresie następuje względna stabilizacja i uharmonizowanie popędów płciowych. Na pierwszy plan wychodzi socjalizacja grupowa, zdobywanie wiedzy, rozwój fizyczny. Jest to związane z marginalizacją roli rodziców w życiu dziecka. Potrzeby i pytania skierowane są do świata zewnętrznego, a nie, jak było dotychczas - do rodziców, którzy są w pewnym sensie jedynymi osobami z którymi dziecko może się identyfikować.

3. Okres genitalny (między 13 a 15 rokiem życia)

Jest to ponowne uaktywnienie się popędu seksualnego, który odgrywa najważniejszą rolę. Jako prawidłowy proces powinien nieść za sobą umiejętność miłości, wyzwolenia z zahamowań oraz pojawienia się zdolności altruizmu. Brak dojrzałości pod tym względem, jest dla szkoły freudowskiej oznaką fiksacji na którejś z faz (najczęściej fallicznej).

Teoria Freuda zainteresowała Melanie Klein, lecz ona skierowała raczej swoją uwagę na dramat obiektywizacji. Połączony z matką, próbuje skierować uwagę całego świata tylko na sobie, lecz spotyka się z dramatyczną wieloznacznością rzeczywistości. To prowadzi do przeżywania skrajnych emocji, ale w rezultacie - do wchodzenia na wyższe pozycje psychiki. Teoria Klein jest więc niejako uzupełnieniem teorii Freudowskiej, która nie dość dokładnie tłumaczy jak to się dzieje, że poszczególne fazy faktycznie się zmieniają.


Neofreudyści

Na uwagi Klein zwróciło uwagi bardzo wielu psychoanalityków, teoria relacji dziecka z otoczeniem stała się głównym obiektem zainteresowań. Utworzyło się kilka oddzielnych frakcji:

Pierwsza, reprezentowana przez klasyczną szkołę Freudowską uznawała, jak zostało powiedziane powyżej, wszelki rozwój za skutek rozwoju seksualnego, a wszelkie przedmioty były temu odruchowi przyporządkowane.

Druga grupa, której najbardziej znanym przedstawicielem był Alfred Adler skoncentrowała się, na tzw. poczuciu mocy, która była powodowana przez bezradność okresu dziecięcego, a która manifestowała się chęcią dominacji, posiadania przewagi.

Grupa trzecia, gdzie przodował Carl Jung, uważała że największą rolę w relacjach z obiektem należy przypisać symbolice oraz uniwersalnym predyspozycjom, czyli archetypom dziedziczonym. Są one, wedle naukowca wspólne wszystkim ludziom, a więc przekazywane nieświadomie i wcielane w życie nie napotykając oporu.

Czwarta frakcja, na czele z Erichem Fromm’em oraz Karenem Horney’em opowiedziała się nie tyle za jakimś szczególnym “pierwotnym impulsem” rozwoju, jak było u wcześniej cytowanych autorów, ale raczej przeciw Freudowskiej koncepcji oddziaływania czynników fizjologicznych i biologicznych, zwracając większą uwagę na oddziaływanie społeczne.


Matka u Spitza i Winnicott’a

R. Spitza, rozwinął teorię o roli matki w kształtowaniu się osobowości dziecka. W badaniach longitudinalnych<ref>Badania takie polegają na śledzeniu tego samego zjawiska przez dłuższy czas na różnych etapach rozwoju jednostek</ref> śledził on te zależności, formuując tzw. teorię organizatorów świata.

1. Twarz ludzka - wyodrębniona z całości, powoduje że dziecko próbuje złapać kontakt uśmiechem.

2. Twarz matki - powoduje poczucie bezpieczeństwa

3. Zachowanie matki - najważniejszy organizator przede wszystkim ze względu na udział psychiczny, jaki musi wykazać dziecko. Między matką a małym człowiekiem, rodzi się specjalny kod, umożliwiający odpowiednie porozumienie. Matka stanowi nie tylko jednak źródło zaspokojenia, ale też frustracji, ponieważ kształtuje superego dziecka, które “walczy” z id o dominacje.
right|200px|thumb|Rozwój w teorii Winnecotta
Myśli Spitza zmodyfikował Donald W. Winnicott. Jego zdaniem matka, tworzy u dziecka pierwszy obraz świata zewnętrznego. Noworodek sam dla siebie nie istnieje, jest całkowicie uzależniony od rodzicielki. Jej natura jednak sprawia, że może zacząć swój rozwój. Dzięki matce zapoczątkowuje się relacja z samym sobą, odczuwanie własnych popędów i możliwość ich modyfikacji, możliwość obiektywnej relacji z rzeczywistością.

