Biżuteria information


Biżuteria - Stanowisko archeologiczne

Posted in Uncategorized by admin on the April 30th, 2007

Stanowisko archeologiczne - jest to każdy ślad materialnej działalności ludzkiej w przeszłości. Terminem tym określa się zwarty, oddzielony od innych podobnych wycinek przestrzeni w obrębie którego występują źródła archeologiczne wraz z otaczającym je kontekstem.

Contents


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na ich położenie:

  • stanowiska widoczne na powierzchni ziemi (wyróżniające się formy terenowe).
  • stanowiska znajdujące się pod poziomem gruntu (cmentarzyska, osady).
  • stanowiska podwodne (zalane przez wodę miasta, osady, porty, zatopione okręty)


Podział ze względu na złożoność stanowiska archeologicznego:

  • stanowiska proste - zawierające pozostałości jednego punktu osadniczego.
  • stanowiska złożone - zawierające pozostałości dwóch lub więcej punktów osadniczych. Dzielą się na:
    • stanowiska jednowarstwowe - charakteryzujące się poziomym nawarstwianiem w czasie śladów aktywności ludzkiej. Jednostki rozkładają się horyzontalnie, często na siebie nachodząc.
    • stanowiska wielowarstwowe - charakteryzują się istnieniem wielu jednostek stratyfikacji. Warstwy archeologiczne występują kolejno, jedna nad drugą.


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na zasięg występowania:

  • stanowiska otwarte - o niedających się dokładnie określić zarówno teraz jak i w przeszłości granicach.
  • stanowiska zamknięte - o dających się określić granicach występowania (ukształtowanie terenu, istniejące fortyfikacje, jaskinie itp.)


Podział stanowisk archeologicznych ze względu na pełnione funkcje:

  • stanowisko osadnicze - miejsce zamieszkania ludzi w przeszłości, zarówno stałego jak i okresowego. Zaliczamy do tego typu jaskinie obozowiska, domy, wsie, miasta itp.
  • umocnienia obronne - wały, fortyfikacje, groby, umocnienia graniczne.
  • miejsca kultu - zazwyczaj odizolowane, położone z dala od osad ludzkich. Miejsca w których dokonywano obrzędów kultowych. Zaliczamy do nich świątynie, kręgi megalityczne, wyżyny kultowe, miejsca składania ofiar na bagnach itp.
  • miejsca i ślady pozyskiwania oraz przerobu surowców -takie jak kopalnie (krzemienia, metalu, soli, kamieniołomy), miejsca pozyskiwania gliny. Miejscami przerobu pozyskanych surowców mogą być pracownie krzemieniarskie, ośrodki produkcji ceramiki czy też wytopu metalu.
  • groby i cmentarzyska - zazwyczaj stanowiska te znajdują się na uboczu, z dala od miejsca zamieszkania. Zaliczamy do tych stanowisk pochówki szkieletowe, ciałopalne, groby pojedyncze i zbiorowe oraz grobowce symboliczne i cenotafy.

Wyróżnia się groby płaskie niewidoczne na powierzchni ziemi i widoczne na powierzchni ziemi (konstrukcje grobowe widoczne to - kurhany, mauzolea, mastaby, piramidy, pomniki, groby skalne itp.).

  • ślady dawnej uprawy roli - które mogły się zachować w postaci bruzd pod nasypami kurhanów, lub też pod warstwą lawy. Na polach również mogą się zachować ślady orki, ślady zasięgów pól oznaczone miedzami lub kamiennymi grodzeniami. W poszukiwaniu takich stanowisk wykorzystuje się archeologię lotniczą.
  • pozostałości urządzeń komunikacyjnych i transportowych - zachowane lub ślady po drogach - brukowanych lub bitych czy też wydrążonych w skale, mosty, akwedukty, kanały porty wraz z urządzeniami itp.
  • skarby - szczególny rodzaj stanowiska. Występują na nim tylko znaleziska ruchome, mające wartość dla właściciela. Zazwyczaj są to wszelkiego rodzaju kosztowności takie jak monety, kruszcowe, biżuteria oraz inne cenne surowce. Skarby zostały ukryte przez właściciela w celu ochrony przed rabunkiem lub poświęcone w celach kultowych. Z Różnych powodów właściciel nigdy nie wrócił po skarb.

Każdy rodzaj z wymienionych tutaj stanowisk przyniesie w trakcie badań pewne informacje o aspektach życia ludzkiego w przeszłości. Należy pamiętać, że dopiero badania na kilku rodzajach stanowisk pozwolą uzyskać pełniejszą rekonstrukcje przeszłości.


Zobacz też

  • Stanowisko eponimiczne
  • Palimpsest
  • Stanowiska archeologiczne
  • Archeologia
  • odkrycia archeologiczne


Bibliografia

  • Dorota Ławecka “Wstęp do archeologii”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2003
  • Colin Renfrew, Paul Bahn “Archeologia Teorie, Metody, Praktyka”, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2002

Pierścień przeważnie - Lewalt (herb szlachecki)

Posted in Uncategorized by admin on the April 30th, 2007

Lewalt, herb szlachecki.

left|150px|Lewalt

  • Opis herbu:

W klejnocie ramię zbrojne srebrne, trzymające pierścień z turkusem. W klejnocie panna w koronie trzyma taki sam pierścień oraz trzy czarne pióra.

  • Najwcześniejsze wzmianki:

Herb ten pochodzi z Kurlandii (Inflant). Nadany ok. 1500-1550 roku.

  • Herbowni:

Meyer, Majer, Mejer, Lewalt, Liber i Lewalski.