Po okresie “czułej adaptacji” dziecko wchodzi w okres małych wymagań stawianych przez rodziców. Fakt, że nie wszystko jest podporządkowane jemu, powoduje frustrację, która jest kulminacyjnym momentem procesu. Matka bowiem tworząc deziluzje pomaga dziecku w przezwyciężeniu bezradności i wytworzeniu poczucie mocy. Ono z kolei uczy się czerpać satysfakcję z doznanych lub wykreowanych rzeczy, a to sprawia, że w końcu godzi się ze światem. Zgoda może jednak zajść tylko wtedy, gdy “ja” jest w pełni zintegrowane.

Co charakterystyczne więc, u Winnicotta wykształcenie osobowości nie polega na procesach wyodrębniania “ja” ze świata, nie jest procesem w którym poszczególne fazy zachodzą gwałtownie - jak u Freuda. Jest wykształceniem, nabyciem relacji ze światem, a głównym i niezbędnym czynnikiem pozwalającym na to, jest osoba matki.


Erikson i otoczenie obiektu

Angielski psychoanalityk zburzył dotychczasową strukturę freudowskiej teorii osobowości. Przede wszystkim, według niego osobowość kształtuje się przez całe życie, a nie tylko przez kilka pierwszych lat. Stworzył on więc koncepcję ośmiu stadiów psychicznych, w jakich znajduje się człowiek. Mają one zawsze charakter wewnętrznego konfliktu, którego względne rozwiązanie (bo nie da się rozwiązać całkowicie) prowadzi do coraz większego formowania się charakteru, a to determinuje dalszą bytność.
Konflikty powodowane są przede wszystkim sprzecznością interesów między superego (nakierowanie na wartości kulturowo oczekiwane) a id (próba realizowania czynności elementarnych). Rolę rozjemcy pełni tutaj ego. Załagodzenie konfliktu zależy od otoczenia jednostki.

Pytanie Nazwa okresu (wiek) Opis kryzysu Rozwiązanie pozytywne Rozwiązanie negatywne
1. Zaufanie czy nieufność? Sensoryczno-kinestetyczny (1 rok) Zależnie od jakości otrzymywanej opieki, harmonijności życia rodziny, dziecko uczy się odpowiedniego zachowania. Zaufanie otoczeniu Lęk, nieufność, bojaźń, podejrzliwość
2. Autonomia czy zwątpienie? Analno-urateralny (2 i 3) Zależnie od możliwości badania otoczenia, danego dziecku, odpowiednio reaguje ono widząc zachęcanie bądź kategoryczny zakaz. Poczucie autokontroli, własnej adekwatności oraz autonomii. Nieśmiałość i zwątpienie we własne możliwości
3. Inicjatywa czy poczucie winy? Infantylno-genitalny (4 i 5) Zależnie od reakcji na inicjatywę ruchową i intelektualną dziecko wprowadza w życie zachęte lub wyśmianie. Samodzielność, przedsiębiorczość, duma Poczucie wstydu, winy, przekonanie o własnej niezdarności
4. Pracowitość czy poczucie niższości? Latencja (6-11) Instynkt racjonalności, każe dziecku dopatrywać się porządku, prawidłowości, możliwości organizacji. Reakcja jest zależna od stanowiska rodziców: entuzjastycznego przyjęcia lub kategorycznego odrzucenia wysiłków. Porządkowanie własnego świata, pilność. Poczucie niższości.
5. Tożsamość czy zróżnicowanie? Dojrzewanie (12-18) Zdolność potrzegania sytuacji z różnych punktów widzenia może spowodować rozszczepienie, lub integracje własnej tożsamości Poczucie tożsamości jako autonomicznej Rozszczepienie tożsamości, lub przybranie roli społecznie nieakceptowanej.
6. Intymność czy izolacja? Genitalny (dojrzała młodość) Usilne dążenie do kontaktu z innymi ludźmi prowadzi, w zależności od zdobytych doświadczeń, do odpowiedniej postawy życiowej Intymność - poczucie bliskiego związku z innymi ludźmi. Izolacja i brak bliskich stosunków personalnych
7. Wielkoduszność czy egocentryzm? Dojrzałość W zależności od doświadczeń życiowych człowiek może swoją uwagę objąć szersze pole, bądź zawęzić je do samego siebie. Poczucie odpowiedzialności za rodzinę, społeczeństwo. Zainteresowania materialistyczne
8. Spełnienie czy rozpacz? Wiek starczy W zależności od jakości własnego życia człowiek przybiera odpowiednią pozę u jego schyłku. Zadowolenie z siebie Rozpacz

200px|right|thumb|Rozwój osobowości według Carla Junga
200pz|left|thumb|Rozwój osobowości według Cormana (stopień intensywności koloru odzwierciedla stopień ekspansywności)


Rozwój jako gra stałych tendencji

Według Carla Junga osobowość kształtuje się nie tyle w zdeterminowanych procesach, ile w grze stałych tendencji jakimi są intro- i ekstrawersja. A więc w pierwszym okresie dziecko jest w okresie zabaw symbolicznych, umiłowania bajek, fantazji, skłonność do przekory. W drugim okresie otwiera się na świat, próbuje go naśladować - a więc buduje realizm, by w trzecim okresie znów zamknąć się w sferze idei, dąży do samodzielności, odseparowania od rodziców.

Podobnie sprawę traktuje L. Corman, z tym że stałymi, determinującymi rozwój są procesy ekspansji i konserwacji (samozachowania). I tak w pierwszym stadium (faza oralna u Freuda) dziecko asymiluje się ze wszystkim co przynosi środowisko - jest to ekspansja bierna. W drugim (faza analna), dziecko próbuje zdobywać otoczenie, a wszelkie “porażki” traktuje impulsywnie. W trzecim stadium (2-3 rok) rozpoczyna się agresywna ekspansja autoerotyczna. W czwartym zaś mamy do czynienia z ekspansją kontrolowaną, gdzie dziecko zostając wystawione na różne przeszkody, musi nauczyć się selekcjonować czerpanie ze świata, poznawać go na miarę własnych możliwości.


Psychoanaliza kulturowa

Klasyczna psychoanaliza, choć nie ujmowała środowisku społecznemu pewnej roli kreatora osobowości, to za główny motor uznawała dyspozycje fizyczne i psychiczne jednostki. Psychoanaliza kulturowa za taki motor uznaje właśnie szeroko pojęte oddziaływanie społeczne.

K. Horney dostrzegła w relacjach społecznych, łączących dziecko z rodzicami źródło późniejszych trudności, konfliktów i nieadekwatnych oczekiwań (ze względu na iluzje autorstwa rodziców), ale koniec końców, prowadzi do wytworzenia się twardego systemu obronnego. W. Reich wysunął tezę, że osobowość człowieka ma swoje źródło w strachu przed społecznym odrzuceniem.

Myśli te rozwinął E. Fromm, uznając za jedną z najważniejszych potrzeb, potrzebę jedności z innymi ludźmi. Owa potrzeba, konfrontowana jest nieustannym dążeniem do egoizmu i czynności elementarnych.

Można więc przyjąć, że według niego, osobowość jest pewnego rodzaju ukształtowana na matrycy systemów socjokulturowych. Struktura osobowości indywidualnej, oraz osobowości społecznej są ze sobą w ścisłym związku. Dziecko przyswaja sobie cechy, wymagania, specyfikę kultury, wzrastając ze wzorami podsuwanymi mu przez dorosłych.

Okres Najważniejsze procesy
Niemowlęctwo Dostrzeżenie granic i autonomiczności cielesnej
Wczesne dzieciństwo Dostrzeżenie wymagań kultury, konfrontacja własnych popędów z oczekiwaniami
Późne dzieciństwo Próba rezygnacji z popędów na rzecz solidarności z grupą, odkrycie współzawodnictwa
Przedpokwitania (9-12 lat) Zdolność do intymnych związków, poczucie wartości drugiego człowieka
Pokwitania Manifestacja problemów seksualnych, na koniec umiejętność tworzenia trwałych związków
Dojrzałość Absolutne uspołecznienie, odpowiedzialne wypełnienie ról społecznych.


Teoria stosunków interpersonalnych

Do najbardziej rozbudowanych teorii psychoanalizy kulturowej, należy tzw. teoria stosunków interpersonalnych, H. Sullivana. Jego zdaniem istota ludzka jest wytworem relacji społecznych, sił działających między nią a środowiskiem, na którego działanie jest jednocześnie zdana i skazana. Jednocześnie jednostka narażona jest na biologicznie uwarunkowane dążenie do przyjemności. Te dwa motory działań - kulturowy i biologiczny, są zdaniem badacza odpowiedzialne za rozwój osobowości.