  • Linki zewnętrzne: genealog.home.pl, ornatowski
  • Zobacz też: herbarz, rycerstwo

  • Portal Nasze Wody - informacje Opuszczamy powoli tyczkę dokładając kolejne części tzw. segmenty. Segmenty przeważnie są skręcane. Udaje się odzyskać większość przynęt. PIERŚCIEŃ ODCZEPOWY
  • Utrzymanie Ruchu - Marzec 2007 - Raport - Łożyska – wiadomości Elementy toczne przeważnie są utrzymywane we wzajemnym położeniu za pomocą Zewnętrzny pierścień ma kulistą bieżnię, w której pracują dwa rzędy kulek.
  • Małgorzata Karolina Piekarska - dziennikarka, pisarka Jeżeli nosisz swój pierścień na palcu wskazującym dowodzi to twojej wyniosłości i Przeważnie jedyną ich ozdobą jest wymyślny wzór, którym są np. trupie
  • Jowisz nazwane od imion pozostałych istot z życia Zeusa (przeważnie jego kochanek). (dystans od centrum Jowisza do wewnętrznej krawędzi pierścienia)
  • Węglowodory –podział i ogólne wiadomości Węglowodory alicykliczne posiadają pierścień lub pierścienie złożone z atomów . przeważnie występuje na dużej głębokości pod ziemią albo pod dnem mórz.
  • Tarcie i zużycie zespołu tłok–pierścienie–cylinder Format pliku: PDF/Adobe Acrobattrącej jest uszczelniający pierścień tłokowy–tuleja cylindrowa zespołu cnie cylindry siłowników wykonuje się przeważnie w technologii chromowania.
  • Industrial Niestety przeważnie nie posiadały one obiektywów, pierścień do podwójnego wężyka, podwójny wężyk, złączka do mikrofotografii itd.).

Biżuteria - Rynek w Rzeszowie

Posted in Uncategorized by admin on the April 30th, 2007

right|300px|Okolice Rynku
[[Grafika:Rzeszowstaryrynek.jpg||right|250px|thumb|Rynek w XIX wieku]]
250px|thumb|Widok Rynku od południa
250px|thumb|Widok Rynku od zachodu

Rynek Starego Miasta jest w centrum starówki Rzeszowa. Wychodzi z niego wiele ulic (Kopernika, Słowackiego, Kościuszki, Baldachówka, Przesmyk). W jego obrębie znajduje się wiele sklepików, a przede wszystkim kawiarenek. Odbywają się na nim liczne uroczystości i festiwale miejskie.

Contents


Historia

Obecna zabudowa pochodzi z XIX wieku i jest skutkiem pożaru, jaki nawiedził miasto w 1842 roku. Wcześniej najprawdopodobniej w rynku stały niskie domy drewniane, lub częściowo murowane z piwnicami, które zachowały się do dziś i stanowią atrakcję turystyczną. Był on miejscem ożywionego handlu wyrobami takimi jak biżuteria, ubrania, meble itd., do czasu, gdy podjęto się budowy Rynku Nowego Miasta. Dominującą budowlą rynku jest wolno stojący w południowo-wschodnim narożu ratusz. Na jego wieży w XVII wieku istniał dzwon, którego uderzenia zezwalały na rozpoczęcie handlu rano, a popołudniu go kończyły.


Podziemia

Miastu lokowanemu w XIV wieku nadano liczne przywileje, między innymi prawo składu różnych towarów. Wymianie gospodarczej sprzyjało położenie miasta na szlakach komunikacyjnych. W XVII wieku Rzeszów dostał prawo składowania wina i ryb. Gdy opasujące mury stały się rzeczywistością, ograniczona powierzchnia stała się podstawą budowy podziemnych magazynów, z prozaicznego powodu, braku miejsca. Głębokie, bo aż do 10 m pod powierzchnią, piwnice tworzą nieregularną sieć korytarzy i pomieszczeń (obecnie przetrwały tylko murowane). Ze względu na opłakany stan po II wojnie światowej komunistyczne władze zdecydowały się na wzmocnienie i zabezpieczenie fundamentów starego miasta. W obecnej chwili istnieje “Podziemna Trasa Turystyczna, która jest pod opieką rzeszowskiego Muzeum Okręgowego, a prace nad ich rekonstrukcją wciąż trwają.


Obecnie

Rynek ulega ciągłym modernizacjom. Na stan dzisiejszy w samym sercu rynku mają miejsce prace budowlane, których celem jest stworzenie nowego wejścia do wspomnianych wcześniej podziemi oraz budowa większej niż dotychczasowa przed ratuszem estrady.


Zobacz też

  • Nowy Rynek w Rzeszowie
  • Ratusz w Rzeszowie
  • Rzeszów


Linki zewnętrzne

  • Zdjęcia Podziemnej Trasy Turystycznej
  • Muzeum Okręgowe w Rzeszowie

Biżuteria - Galicyzm

Posted in Uncategorized by admin on the April 29th, 2007

Galicyzmy to zapożyczenia z języka francuskiego.

Okres pojawienia się wyrazów francuskich w polszczyźnie to XVII i XVIII wiek - związane jest to uniwersalnością języka francuskiego oraz z licznymi koneksjami ówczesnej Polski z Francją. Galicyzmy weszły o bieg przede wszystkim warstw wyższych: arystokracji i szlachty: nie tylko wplatano słowa i wyrażenia w zdanie, prowadzono nawet całe rozmowy w języku francuskim.

Ze względu na docelową grupę społeczną nowe wyrazy dotyczyły głównie życia dworskiego, tańców i rozrywek np.: amant, awangarda, batalia, fryzjer, gorset, kokietka, mariaż czy peruka. Inne francuskie wyrazy, które zadomowiły się w polszczyźnie to np. rendez-vous, vis-à-vis, à propos, déjà vu, adres, biżuteria czy parasol.

Kolia - Alo

Posted in Uncategorized by admin on the April 29th, 2007

Alo (zwane również nieoficjalnie Tu’a) jest jednym z 3 okręgów administracyjnych (tradycyjnie zwanych “królestwami”) wchodzących w skład francuskiego terytorium zależnego Wallis i Futuna.

Okręg zajmuje wschodnią część wyspy Futuna oraz niemal bezludną wyspę Alofi wchodzące w skład Wysp Hoorn. Jego powierzchnia wynosi 85 km², a zamieszkany jest przez 3017 osób (2007). Stolicą okręgu jest Mala’e, w którym mieszka 238 osób (2003), a pozostałymi miejscowościami są: Alofitai (na wyspie Alofi - 2 mieszkańców), Ava, Fakaki, Fikavi, Kapau, Kolia (432), Kolopelu, Muli, Olu, Ono (738), Poi (294), Tamana (226), Taoa (717), Tuatafa (43), Tufu’one, Vele (303).

Na przykład z - Izosteria

Posted in Uncategorized by admin on the April 28th, 2007

Izosteria - podobieństwo własności fizycznych tych cząsteczek, które składają się z takiej samej liczby atomów i posiadają tę samą ogólną liczbę elektronów.

Przykład: dwutlenek węgla (CO2) i tlenek azotu I (N2O).

Biżuteria - Jablonec nad Nysą

Posted in Uncategorized by admin on the April 28th, 2007

Jablonec nad Nysą (cz. Jablonec nad Nisou, niem. Gablonz) - miasto w Czechach w kraju libereckim, nad Nysą Łużycką, u podnóża Gór Izerskich.