Najważniejszym skutkiem tego faktu, jest lęk zrodzony w wyniku bojaźni przed dezaprobatą rodziców, aktywującą się w momencie popełnienia czynu zakazanego. Dezaprobata jednak, ma ważną cechę jaką jest samowiedza - dziecko uświadamia sobie fakt, że to ONO musi siebie kontrolować. Niekiedy nieaprobowane cechy, mają skłonność do “odszczepiania się” przez co jednostka przestaje uznawać je za część siebie, lub ocenia je negatywnie, próbując się pozbyć.


Teoria ról społecznych

Najzagorzalsi zwolennicy tej teorii głosili, że osobowość nie jest niczym innym, jak tylko sumą wyuczonych ról społecznych, przydzielanych przez społeczeństwo. Wyznaczona rola, stawia przed jednostką żądania do kategorycznego spełnienia. Wraz z rozwojem fizjologicznym, ról przydziela się coraz więcej, a te ograniczając jednostkę, kreują jej osobowość.

Niektórzy, mniej skrajni, przedstawiciele tej teorii, jak A. Lonton, zwracają uwagę na pewną elastyczność w przyswajaniu roli. Dziecko przyjmuje kulturę w przybliżeniu, nigdy dokładnie - już bardzo wcześnie widać bunt przeciw pewnym jej elementom. Wcielanie modelu skorygowanego jest przyczyną indywidualizacji.


Teoria pola

K. Lewin stworzył teorię, która nie tyle skupiała się na czynnikach rozwojowych, co na istocie przemian. Opisuje ona rozwój jako wzrost przestrzeni życiowej - w wyniku interakcji, wzrasta liczba systemów, potrzeb, zachowań. Wraz z poszerzeniem pól “kulturowych” wzrastają też pola “czasowe”. Dziecko, początkowo żyjąc chwilą, staje się zdolne w późniejszych okresach swojego życia, do objęcia myślą przeszłości i przyszłości. Staje się zdolne do planowania, rozpamiętywania, posiada myślenie abstrakcyjne. Lewin wyróżnia trzy podstawowe obszary: sferę frontalną, peryferyczną i centralną, zawierającą osobowe “ja”. Istotą rozwoju, jest według tego badacza wyodrębnianie się i utrwalanie struktur, oraz wzmacnianie między nimi bariery.


Teoria motywacji

Wedle tej teorii rozwój osobowości zachodzi na podstawie potrzeb i sposobów ich zaspokajania. Jest to więc znacząca różnica w porównaniu z powyższymi teoriami, albowiem nie kultura i jej wzory stanowią największą i decydującą wartość, ale potrzeby. Klasyczna teoria motywacji jako główny cel wokół którego kręci się wszystko inne ujmuje szukanie przyjemności, zaś unikanie przykrości.
Zdaniem W. McDaugalla mają pewne skłonności zaznaczające się od urodzenia, ale w miarę rozwoju konfrontują je ze światem zewnętrznym - jest to więc walka nieświadomego (w chwili czynu) instynktu z kulturą.

A. Maslow uważa, że potrzeby są aktywne - ciągle się zmieniają, a zaspokojenie tych fundamentalnych, jest jedynie podstawowym warunkiem adaptacji organizmu. Myśl tę rozwinął G. W. Allport, który stwierdził że nie istnieją motywy wtórne, wszystkie są pierwotne, a rozwój polega na pojawianiu się nowych. Motywy autonomiczne tworzą “ja” jednostki - świadomość i obraz siebie pozwalają na równi z motywami, na skierowanie ku określonym celom.


Teoria dezintegracji pozytywnej

Pozytywne znaczenie konfliktów w procesie kształtowania osobowości zauważył K. Dąbrowski. Według niego, dziecko jest na początku globalnym związkiem przyszłego człowieka. W miarę upływu czasu, wchodzi w okres rozwoju określonych funkcji. Niektóre z nich zaczynają dominować, inne ustępują miejsca. Dziecko przeżywa zatem drogę od pełnej integracji - symbiozy z matką, światem, który przyjmuje bezrefleksyjnie i jednostajnie, do okresu gdy odróżnia siebie, przedmioty, ludzi - zaczyna mieć sympatie i antypatie.