Liczba mieszkańców: 46 tys. (2002)

Słynny ośrodek produkcji sztucznej biżuterii (Jablonex). Kościół neogotycki i Kościół Świętej Anny z XVII wieku. Muzeum szkła i biżuterii szklanej. Komunikacja tramwajowa.


Zobacz też

  • powiat Jablonec nad Nysą, miasta w Czechach
  • FK Jablonec 97

Biżuteria - Kalabasa

Posted in Uncategorized by admin on the April 27th, 2007

Kalabasa to zewnętrzna, zdrewniała skorupa tykwy używana powszechnie w Afryce do wytwarzania naczyń, które uzyskuje się z przekrojonej lub uformowanej w tym celu tykwy. Naczynia w ten sposób wytworzone są wykorzystywane do przenoszenia i przechowywania wody i żywności. Przechowuje się w nich często wino palmowe, ponieważ tykwy są odporne na termity. Wykonuje się z nich również instrumenty muzyczne, łyżki, maski, pudełka na biżuterię i ubrania. Tykwy służą też jako pudła rezonansowe wielu instrumentów muzycznych, między innymi lutni, afrykańskich ksylofonicznych marimb, bębnów i grzechotek.

Złotych - Przełęcz Lądecka

Posted in Uncategorized by admin on the April 27th, 2007

Przełęcz Lądecka – przełęcz w Górach Złotych (Sudety) na wysokości 605 m n.p.m. pomiędzy szczytami Borówkowa (900 m n.p.m.) i Maselnica (711 m n.p.m.), na granicy polsko-czeskiej.

Na przełęczy mieści się przejście małego ruchu granicznego Lutynia-Travná dla pieszych i rowerzystów na trasie prowadzącej z Lądka-Zdroju po polskiej stronie, do Javorníka po czeskiej.

Lądecka, Przełęcz

Biżuteria - Kolczyk

Posted in Uncategorized by admin on the April 26th, 2007

85px|thumb|right|Kolczyk noszony w uchu
Kolczyk – niewielki, ozdobny przedmiot, część biżuterii noszona w uchu (najczęściej), brwi, brzuchu, wardze, języku, nosie, genitaliach. Zwykle stworzony z tytanu, stali chirurgicznej, srebra, złota PTFE lub z bioplastu; spotyka się także artystycznie robione kolczyki kościane lub drewniane. Kolczyki mogą być noszone przez kobiety i mężczyzn, ale aktualnie są najczęściej spotykane u kobiet.

Kolczyki występowały i występują w wielu kulturach na całym świecie. W niektórych z nich nakazywane jest kolczykowanie nowonarodzonych dzieci płci żeńskiej.
Jednak przełom XX i XXI przyniosły kolczykom renesans, rozszerzająca się moda na tzw. body piercing zmieniła dla wielu znaczenie kolczyka z ozdoby na poważny element stylu życia. Aktualnie widoczne jest tworzenie się subkultury ludzi posiadających kolczyki.

Plastikowe kolczyki z numerami identyfikującymi są używane także do oznakowywania zwierząt hodowlanych.


Zobacz też

  • piercing

Jak na przykład - Odwzorowanie azymutalne równoodległościowe

Posted in Uncategorized by admin on the April 26th, 2007

Odwzorowanie azymutalne równoodległościowe – to odwzorowanie azymutalne, w którym pewna grupa linii tworzących pewną rodzinę na powierzchni oryginału odtwarza się na płaszczyźnie w postaci pewnych linii zachowujących długości. Ta właściwość jest cenna dla niektórych map specjalnych, na przykład dla map łączności radiowych i innych.

Przykład odwzorowania azymutalnego równoodległościowego można znaleźć na fladze ONZ.

Biżuteria - Sztuka starożytnego Rzymu

Posted in Uncategorized by admin on the April 26th, 2007

Terminem sztuka starożytnego Rzymu określa się zazwyczaj sztukę tworzoną w Rzymie – mieście nad Tybrem oraz całym państwie złożonym z wielu prowincji i nie wykazującą żadnych ścisłych związków kulturowych z sztuką rodzimą konkretnego rejonu pozostającego pod panowaniem imperium, powstałą w okresie od VI w. p.n.e. do końca IV w., czyli momentu podziału cesarstwa na wschodnie i zachodnie.

Najstarszy okres rozwoju sztuki starożytnego Rzymu związany jest z panowaniem królów etruskich i trwał aż do najazdu Galów na Rzym w 390 p.n.e., czyli pierwszych dwóch stuleci republiki. Z tym okresem związane jest przekształcenie osady w miasto, budowa kanału odwadniającego Cloaca Maxima, wytyczenie ulic i placów (powstało Forum Romanum). Powstały najstarsze budowle, np. świątynia Jowisza Kapitolińskiego.

Po zniszczeniach spowodowanych najazdem Galów, miasto zaczęło się odbudowywać w połowie IV w. p.n.e. Rzymianie przejęli od Etrusków wiele umiejętności związanych z architekturą oraz technikę odlewania rzeźb w brązie. Posągi pochodzące z tego okresu to naturalnej wielkości statuy bohaterów, przywódców ubranych w togi lub zbroje. Posągi bogów wykonywane były w podobnym stylu ale jako materiału używano wypalanej gliny.

Malarstwo to pejzaże przedstawiające podbite miasta malowane na planszach niesionych podczas pochodów triumfalnych.

Duży skok w rozwoju sztuki rzymskiej nastąpił po podboju Grecji i napływie sporej ilości dzieł sztuki z tego obszaru. Sztuka rzymska narodziła się wtedy po raz drugi, tym razem pod wpływem zwyciężonych.

Rzemiosło rzymskie w dużej mierze rozwijało się pod wpływem wzorców greckich. Rozwijający się wyrób naczyń z gliny i srebra związany był przede wszystkim z zapotrzebowaniem dworu, szczególny rozkwit tych dziedzin sztuki nastąpił za czasów sprawowania rządów przez Augusta i Tyberiusza. Naczynia zdobiono reliefowym wzorem o motywach mitologicznych i historycznych. Naczynia ze srebra były wykonywane z podwójnej cienkiej blachy. Wewnętrzna część naczyń była gładka a zewnętrzną zdobił wzór wykonany przy pomocy wytłaczania na matrycach.

Najpopularniejsze były naczynia z gliny. Z surowca tego produkowano już w III w. p.n.e. Były to wyroby z czarną polewą, wykonywane w północnej części Italii. Ich produkcja zanikła pod koniec II w. p.n.e., w połowie I w. p.n.e. pojawiły się naczynia z jasnoczerwonej gliny, również z błyszczącą polewą. Produkowane były przede wszystkim w południowej części półwyspu. Naczynia, kielichy, miski, talerze, zdobione były wypukłymi wzorami roślinnymi lub figuralnymi o tematyce mitologicznej. Wzory wyciskane były na matrycach o wklęsłych wzorach na kole garncarskim. Była to tzw. ceramika aretyńska (nazwa pochodzi od miasta Arezzo, jednego z ośrodków produkcji tej ceramiki). Również w prowincjonalnych ośrodkach produkowano wyroby ceramiczne. Różniły się one od ceramiki aretyńskiej rodzajem gliny i technologią wykonania. Wyroby te znane są jako terra sigillata, od stempli firmowych warsztatów, którymi były sygnowane.

W cesarstwie rzymskim produkowano także gemmy o wzorach wklęsłych (intaglio) i wypukłych (kamee). Do ich produkcji używano półszlachetnych kamieni (np. krwawnik, granat, akwamaryn, agat). Umiejętność ich wykonania Rzymianie przejęli od Greków. Początkowo (w okresie republiki) produkowano gemmy wklęsłe używane do wyrobu pierścieni (służących jako pieczęcie) oraz amuletów. Za Augusta rozwinęła się produkcja gemm o wzorach wypukłych, służąca jako ozdoba sprzętów oraz biżuteria. Pojawiły się kamee z wizerunkiem cesarza oraz wyroby o znacznych rozmiarach z ozdobą w postaci reliefów historycznych. Oprócz kamei z kamieni wykonywano też wyroby imitujące je. Były one wykonywane w dwubarwnym szkle. Na warstwę spodnią używano przeźroczystego szkła, wierzchnią, rzeźbioną, wykonywano w szkle białym. Podobną technikę zastosowano już w okresie hellenistycznym do produkcji naczyń. Wyroby tego typu powstawały także w cesarstwie rzymskim. Do bardziej znanych znalezisk tego typu należy tzw. Waza Portland. Jest to amfora odnaleziona w XVI w. w sarkofagu. Na szafirowym tle wygrawerowane są w białym szkle sceny figuralne. Waza znajduje się w zbiorach Muzeum Brytyjskiego w Londynie.

Najlepiej zachowanymi przykładami malarstwa są freski zdobiące domy zasypanych popiołem po wybuchu Wezuwiusza w Pompejach. Pozwalają one na poznanie rozwoju tej gałęzi sztuki od połowy II w. p.n.e. do 79 r. Malarstwo okresu cesarstwa jest właściwie nieznane. Zachowały się nieliczne przykłady fresków z II w. wykonanych w grobowcach oraz kilka przykładów z III w. zdobień wnętrz mieszkalnych odnalezionych w Rzymie i Ostii. Na tej podstawie można wyrokować, że panowały w tym okresie dwa style: iluzjonistyczny i późnorzymski. Pierwszy to obrazy postaci z pejzażem lub elementami architektonicznymi w tle. Drugi styl reprezentowany jest przez malarstwo figuralne na neutralnym tle w obramowanych czerwonymi pasami polach.


Zobacz też:

  • architektura starożytnego Rzymu
  • malarstwo pompejańskie
  • przegląd zagadnień z zakresu historii starożytnej
  • rzeźba starożytnego Rzymu
  • sztuka etruska

Styczniowego. - Bitwa pod Krzykawką

Posted in Uncategorized by admin on the April 26th, 2007

Bitwa pod Krzykawką - jedna z bitew powstania styczniowego, rozegrana 5 maja 1863 na pograniczu wsi Krzykawka i Krzykawa koło Olkusza.

Korpus dowodzony przez generała Józefa Miniewskiego stacjonujący pod Krzykawą, połączony z włoskim legionem garibaldczyków, został rankiem 5 maja zaatakowany przez oddział rosyjski przybyły spod Olkusza. W przegranej przez powstańców, bardzo krwawej bitwie, która trwała do godziny 14, zginął między innymi włoski generał Francesco Nullo, a jego adiutant Elia Marchetti ciężko ranny w pierś zmarł dwa dni później w Chrzanowie<ref name=”chrzanow”>Zob.: Bitwa pod Krzykawką - serwis miasta Chrzanów</ref>.

Na polu bitwy pod Krzykawką (zwanym Polaną Nullo) znajduje się pomnik upamiętniający śmierć poległych<ref name=”pomnik”>Zob.: Polana Nullo - serwis gminy Bolesław</ref>.


Przypisy i bibliografia

<references/>

Krzykawka
Krzykawka

Biżuteria - Kwarc mleczny

Posted in Uncategorized by admin on the April 25th, 2007

Kwarc mleczny - odmiana kwarcu, którego charakterystyczne mleczne zabarwienie jest wynikiem obecności dużej ilości rozproszonych kropelek cieczy oraz pęcherzyków wypełnionych dwutlenkiem węgla. Intensywność mlecznego zabarwienia zależy od liczby i rozmiaru pęcherzyków. Nieliczne okazy mogą zawierać małe ilości złota.


Występowanie

Białe kwarce żyłowe występują w Polsce w wielu miejscach na Dolnym Śląsku i w Tatrach. W Górach Izerskich kwarc mleczny eksploatowany jest do celów przemysłowych, głównie do wyrobu szkła.

Miejsca występowania: USA - duże złoża o zabarwieniu mlecznobiałym, Rosja (Ural) - kwarcowe żyły zawierające często złoto, Brazylia, Madagaskar, Namibia, Alpy.


Zastosowanie

Zwykle w postaci kaboszonów do wyrobu drobnej biżuterii. Kamienie mlecznobiałe, przeświecające, zawierające wtrącenia złota osiągają na rynku znaczne ceny. Po wypolerowaniu w formie kaboszonu może być mylony z opalem.


Bibliografia

  • W.Szumann- „Kamienie szlachetne i ozdobne”;
  • N.Sobczak – „Mała encyklopedia kamieni szlachetnych i ozdobnych”;
  • R. Hochleitner – „Minerały i kryształy”;
  • Leksykon Przyrodniczy – „Minerały”;
  • Podręczny Leksykon Przyrodniczy – „Minerały i kamienie szlachetne”;
  • K. Maślankiewicz – „Kamienie szlachetne”;
  • C. Hall – „Klejnoty kamienie szlachetne i ozdobne”;
  • G.G. Gormaz i J.J.Casanovas – „Atlas mineralogii”.