Aperceptyka


Teoria uczenia się


Psychologia genetyczna


Przypisy

<references/>


Bibliografia

Biżuteria - Bransoletka żelowa

Posted in Uncategorized by admin on the May 24th, 2007

Bransoletka żelowa (ang. gel bracelet lub jelly bracelet), typ taniej biżuterii wykonanej z tworzywa sztucznego, przeznaczonej do noszenia na nadgarstku.

Bransoletki żelowe stały się popularne w Ameryce i Europie Zachodniej począwszy od lat 80. XX wieku. Produkowane są w szerokiej gamie kolorów. Noszący je identyfikują się z konkretnymi organizacjami i kampaniami np. charytatywnymi lub politycznymi.

Contents


Historia

Pierwszy raz bransoletki żelowe użyte były w kampanii Live Strong (pol. Żyj Mocno) prowadzonej przez fundację amerykańskiego kolarza Lance Armstronga. Wybrany przez autorów kampanii kolor bransoletki - żółty – miał byś nawiązaniem do koloru koszulki sportowca w czasie Tour de France. W popularyzację bransoletek Livestrong w maju 2004 zaangażował się koncern Nike - tzw. Yellow Livestrong wristband <ref>Joanna Biszewska, Jakiego koloru jest twoja bransoletka?, w: www.networkpl.com, 13 czerwca 2007.</ref>. Celem kampanii było wsparcie badań mających na celu walkę z rakiem.


Miejska legenda

Ze względu na wzrost popularności bransoletek żelowych w roku 2003, stały się one przedmiotem miejskiej legendy, która widziała w nich bransoletki erotyczne. Ich popularność miała być wiązana z rolą jaką odgrywały w swego rodzaju grze erotycznej. Jak powiadano, dziewczyny noszące bransoletki żelowe, miały zgadzać się na gry zmysłowe z kimś, komu udało się zdjąć je z ich ręki. Typ przyzwolenia na lubieżne zachwanie miał zależeć od koloru bransoletki, od przyjacielskiego uścisku, poprzez pocałunek, aż po rzeczywiste stosunki płciowe <ref>Youngsters signal sexual availability with jelly bracelets, w: www.snopes.com, 13 czerwca 2007.</ref>. W październiku 2003 pogłoski były na tyle rozpowszechnione w Gainesville na Florydzie, iż dyrektor Alachua Elementary School zabronił ich noszenia. Podobne decyzje podjęli dyrektorzy innych szkół. Zaobserwowano swego rodzaju moralną panikę. Z powodu miejskiej legendy bransoletki żelowe są przez niektórych Amerykanów nazywane sex bransoletkami.


Kolory i ich znaczenie

Niezliczona ilość żelowych bransoletek była i jest używana w setkach kampanii na całym świecie. Na niektórych bransoletkach tłoczone są specjalne napisy. Przykłady:

  • Biała z napisem DLACZEGO - Organizacja Rodziców po stracie dziecka oraz rodziców Dzieci Chorych <ref>Bransoletka, w: www.dlaczego.org.pl, 13 czerwca 2007.</ref>,
  • Turkusowa z napisem POKOLENIE JP II - Fundacja Pokolenie JP II <ref>Przesłanie, w: www.pokolenie-jp2.com, 13 czerwca 2007.</ref>,


Przypisy

<references/>

Kaptorga - Relikwiarz

Posted in Uncategorized by admin on the May 24th, 2007

Relikwiarz [łac.] - naczynie kultu religijnego w kształcie krzyża, monstrancji, puszki lub skrzynki do przechowywania doczesnych szczątków - relikwii. Wykonany zazwyczaj z metalu szlachetnego lub kości słoniowej, często zdobiony drogimi kamieniami lub malowidłami.


Zobacz też

  • Relikwia
  • Fetyszyzm
  • Kaptorga

Biżuteria - Rynek w Rzeszowie

Posted in Uncategorized by admin on the May 23rd, 2007

right|300px|Okolice Rynku
[[Grafika:Rzeszowstaryrynek.jpg||right|250px|thumb|Rynek w XIX wieku]]
250px|thumb|Widok Rynku od południa
250px|thumb|Widok Rynku od zachodu

Rynek Starego Miasta jest w centrum starówki Rzeszowa. Wychodzi z niego wiele ulic (Kopernika, Słowackiego, Kościuszki, Baldachówka, Przesmyk). W jego obrębie znajduje się wiele sklepików, a przede wszystkim kawiarenek. Odbywają się na nim liczne uroczystości i festiwale miejskie.