Zobacz też: minerał, geologia, przegląd zagadnień z zakresu jubilerstwa, kwarc.

Biżuteria - Filtr dichroiczny

Posted in Uncategorized by admin on the April 25th, 2007

Filtr dichroiczny lub zwierciadło dichroiczne - to bardzo precyzyjny, kolorowy element optyczny służący do selektywnego przepuszczania światła w danym zakresie widma, a odbijania w każdym innym zakresie. Filtry dichroiczne charakteryzuje się zwykle poprzez wskazanie, który fragment widma jest przepuszczany, podczas gdy zwierciadła dichroiczne raczej przez wskazanie, co jest odbijane. Zwierciadło dichroiczne zwykle można uważać za odwrotność filtrów dichroicznych - odbijają one pewien wąski, zdefiniowany zakres promieniowania świetlnego, a przepuszczaja resztę, gdy filtr zachowuje się odwrotnie. Jednak z fizycznego punktu widzenia, oba elementy działają na tej samej podstawie. Filtry dichroiczne mogą być także skonstruowane w ten sposób, że przepuszczają określony procent zadanej fali świetlnej.

Zastosowanie filtru dichroicznego powoduje, że światło odbierane przez obserwatora jest bardzo nasycone (intensywne) w danej barwie. Ta właściwość tych filtrów, pomimo dość wysokich kosztów, jest wykorzystywana przy oświetleniu w teatrze, architekturze i tym podobnych.

Z kolei zastosowanie zwierciadeł dichroicznych, o zadanych właściwościach, jako reflektorów w źródłach światła wysokiej mocy (na przykład lampach teatralnych), powoduje, że odbijają one w przód światło widzialne (używane do oświetlania), natomiast przepuszczają do tyłu podczerwień (wypromieniowywane ciepło), co skutkuje “zimniejszym” strumieniem światła. We współczesnych lampach halogenowych, tego typu reflektory są często zintegrowane z żarówkami.

Filtry dichroiczne działają na zasadzie interferencji. Na podstawie szklanej ułożone są kolejne, naprzemienne warstwy pokrycia optycznego, które selektywnie wzmacniają wybrane długości światła, a interferując z kolei z pozostałymi. Technologia nakładania tych warstw jest niezwykle precyzyjna, nakłada się je w próżni, co pozwala na ścisłe sterowanie ich grubością oraz liczbą. To z kolei pozwala na produkcję filtrów dichroicznych o zadanych, ścisłych właściwościach - od bardzo wąskiej przepuszczalności do całkiem szerokiej. Możliwa jest też produkcja filtrów dichroicznych przepuszczających światło kilku odmiennych barw, a odbijających pozostałe barwy. Ponieważ niepożądane długości fali są zwykle odbijane, a nie pochłaniane, filtry takie nie absorbują wiele energii podczas działania i nie grzeją się tak mocno jak konwencjonalne (które pochłaniają właśnie niepożądane długości fali, a przepuszczają zadane).

W urządzeniach rozszczepiających światło na poszczególne kolory widma (na przykład projektorach wideo albo kolorowych kamerach wideo) zamiast pojedynczych filtrów dichroicznych stosuje się pryzmaty dichroiczne, których zasada działania jest identyczna.

Filtry dichroiczne znalazły także szerokie zastosowanie w wielu precyzyjnych instrumentach optycznych, na przykład w większości odmian mikroskopii fluorescencyjnej, gdzie pozwalają na niemal dowolną manipulację wiązką świetlną, a także jej rozdzielanie (oddzielanie sygnału).

Contents


Zalety filtrów dichroicznych

  • Dużo lepsze właściwości selekcyjne niż filtry konwencjonalne
  • Technologia produkcji pozwala na wytwarzanie filtrów o konkretnych zadanych właściwościach, od niezwykle selektywnych po bardziej przepuszczające, a także przepuszczające tylko część danej długości światła
  • Mniejsza absorpcja światła filtrowanego, co oznacza mniejsze nagrzewanie się
  • Większa trwałość w porównaniu do konwencjonalnych filtrów, w których czynnik selekcyjny może ulegać “wypalaniu” lub “wybielaniu” podczas długiej pracy
  • Szkło jako materiał podstawowy zapewnia większą odporność na wyższe temperatury, co zmniejsza deformacje termiczne i potencjalne aberacje
  • Niezwykle odporne na ekspozycję na światło laserowe dużej mocy


Wady filtrów dichroicznych

  • Droższe niż filtry konwencjonalne
  • Szkło jako materiał podstawowy jest bardziej wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne
  • Cięższe w obróbce i pracy niż lżejsze plastikowe odpowiedniki


Inne zastosowania filtrowania dichroicznego

Szkło artystyczne, do wyrobu na przykład biżuterii, jest często produkowane z zastosowaniem technologii filtracji dichroicznej. Ponieważ długość filtrowanej fali świetlnej zależy od kąta padania światła na filtr, taka biżuteria wykazuje efekt iryzacji.


Patrz także

  • Optyka cienkich warstw
  • Zwierciadło dielektryczne
  • Dysk holograficzny
  • Filtr (fotografia)

Biżuteria - Hanna Kóčka-Krenz

Posted in Uncategorized by admin on the April 24th, 2007

Hanna Kóčka-Krenz (ur.?) - archeolog, profesor i dyrektor Instytutu Prahistorii UAM. Jest córką znanego polskiego archeologa serbołużyckiego pochodzenia Wojciecha Kóčki. W latach 1965-1970 roku skończyła studia archeologiczne na UAM. Magisterium w 1970 r. na podstawie pracy pt.: “Kabłączki skroniowe z ziem polskich”. Od 1973 roku była asystentem w Katedrze Archeologii UAM w Poznaniu. Doktorat i adiunkturę uzyskała w 1981 r. a w 1994 r. stopień doktora habilitowanego. Od 1996 r. jest profesorem UAM i dyrektorem Instytutu Prahistorii UAM.
Specjalizuje się w historii wczesnego średniowiecza zwłaszcza złotnictwa wczesnośredniowiecznego oraz budowli obronnych w Wielkopolsce. Prowadziła wieloletnie badania terenowe nad średniowiecznym zespołem osadniczym w Górze koło Poznania oraz od 1999 roku badania na terenie Ostrowa Tumskiego w Poznaniu w wyniku, których odnaleziono rezydencję pierwszych Piastów z 2 połowy X w oraz Palatium Mieszka I.