Contents


Historia

Obecna zabudowa pochodzi z XIX wieku i jest skutkiem pożaru, jaki nawiedził miasto w 1842 roku. Wcześniej najprawdopodobniej w rynku stały niskie domy drewniane, lub częściowo murowane z piwnicami, które zachowały się do dziś i stanowią atrakcję turystyczną. Był on miejscem ożywionego handlu wyrobami takimi jak biżuteria, ubrania, meble itd., do czasu, gdy podjęto się budowy Rynku Nowego Miasta. Dominującą budowlą rynku jest wolno stojący w południowo-wschodnim narożu ratusz. Na jego wieży w XVII wieku istniał dzwon, którego uderzenia zezwalały na rozpoczęcie handlu rano, a popołudniu go kończyły.


Podziemia

Miastu lokowanemu w XIV wieku nadano liczne przywileje, między innymi prawo składu różnych towarów. Wymianie gospodarczej sprzyjało położenie miasta na szlakach komunikacyjnych. W XVII wieku Rzeszów dostał prawo składowania wina i ryb. Gdy opasujące mury stały się rzeczywistością, ograniczona powierzchnia stała się podstawą budowy podziemnych magazynów, z prozaicznego powodu, braku miejsca. Głębokie, bo aż do 10 m pod powierzchnią, piwnice tworzą nieregularną sieć korytarzy i pomieszczeń (obecnie przetrwały tylko murowane). Ze względu na opłakany stan po II wojnie światowej komunistyczne władze zdecydowały się na wzmocnienie i zabezpieczenie fundamentów starego miasta. W obecnej chwili istnieje “Podziemna Trasa Turystyczna, która jest pod opieką rzeszowskiego Muzeum Okręgowego, a prace nad ich rekonstrukcją wciąż trwają.


Obecnie

Rynek ulega ciągłym modernizacjom. Na stan dzisiejszy w samym sercu rynku mają miejsce prace budowlane, których celem jest stworzenie nowego wejścia do wspomnianych wcześniej podziemi oraz budowa większej niż dotychczasowa przed ratuszem estrady.


Zobacz też

  • Nowy Rynek w Rzeszowie
  • Ratusz w Rzeszowie
  • Rzeszów


Linki zewnętrzne

  • Zdjęcia Podziemnej Trasy Turystycznej
  • Muzeum Okręgowe w Rzeszowie

Biżuteria - Majorka

Posted in Uncategorized by admin on the May 23rd, 2007

Majorka, (hiszp. i kat. Mallorca) wyspa hiszpańska na Morzu Śródziemnym, największa w archipelagu Balearów, długości około 100 km i powierzchni 3600 km², zamieszkuje ją około 600 000 mieszkańców. Głównym miastem wyspy jest Palma de Mallorca.

Wyspa jest zbudowana głównie z wapieni mezozoicznych. Wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży wyspy rozciąga się skrasowiałe pasmo górskie Serra de Tramuntana, z najwyższym szczytem Puig Major, wznoszącym się na wysokość 1445 m n.p.m.. Drugim co do wysokości szczytem jest Puig Massanella - 1367 n.p.m.. Południowo-wschodnią część wyspy zajmuje wyżyna z rozwiniętą rzeźbą krasową, część centralna natomiast ma charakter nizinny. Leży w strefie klimatu śródziemnomorskiego z suchym latem i opadami w okresie zimowym sięgającymi 650 mm na rok.

W środkowej części wyspy, gdzie znajduje się urodzajna nizina, uprawia się winorośla, oliwki, figi, cytrusy i warzywa. Truskawki z majorki należą do najlepszych na świecie. W górach Sierra de Mallorca prowadzi się wypas owiec. Na wyspie przeważa przemysł spożywczy i rzemiosło artystyczne (biżuteria, ceramika), nastawione na obsługę licznych turystów. Wyspa słynie ze swych kąpielisk i salin morskich.

Contents


Historia

W starożytności należała do Kartaginy i Rzymu, przejściowo była podbita przez Wandalów i Wizygotów, a później przez Arabów. W wyniku rekonkwisty od 1229 w posiadaniu Aragonii. W latach 1276–1349 stanowiła część samodzielnego Królestwa Majorki. Później znowu aragońska i hiszpańska. W latach 1838–1839 przez jakiś czas gościł na niej Fryderyk Chopin, co upamiętnia otwarte w 1929 muzeum kompozytora w miejscowości Valldemossa.