Prace naukowe

  • “Złotnictwo skandynawskie IX - XI wieku”, Poznań 1983
  • “Biżuteria północno- -zachodnio-slowiańska we wczesnym średniowieczu”, Poznań 1993.


Zobacz także

  • Palatium w Poznaniu


linki

  • raport z odkrycia Palatium Mieszka I]

Kóčka-Krenz, Hanna
Kóčka-Krenz, Hanna

Została przekazana na rzecz - Charles Pasqua

Posted in Uncategorized by admin on the April 24th, 2007

Charles Pasqua (ur. 18 kwietnia 1927 w Grasse), przedsiębiorca, francuski polityk prawicowy, w latach 1999-2004 przewodniczący frakcji Unia na rzecz Europy Narodów w Parlamencie Europejskim.

Przewodniczący partii Zgromadzenie na rzecz Francji (Rassemblement pour la France). Senator. Minister spraw wewnętrznych 1986-1988 oraz minister spraw wewnętrznych i rozwoju regionalnego 1993-1995. Poseł do Parlamentu Europejskiego i przewodniczący Grupy UEN (w latach 1999-2004). Od 2004 senator z listy UMP.


Linki zewnętrzne

Pasqua, Charles
Pasqua, Charles
Pasqua, Charles

Biżuteria - Kilwa Kisiwani

Posted in Uncategorized by admin on the April 24th, 2007

Kilwa Kisiwani - obecnie zamieszkana przez muzułmanów miejscowość w Tanzanii, położona na przybrzeżnej wyspie o tej samej nazwie, u wybrzeży wschodniej Afryki.

W IX wieku została sprzedana kupcowi Ali bin Al-Hasanowi i przez następne stulecia wyrosła na jedno z ważniejszych miast i centrów handlowych tej części wybrzeża. Handlowano głównie złotem i żelazem z Zimbabwe, kością słoniową i niewolnikami z Tanzanii oraz odzieżą, biżuterią, porcelaną i przyprawami z Azji.

W XIII wieku pod władzą rodziny Mahdali stała się najpotężniejszym miastem wschodniego wybrzeża Afryki, którego wpływy sięgały na południe aż po Mozambik. Abu Abdullah Ibn Battuta odwiedził miasto w 1330 i przychylnie odniósł się do pokory i religijności ówczesnego władcy, sułtana al-Hasan ibn Sulaimana. W tym właśnie okresie rozpoczęto budowę pałacu Husuni Kubwa oraz znaczną rozbudowę Wielkiego Meczetu w Kilwa.

Na początku XVI wieku wyspę penetrowali Portugalczycy, w tym Vasco da Gama i na krótko opanowali ją między 1505 a 1512, kiedy to została odbita przez Arabów. Miasto odzyskało część dawnej świetności, lecz w 1784 przeszło pod kontrolę omańskich władców Zanzibaru. Następnie Francuzi wybudowali i obsadzili fort na północnym krańcu wyspy, lecz samo miasto zostało opuszczone w latach 40. XIX wieku. Stało się później częścią Niemieckiej Afryki Wschodniej (1886-1918).

Poważne prace archeologiczne rozpoczęto w latach 50. XX wieku. W 1981 Kilwa Kisiwani wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO, uznając za cenne obiekty Wielki Meczet, Pałac Mkutini i inne znaczące ruiny.

W 2004 na liście UNESCO oznaczono ten obiekt jako zagrożony. Istnieje poważne zagrożenie zniszczenia tutejszych zabytków, spowodowane różnymi czynnikami, głównie erozją i wegetacją roślinną. Wschodnia część pałacu Husuni Kubwa sukcesywnie znika. Zniszczenia terenu powodują ulewne deszcze, sukcesywnie podmywana konstrukcja jest zagrożona osunięciem się z klifu i zawaleniem. Częściowo proces ten spowalniają bujnie tu rosnące przybrzeżne rośliny, z drugiej strony jednak także one stwarzają zagrożenie, gdyż ich wzrost powoduje zniszczenie konstrukcji murów zabytku.

Miasteczko administracyjnie należy do dystryktu Kilwa w regionie Lindi. Współrzędne geograficzne: .


Link zewnętrzny

  • Kilwa Kisiwani na liście UNESCO

Biżuteria - Bulgari

Posted in Uncategorized by admin on the April 22nd, 2007

Bulgari to włoskie przedsiębiorstwo jubilerskie i sieć sklepów sprzedających artykuły luksusowe. Firma przedsiębiorstwa pochodzi o nazwiska założyciela, Greka Sotirio Bulgari (Σωτήριος Βούλγαρης). Zapisuje się ją w sposób stylizowany na starożytne pismo łacińskie: “BVLGARI”. Przedsiębiorstwo zostało założone w roku 1884 w Rzymie, stolicy Włoch. Przy pomocy synów - Costantino i Giorgio - założyciel przedsiębiorstwa otworzył w 1905 roku dom towarowy. Wkrótce zaczęli tam kupować możni tego świata, sięgając głównie po unikatowe, wysokiej jakości wyroby złotnicze wzorujące się na greckiej i rzymskiej sztuce. Marka firmy została zbudowana główne na biżuterii. Dziś przedsiębiorstwo jest dostawcą wielu markowych produktów takich jak zegarki, torebki, perfumy, dodatki. Prowadzi również hotele.

Pierwsze sklepy za granicą Bulgari otworzyło w Nowym Jorku, Paryżu, Genewie i w Monte Carlo w latach siedemdziesiątych XX wieku. Przez lata przedsiębiorstwo prowadziło
salon w nowojorskim Hotelu Pierre. Dziś przedsiębiorstwo prowadzi ponad 150 sklepów na całym świecie.

W roku 1984 wnuki Sotirio Paolo i Nicola zostali wyznaczeni na prezesów przedsiębiorstwa, a jego siostrzeniec
Francesco Trapani na dyrektora zarządzającego. Celem polityki Trapaniego była dywersyfikacja produktów przedsiębiorstwo, rozpoczęta wypuszczeniem na rynek w roku 1990 pierwszej linii perfum Bulgari.
Za jego kadencji firma została znaną na całym świecie marką dóbr luksusowych.

W roku 1995 przedsiębiorstwo weszło na włoską giełdę papierów wartościowych. W latach
1997-2003 wzrost wartości przedsiębiorstwo wniósł 150 procent. Obecnie inwestorzy zewnętrzni mają około 45 procent
udziałów przedsiębiorstwa.

W roku 2001 Bulgari wraz z The Ritz-Carlton Hotel Company weszło na rynek hotelarski
zakładając Bulgari Hotels and Resorts. Pierwszy hotel został otwarty w Mediolanie w roku 2004
a drugi na wyspie Bali w roku 2006.

Biżuteria Bulgari ma specyficzny, wysoko ceniony, często imitowany (i podrabiany) styl. W latach
siedemdziesiątych dwudziestego wieku najdroższe egzemplarze (naszyjniki, bransolety, kolczyki) były
łatwo rozpoznawalne dzięki odważnym, niemalże nachalnym wzorom: duże, ciężkie złote łańcuchy łączyły się
ze stalą o czarnej powierzchni. Oryginalna biżuteria Bulgari jest oznaczona zazwyczaj nadanym
przez producenta numerem seryjnym.


Linki zewnętrzne

  • Strona firmy Bulgari

Biżuteria - Majorka

Posted in Uncategorized by admin on the April 22nd, 2007

Majorka, (hiszp. i kat. Mallorca) wyspa hiszpańska na Morzu Śródziemnym, największa w archipelagu Balearów, długości około 100 km i powierzchni 3600 km², zamieszkuje ją około 600 000 mieszkańców. Głównym miastem wyspy jest Palma de Mallorca.

Wyspa jest zbudowana głównie z wapieni mezozoicznych. Wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży wyspy rozciąga się skrasowiałe pasmo górskie Serra de Tramuntana, z najwyższym szczytem Puig Major, wznoszącym się na wysokość 1445 m n.p.m.. Drugim co do wysokości szczytem jest Puig Massanella - 1367 n.p.m.. Południowo-wschodnią część wyspy zajmuje wyżyna z rozwiniętą rzeźbą krasową, część centralna natomiast ma charakter nizinny. Leży w strefie klimatu śródziemnomorskiego z suchym latem i opadami w okresie zimowym sięgającymi 650 mm na rok.

W środkowej części wyspy, gdzie znajduje się urodzajna nizina, uprawia się winorośla, oliwki, figi, cytrusy i warzywa. Truskawki z majorki należą do najlepszych na świecie. W górach Sierra de Mallorca prowadzi się wypas owiec. Na wyspie przeważa przemysł spożywczy i rzemiosło artystyczne (biżuteria, ceramika), nastawione na obsługę licznych turystów. Wyspa słynie ze swych kąpielisk i salin morskich.

Contents


Historia

W starożytności należała do Kartaginy i Rzymu, przejściowo była podbita przez Wandalów i Wizygotów, a później przez Arabów. W wyniku rekonkwisty od 1229 w posiadaniu Aragonii. W latach 1276–1349 stanowiła część samodzielnego Królestwa Majorki. Później znowu aragońska i hiszpańska. W latach 1838–1839 przez jakiś czas gościł na niej Fryderyk Chopin, co upamiętnia otwarte w 1929 muzeum kompozytora w miejscowości Valldemossa.


Podział administracyjny

Wyspa dzieli się na następujące gminy:

  • Alaró
  • Alcúdia
  • Algaida
  • Andratx
  • Ariany
  • Artà
  • Banyalbufar
  • Binissalem
  • Búger
  • Bunyola
  • Calvià
  • Campanet
  • Campos
  • Capdepera
  • Consell
  • Costitx
  • Deià
  • Escorca
  • Esporles
  • Estellencs
  • Felanitx
  • Fornalutx
  • Inca
  • Lloret de Vistalegre
  • Lloseta
  • Llubí
  • Llucmajor
  • Manacor
  • Mancor de la Vall
  • Maria de la Salut
  • Marratxí
  • Montuïri
  • Muro
  • Palma de Mallorca
  • Petra
  • Sa Pobla
  • Pollença
  • Porreres
  • Puigpunyent
  • Santa Eugènia
  • Santa Margalida
  • Santa Maria del Camí
  • Santanyí
  • Sant Joan
  • Sant Llorenç des Cardassar
  • Selva
  • Sencelles
  • Ses Salines
  • Sineu
  • Sóller
  • Son Servera
  • Valldemossa
  • Vilafranca de Bonany


Galeria

Grafika:Spring fields Mallorca.jpg
Grafika:South majorca in winter.jpg
Grafika:Road to sa calobra.jpg
Grafika:Mallorca2004.jpg
Grafika:Talaiot.jpg
Grafika:Bay of SA Calobra.jpg


Hymn Majorki


Linki zewnętrzne

  • Fotografie z Majorki
  • Galeria podróżniczych fotografii z Majorki

Biżuteria - Cekin (ozdoba)

Posted in Uncategorized by admin on the April 22nd, 2007

Cekin – cienka błyszcząca blaszka z dziurką umożliwiającą przymocowanie do materiału, stosowana w celach zdobniczych.

Cekiny mogą mieć różne kolory i kształty, choć najczęściej są okrągłe. Powszechnie używa się ich do ozdabiania ubrań, torebek, biżuterii i innych akcesoriów, najczęściej damskich i o charakterze wieczorowym. Często wykorzystywane są również jako element zdobniczy w regionalnych strojach ludowych, np. w Polsce i w Hiszpanii.

Współczesne cekiny są zazwyczaj robione z plastiku.

Nazwa “cekin” pochodzi od cekina (wł. zecchino), drobnej złotej monety weneckiej bitej od XIII wieku.

Biżuteria - Yoko

Posted in Uncategorized by admin on the April 21st, 2007

Yoko - przedsiębiorstwo specjalizujące się w handlu biżuterią i wyrobami jubilerskimi.

Zobacz też:

  • Yōko

Biżuteria - Franciszek Krzywda-Polkowski

Posted in Uncategorized by admin on the April 20th, 2007

Franciszek Krzywda-Polkowski, zm. 1949, polski architekt, profesor architektury Politechniki Warszawskiej, organizator i kierownik Zakładu Architektury Krajobrazu i Parkoznawstwa w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Oprócz architektury i projektowania parków zajmował się urbanistyką, projektowaniem mebli i biżuterii.

W latach 1927-33 zaprojektował i wybudował swój dom na Chełmińskim Przedmieściu w Toruniu, gdzie mieszkał i tworzył do roku 1949. Budynek i ogród zachowały się do dziś w pełnej formie architektonicznej.