Podział administracyjny

Wyspa dzieli się na następujące gminy:

  • Alaró
  • Alcúdia
  • Algaida
  • Andratx
  • Ariany
  • Artà
  • Banyalbufar
  • Binissalem
  • Búger
  • Bunyola
  • Calvià
  • Campanet
  • Campos
  • Capdepera
  • Consell
  • Costitx
  • Deià
  • Escorca
  • Esporles
  • Estellencs
  • Felanitx
  • Fornalutx
  • Inca
  • Lloret de Vistalegre
  • Lloseta
  • Llubí
  • Llucmajor
  • Manacor
  • Mancor de la Vall
  • Maria de la Salut
  • Marratxí
  • Montuïri
  • Muro
  • Palma de Mallorca
  • Petra
  • Sa Pobla
  • Pollença
  • Porreres
  • Puigpunyent
  • Santa Eugènia
  • Santa Margalida
  • Santa Maria del Camí
  • Santanyí
  • Sant Joan
  • Sant Llorenç des Cardassar
  • Selva
  • Sencelles
  • Ses Salines
  • Sineu
  • Sóller
  • Son Servera
  • Valldemossa
  • Vilafranca de Bonany


Galeria

Grafika:Spring fields Mallorca.jpg
Grafika:South majorca in winter.jpg
Grafika:Road to sa calobra.jpg
Grafika:Mallorca2004.jpg
Grafika:Talaiot.jpg
Grafika:Bay of SA Calobra.jpg


Hymn Majorki


Linki zewnętrzne

  • Fotografie z Majorki
  • Galeria podróżniczych fotografii z Majorki

Biżuteria - Fragonard

Posted in Uncategorized by admin on the May 23rd, 2007

Perfumerie Fragonard - francuska sieć ekskluzywnych butików, sklepów oraz muzeów, poświęconych historii, produkcji i dystrybucji perfum. Pierwsza perfumeria pod tym szyldem powstała w 1926 w Grasse i została nazwana imieniem wielkiego francuskiego malarza Jean-Honoré Fragonard. W 1978 została ona przekształcona w muzeum, prezentujące historię produkcji perfum. Obecnie, wokół szyldu Fragonard, rozwinięto sieć butików, oferujących luksusowe dodatki konfekcyjne, toaletowe, a nawet biżuterię. Najsłynniejsze muzeum perfum Fragonard, połączone z centrum dystrybucji, znajduje się w Paryżu, przy Boulevard des Capucines.

Biżuteria - Weles

Posted in Uncategorized by admin on the May 22nd, 2007

Wołos (w źródłach staroruskich: Velesъ, Volosъ bogъ), według wierzeń starożytnych Słowian, to podziemny bóg magii, przysięgi, sztuki, rzemiosła, kupców, a przede wszystkim bogactwa. W tym ostatnim wymiarze przypisuje się Welesowi opiekę nad bydłem - ówczesnym miernikiem dobrobytu (w wielu kulturach, a w wielu także do dziś) było właśnie posiadane bydło. Welesowi podlegały wszytkie słowiańskie demony, a on sam często przybierał postać wilkołaka, kozy, psa, tura, jelenia etc. Opiekował się duszami zmarłych (nawiami), strzegł prasłowiańskiej krainy szczęśliwości Nawii.

Jego zwierzęciem była sowa (przelatująca nad ranem oznaczała że ktoś umarł) i kozioł. Dlatego przy wprowadzaniu chrześcijaństwa był często przez chrześcijan utożsamiany z diabłem. Niesłusznie, bo Słowianie nie znali piekła i nieba, była tylko kraina szczęśliwości Nawia. Ale dusze kłamców, złodziei i ogólnie złych ludzi nie mają do niej wstępu.

Każdy człowiek posiada duszę (nawię), która po śmierci wędruje do Nawii. Jest to kraj ukryty gdzieś głęboko pod ziemią, gdzie wszyscy dobrzy ludzie żyją w wiecznej szczęśliwości. Dusze mogły od czasu do czasu wracać na ziemię. W celu ich godnego przyjęcia urządzano różnego rodzaju zabiegi magiczne. Chodzono całymi rodzinami na cmentarze, gdzie spożywano posiłki oddaj