Ważniejsze prace

  • Cafe de Varsovie (z Tadeuszem Tołwińskim), ul. Nowy Świat 5 (1912)
  • kuchnia Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej, ul. Koszykowa 80 róg Tytusa Chałubińskiego (1914)
  • projekt miasta-ogrodu Włochy w Warszawie (1928)
  • projekt parku w Żelazowej Woli (lata 30. XX wieku)
  • budynki publiczne w Toruniu z lat 30. (m.in. budynek obecnego Sejmiku Wojewódzkiego)
  • portyk budynku Urzędu Rady Ministrów, Aleje Ujazdowskie 1, 1946-1947
  • projekty parków w Rogowie, Małuszynie, Jastrzębiej Górze, Sochaczewie, Małej Wsi, Ursynowie (SGGW),
  • i inne.

W parku w Żelazowej Woli z okazji 50-lecia Towarzystwa im. Fryderyka Chopina i parku odsłonięto w nim kamień poświęcony prof. Franciszkowi Krzywdzie-Polkowskiemu.

Krzywda-Polkowski, Franciszek
Krzywda-Polkowski, Franciszek
Krzywda-Polkowski, Franciszek

Biżuteria - Kano (miasto)

Posted in Uncategorized by admin on the April 16th, 2007

Kano to miasto w Nigerii, stolica stanu Kano. Liczy około 1 167 tys. mieszkańców (2004).

Ośrodek handlu, ważny węzeł transportowy. W mieście znajduje się międzynarodowe lotnisko. Kano jest siedzibą uniwersytetu Bayero University Kano oraz innych szkół wyższych. Mieści się tutaj jeden z najważniejszych meczetów w kraju.

Otoczone zabytkowymi murami. Wśród interesujących obiektów można wymienić rozległy targ “Kurmi”, znany z oferowanych nań wyrobów tradycyjnych jak biżuteria, stroje, wyroby skórzane. W pobliżu leżą stare farbiarnie, będące wciąż w użytku. Tradycyjnymi metodami farbuje się materiały na kolor indygo. Istnieje kilka głównych wzorów, które wciąż na nowao odtwarza się na materiałach metodą batiku. W granicach starego miasta znajduje się również Pałac Emira pochodzący z XV stulecia, Główny Meczet, Meczet Gidan Makama, budynek Gida Dan Hausa.

Miasto powstało na początku XI w. jako niezależne państwo-miasto ludu Hausa. Było jednym z najpotężniejszych państw regionu aż do początku XX w. Miasto bogaciło się na transsaharyjskim handlu złotem, skórami, kością słoniową, solą i niewolnikami. Szczyt rozkwitu przypadł prawdopodobnie na XIV w., gdy islam uzyskał znaczącą rolę. W XV w. powstał Główny Meczet. W XVIII w. toczono walki z sąsiadującym królestwem Sokoto. W XIX stuleciu Fulanie podporządkowali sobie Kano. W 1903 r. Brytyjczycy zdobyli miasto.

Obecnie jest ważnym centrum handlowym. Posiada kilka wielkich targów. Poza starym maistem, znajduje się nowoczesna dzielnica willowa, oraz Sabon Gari, miejsce zamieszkania wszystkich przyjezdnych z południa kraju. Nie obowiązują tam reguły szariatu, jest to więc miejsce rozrywki, pełne barów, restauracji, miejsc tanecznych.

Biżuteria - Celestia (statek kosmiczny)

Posted in Uncategorized by admin on the April 16th, 2007

Celestia to nazwa statku kosmicznego, na pokładzie którego toczy się akcja powieści Krzysztofa Borunia i Andrzeja Trepki pt. Zagubiona przyszłość.

Zaprojektowany przez Biuro Studiów Wojny Kosmicznej w Waszyngtonie Cm-2 Wm 4a sztuczny księżyc Ziemi został 23 marca 1982 roku skierowany do produkcji.
Głównym materiałem konstrukcyjnym jest plastik almeralit oraz sigumit, oba będące połączeniem kilku metali, głównie glinu i żelaza, oraz niemetali jak krzem i węgiel.

Początkowo Centrum Mobilizacyjne miało kształt pierścienia montowanego z elementów wynoszonych z Ziemi na orbitę geostacjonarną przez rakiety transportowe.
Później zabudowano wolną przestrzeń i Celestia ma kształt walca o średnicy 1000 metrów i wysokości ponad 600 metrów. Wewnątrz podzielona jest na 101 koncentrycznych kręgów, zwanych poziomami. Poziomy ponumerowane są począwszy od zewnętrznego, najdalszego od osi obrotu. Pomiędzy poziomami przemieszczać się można dzięki windom. Istnieje też centralna winda łącząca poziomy od 4 do 95. Dzięki ruchowi obrotowemu wokół osi walca (1 obrót na minutę) na poziomach Celestii panuje niezerowe ciążenie wywołane siłą odśrodkową. Liczba mieszkańców – pasażerów wynosi około 5000. Statek porusza się z prędkością 50km/s w stosunku do Słońca. Jego celem jest układ planetarny Alfy Centauri.

Struktura poziomów Celestii

  • 1–3 – magazyny surowców chemicznych, dzielnica murzyńska (poziom 1)
  • 4–6 – przemysł chemiczny
  • 7-9 – posiadłość Greena, studia telewizyjne (poziom 8)
  • 10–15 – dzielnica bogaczy, na poziomie 10 plaża
  • 16–18 – instytucje rządowe, siedziba prezydenta (poziom 18)
  • 19–27 – poziomy centralne – handel i rozrywka; mieści się tu dyrekcja policji (poziom 22) oraz skwer Greena (poziom 26)
  • 28–30 – mieszkania specjalistów
  • 31–36 – ogrody, sady, przemysł spożywczy
  • 37–42 – dzielnica robotnicza
  • 43–60 – pola uprawne; na poziomach 57–59 ślepe magazyny
  • 61–63 – pastwiska
  • 64–66 – kartofliska
  • 67–72 – przemysł
  • 73–75 – dzielnica nędzy
  • 76–81 – przemysł; na poziomie 78 – zakłady Morgana
  • 82–84 – zbiorniki wody
  • 85–96 – magazyny; na poziomie 95 – stacja końcowa windy centralnej
  • 97–98 – siłownia
  • 99-101 – reaktor jądrowy
Next Page »